II SAB/Ke 14/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 lipca 2011r. sprawy ze skargi Spółki A. w B. na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązać Marszałka Województwa do udostępnienia Spółce A. w B. żądanej informacji publicznej lub wydania w tym przedmiocie decyzji administracyjnej – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi wraz z odpisem prawomocnego orzeczenia Sądu; II. zasądza od Marszałka Województwa na rzecz Spółki A. w B. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych – tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie. Wnioskiem z dnia 21 marca 2011r ( data wpływu do organu 24 marca 2011r) Spółka Prawnicza A. i Wspólnicy spółka jawna w B., na podstawie art. 4 w zw. z art. 8 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 Nr 199, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001r o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001r Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwróciła się do Marszałka Województwa o udostępnienie wykazu przedsiębiorców, którzy wpłacili do Urzędu Marszałkowskiego opłatę produktową w latach 2002 - 2010. Wniosek został podpisany przez radcę prawnego I. P. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, iż jako kancelaria zajmująca się m.in. problematyką związaną z ochroną środowiska, nosi się z zamiarem publikacji dotyczącej wykonywania przez przedsiębiorców obowiązków wynikających z ustawy z dnia 11 maja 2001 r., o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz opłacie depozytowej i opłacie produktowej (Dz. U. z 2007r, Nr 90, poz. 607 ze). Celem przygotowywanej publikacji jest m.in. analiza obowiązujących przepisów prawa pod kątem skuteczności ich realizowania przez przedsiębiorców, na obszarze województwa podlaskiego, , mazowieckiego, pomorskiego i wielkopolskiego. W związku z powyższym, w obszarze zainteresowań wnioskodawcy są w szczególności przedsiębiorcy, którzy nie wykonali odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, a w konsekwencji zobowiązani byli na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy do uiszczania opłaty produktowej. W odpowiedzi na powyższy wniosek Marszałek Województwa pismem z dnia 11 kwietnia 2011r. poinformował wnioskodawcę, iż nie ma podstaw prawnych do udostępnienia żądanej informacji. Organ powołał się na stanowisko Ministerstwa Środowiska, zgodnie z którym ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania do udostępniania informacji dotyczących podmiotów, które uiściły opłatę produktową, gdyż nie są to informacje publiczne w rozumieniu tej ustawy. Organ podkreślił, iż podmiotami uiszczającymi opłatę produktową są przedsiębiorcy, którzy dokonują samoobliczenia należnych opłat i składają sprawozdania na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U z 2007 r., Nr 90 poz. 607 ze zm.). Sprawozdania te, jako dokumenty nie sporządzone przez organ administracji publicznej, nie stanowią dokumentów urzędowych podlegających udostępnieniu jak informacja publiczna. Sprawozdania są dokumentami potwierdzającymi indywidualną sytuację każdego z przedsiębiorców. Marszałek Województwa nie prowadzi urzędowego wykazu firm i instytucji, które uiściły opłatę produktową. Udostępnienie wykazu przedsiębiorców, którzy uiścili opłatę produktową nie może nastąpić również na podstawie ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), gdyż żądany wykaz nie mieści się w żadnej z kategorii informacji o których mowa w art. 9 ust. 1 tej ustawy. Obowiązek uiszczenia opłaty produktowej ma wymiar fiskalny. Dotyczy interesów konkretnego przedsiębiorcy i nie jest związany z realizacją zadań z zakresu ochrony środowiska. Zdaniem organu, ponieważ wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani też nie jest informacją, o której mowa w art. 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - brak podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia takiej informacji. Spółka Prawnicza A. i Wspólnicy spółka jawna w B., reprezentowana przez wspólnika Spółki, radcę prawnego I. P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Marszałka Województwa w przedmiocie nie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej udostępnienia listy podmiotów, które uiściły opłatę produktową w latach 2002-2010 wnosząc o zobowiązanie Marszałka Województwa do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie i zasądzenia kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skarżąca, powołując orzecznictwo sądowe i stanowisko doktryny, podtrzymując argumentację zawartą we wniosku podniosła, iż wbrew stanowisku organu, żądana informacja stanowi informację publiczną oraz zaliczyć ją należy do informacji środowiskowej, która powinna być udostępniona wnioskodawcy zarówno na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowisko oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a ewentualna odmowa jej udostępnienia przez Marszałka Województwa powinna zapaść w formie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa wniósł o odrzucenie skargi lub jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż wniosek został złożony przez radcę prawnego I. P. Do wniosku nie załączono pełnomocnictwa, na podstawie którego organ administracji mógł uznać, iż wniosek złożyła firma Spółka Prawnicza A. i Wspólnicy sp. j. W związku z tym, za składającą wniosek uznano osobę fizyczną - radcę prawnego I. P.. Z tych przyczyn do I. P. - na adres wskazany we wniosku - skierowano pismo z dnia 11 kwietnia 2011r. zawierające stanowisko organu administracji. Zatem złożenie przez Spółkę Prawniczą A. i Wspólnicy sp. j. w B. skargi na bezczynność organu administracji jest przedwczesne gdyż Spółka ta nie złożyła wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podniesiono także, iż zarzut Spółki zawarty w skardze co do zakresu podmiotowego nie zachowuje tożsamości z treścią wniosku z dnia 21 marca 2011r. złożonego przez I. P.. Skarga dotyczy zobowiązania Marszałka Województwa do "wydania decyzji administracyjnej dotyczącej udostępnienia listy podmiotów, które uiściły opłatę produktową w latach 2002- 2010, wniosek zaś dotyczył udostępnienia informacji w formie "wykazu przedsiębiorców, którzy wpłacili do Urzędu Marszałkowskiego opłatę produktową w latach 2002-2010". Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2001r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz opłacie produktowej (Dz. U. 2007, Nr 90 poz. 607 ze zm.) podmiotami zobowiązanymi do uiszczenia opłaty produktowej są przedsiębiorcy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz organizacje, o których mowa wart. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy. Informacja o "podmiotach" stanowi szerszy podmiotowo zakres niż informacja o "przedsiębiorcach". Z uwagi na powyższe skarga Spółki winna podlegać odrzuceniu bez merytorycznego rozpatrzenia. W przypadku nie podzielenia tego stanowiska przez Sąd organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w piśmie z 11 kwietnia 2011r., będącym odpowiedzią na wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153,poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ( art. 149 p.p.s.a.). Skarga jest zasadna. Po pierwsze. Wbrew twierdzeniom organu, nie budzi wątpliwości Sądu, że wniosek o udostępnienie wykazu przedsiębiorców, którzy wpłacili do Urzędu Marszałkowskiego opłatę produktową w latach 2002-2010 - złożyła Spółka Prawnicza A. i Wspólnicy sp. j., a nie osoba fizyczna. Podmiotem domagającym się żądanej informacji była niewątpliwie Spółka wskazana w petitum wniosku, co jednoznacznie wynika z jego treści. Odnotować przy tym należy, iż skarga wniesiona do tut. Sądu usuwa wszelkie wątpliwości co do podmiotu wnioskującego o udostępnienie informacji. Po drugie. Nie stanowi wystarczającej podstawy do odrzucenie niniejszej skargi podnoszona przez organ okoliczność, iż treść wniosku skierowanego do Marszałka Województwa obejmuje żądanie udostępnienia wykazu przedsiębiorców którzy wpłacili do Urzędu Marszałkowskiego opłatę produktową w latach 2002-2010, natomiast skarga została wniesiona na bezczynność tego Marszałka w przedmiocie "nie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej udostępnienia listy podmiotów, które uiściły opłatę produktową w latach 2002-2010". W ocenie Sądu, jest to pewna nieścisłość, ale nie tego rodzaju, by mówić o sprzecznościach w żądaniach skutkujących odrzuceniem skargi. Podkreślić bowiem trzeba, iż uzasadnienie wniosku w połączeniu z uzasadnieniem skargi niweluje te nieścisłości i pozwala uznać, iż żądanie obejmuje udostępnienie wykazu przedsiębiorców którzy wpłacili do Urzędu Marszałkowskiego opłatę produktową w latach 2002-2010. Po trzecie. Skoro zgłoszone przez organ wnioski o odrzucenie skargi nie odniosły zamierzonego skutku, konieczna dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej pozostaje kwestia czy na gruncie rozpoznawanej sprawy mamy do czynienia z bezczynnością organu w udostępnieniu informacji publicznej. Otóż, zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności ( por. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk i M.Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2008, str. 97). Dla dopuszczalności skargi nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania ( por. wyrok NSA-OZ we Wrocławiu z 14.06.1983r.,SA/Wr 6/83, GP 1983,nr 24, wyrok WSA w Warszawie 9.12.2005r.,SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899). W tym miejscu należy podnieść, iż problematyka dostępu do informacji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Zgodnie z art. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Orzecznictwo sądów administracyjnych uszczegółowiło tą definicję wskazując, iż informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek zaś wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot, jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli zatem do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Należy także podkreślić, że w tego typu sprawach wnioskodawca domaga się udzielenia informacji, w więc wskazania zgodnego z wnioskiem. Przedstawienie zatem informacji innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takiej sytuacji należy traktować jako nieudzielenie żądanej informacji (por. uzasadnienie postanowienia WSA w Warszawie z 18.05.2010r. sygn. akt. II SAB/Wa 14/10, Lex 6774718). Jak już wskazano powyżej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Dla ustalenia treści pojęcia" informacja publiczna" należy najpierw określić znaczenie " sprawy publicznej". Pewną pomocą może służyć katalog zawarty w art. 6 tej ustawy, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: 1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o: a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, b) projektowaniu aktów normatywnych, c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań, 2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują, 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych, h) konkursie na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, w zakresie określonym w przepisach odrębnych, 4) danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych, 5) majątku publicznym, w tym o: a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a)-c), oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a)-c), mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat, f) długu publicznym, g) pomocy publicznej, h) ciężarach publicznych ( ust. 1 art. 6). Z kolei stosownie do art. 6 ust. 2 tej ustawy dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że za informację publiczną należy uznać informację wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym jak również informacje odnoszące się do wspominanych władz, osób i podmiotów niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone. Jak wynika z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej ( art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy). Nie budzi wątpliwości Sądu, iż na gruncie sprawy niniejszej, Marszałek Województwa jest organem władzy publicznej o jakim mowa w tym przepisie. Rozważenia zatem wymagało, czy w ramach wykonywanych działań ustawowych Marszałek dysponuje danymi stanowiącymi informacje publiczne. Jak wynika z art. 12 ust. 1 ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz opłacie produktowej (Dz. U. z 2007r, Nr 90, poz. 607 ze zm.). - przedsiębiorcy, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy są zobowiązani do rozliczenia wykonania obowiązku w zakresie odzysku a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych. Stosownie do art. 15 ust. 1 tej ustawy przedsiębiorca i organizacja, o których mowa w art. 12 ust. 2 i 2a, są obowiązani do złożenia marszałkowi województwa rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej zawierającego informacje o: 1) wysokości należnej opłaty produktowej, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań lub produktów i określeniem odpowiednio ich masy lub ilości, 2) odpowiednio masie opakowań wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy, w których przedsiębiorcy wprowadzili na rynek krajowy produkty, lub wprowadzonych na rynek krajowy przez przedsiębiorców produktów wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, z podziałem na poszczególne ich rodzaje; 3) odpowiednio masie lub ilości poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje i według sposobu ich odzysku i recyklingu, oraz odpadów poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje, 4) osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje w terminie do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy. Z kolei zgodnie z art. 16. ust. 2 tej ustawy - opłata produktowa jest wpłacana na odrębny rachunek bankowy urzędu marszałkowskiego do dnia 31 marca roku kalendarzowego następującego po roku, którego opłata dotyczy. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 1 w razie stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej lub dokonała wpłaty w wysokości niższej od należnej, marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej. Takie brzmienie tych przepisów oznacza, iż dla prawidłowego wykonania tych obowiązków przez Marszałka konieczna jest bieżąca analiza i gromadzenie informacji dotyczących m. in. przedsiębiorców którzy nie dokonali wpłaty przedmiotowej opłaty - konieczna m.in. do wydania decyzji o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 w/w ustawy. Należy zgodzić się z organem, iż ze sprawozdania składanego przez przedsiębiorcę nie wynika, czy uiścił on opłatę produktową. Informacje takie jednak organ posiada poprzez dostęp (posiadanie) do danych zawartych na odrębnym rachunku bankowym Urzędu Marszałkowskiego, który potwierdza wpłatę dokonaną przez przedsiębiorcę tytułem opłaty produktowej. Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, na gruncie sprawy niniejszej żądanie wnioskodawcy dotyczy sprawy publicznej – szeroko rozumianej "daniny publicznej", a w związku z tym znajdującej oparcie w art. 6 pkt 5 lit. h ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tak więc, zdaniem Sądu, żądana jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Reasumując, informacja publiczna to każda informacja związana z funkcjonowaniem władzy publicznej, a więc każda, która znajduje się zgodnie z prawem w posiadaniu podmiotów wykonujących zdania publiczne i organów władzy publicznej. W doktrynie podkreśla się, iż informacje publiczne w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej występują jako informacje proste lub przetworzone. Informacje proste to z zasady takie, które organ zobowiązany do udzielenia informacji posiada w związku z bieżącym wykonywaniem merytorycznych obowiązków. Są to na ogół informacje obejmujące dane zamieszczone w rejestrach lub informacje mające postać dokumentów urzędowych zgromadzonych w określonych zbiorach. Informacje przetworzone to zwłaszcza takie, które wymagają (nawet gdy są w pewnym zakresie sumą informacji prostych) istotnego wkładu intelektualnego lub technicznego w procesie ich koniecznej modyfikacji. Informacje proste są udzielane każdemu zainteresowanemu bez względu na interes faktyczny lub prawny uzasadniający takie żądanie. Informacje przetworzone natomiast mogą być udzielane (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Odnotować także należy, iż w przypadkach w których dostęp do informacji publicznych jest wyłączony na podstawie przepisów szczególnych nadal mamy do czynienia z informacją publiczną, jeśli są spełnione warunki określone w jej ustawowej definicji. Ograniczenia w tym zakresie nie oznaczają jednak, iż informacje te nie stanowią informacji publicznej. To zaś oznacza, iż jeśli organ uzna, że istnieją podstawy do odmowy udostępnienia informacji zgodnej z żądaniem winien to uczynić wydając stosowną decyzję. W przeciwnym razie winien informacji publicznej udzielić. Skoro na gruncie rozpoznawanej sprawy organ dysponuje informacjami publicznymi (jest w posiadaniu takich informacji), co jest związane z zakresem działania Marszałka wynikającym z ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz opłacie produktowej – to skarga podlegała uwzględnieniu o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 149 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 p.p.s.a.