II SAB/Ke 13/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.M. o uzupełnienie wyroku wydanego w sprawie z jego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Ke 13/12 poprzez dodanie punktu IV o treści: "zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz E.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego". Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uwzględnił skargę E.M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 31 maja 2012 r., a w dniu 5 czerwca 2012 r., złożył on wniosek o jego uzupełnienie w przedmiocie kosztów. Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli Sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. E.M. uiścił w niniejszej sprawie wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł oraz zawarł w piśmie z dnia 7 marca 2012 r. wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, dlatego też mając na uwadze dyspozycję art. 157 § 1, 2 i 3 ww. ustawy należało orzec jak w sentencji.