II SAB/Ke 142/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w przedmiocie skierowania do schroniska dla osób bezdomnych postanawia: odrzucić skargę. M. P. wniósł do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. pismo z 15 czerwca 2026 r. o treści "decyzja przyznająca pobyt w schronisku z powodu braku reakcji na zażalenie składam skargę do SKO i WSA Kielce". Po przekazaniu powyższego pisma przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z 30 czerwca 2026 r., powyższe pismo zostało zakwalifikowane jako skarga na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w przedmiocie skierowania do schroniska dla osób bezdomnych. W odpowiedzi na skargę organ podał, że od decyzji z 14 stycznia 2026 r. kierującej M. P. do schroniska dla osób bezdomnych w S., strona złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach. Z kolei organ odwoławczy decyzją z 23 kwietnia 2026 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawniony jest do orzekania w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) oraz skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9). Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (aniżeli wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W niniejszym przypadku przeszkodę do merytorycznego rozpoznania sprawy stanowi okoliczność wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej już po załatwieniu przez organ wniosku z 31 grudnia 2025 r. W uchwale z 22 czerwca 2020 r. o sygn. II OPS 5/19 (dostępnej na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl), podjętej w składzie 7 sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził stanowisko, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (tj. stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. o sygn. II OPS 1/21 (dostępnej jak wyżej), przesądził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że za inną przyczynę niedopuszczalności skargi, nawet po uprzednim złożeniu ponaglenia do organu administracji w toku postępowania administracyjnego, należałoby uznać okoliczność braku przedmiotu skargi w chwili jej wniesienia, rozumianego jako przewlekłość niedającą się już usunąć ze względu na rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji w sposób kończący postępowanie administracyjne. Nie jest już bowiem możliwe osiągnięcie celu skargi, którym jest rozstrzygnięcie sprawy, skoro organ dokonał już takiego rozstrzygnięcia. W obu przywołanych uchwałach jasno wskazano więc, że zakończenie postępowania administracyjnego przed wniesieniem skargi na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania) uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może w takiej sytuacji badać, czy przed zakończeniem sprawy organ był bezczynny (prowadził postępowanie w sposób przewlekły). Stanowisko wyrażone w obu przywołanych wyżej uchwałach Sąd orzekający w sprawie podziela i przyjmuje jako własne. W rozpatrywanym przypadku przedmiotem skargi jest bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w przedmiocie skierowania do schroniska dla osób bezdomnych. Jak wynika z akt na mocy decyzji z 12 listopada 2024 r., a następnie z 28 stycznia 2025 r., w okresie od 12 listopada 2024 r. do 31 grudnia 2025 r. skarżący przebywał w schronisku dla osób bezdomnych w P. . Ponieważ 15 grudnia 2025 r. pracownik tego schroniska poinformował skarżony organ, że placówka ta nie zawrze z Gminą N. umowy na 2026 r., pracownicy GOPS w N. podjęli działania zmierzające do ustalenia innego miejsca pobytu dla skarżącego. O przedstawionych okolicznościach M. P. został poinformowany 19 grudnia 2025 r. Natomiast 31 grudnia 2025 r. skarżony organ zawarł umowę ze Stowarzyszeniem [...] w B. , które prowadzi schronisko dla osób bezdomnych w S. i do tej placówki został skierowany skarżący. Wobec powyższego mając na uwadze przedstawione na wstępie rozważania prawne należy uznać, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, na datę wniesienia skargi – 15 czerwca 2026 r. organ nie był bezczynny, gdyż wydał decyzję o skierowaniu do schroniska dla osób bezdomnych. Tym samym, skoro sprawa dotycząca skierowania do schroniska dla osób bezdomnych została załatwiona przed wniesieniem skargi, gdyż organ I instancji 14 stycznia 2026 r., zaś organ odwoławczy 23 kwietnia 2026 r. wydali decyzje w tym przedmiocie, skargę jako niedopuszczalną z powodu braku przedmiotu zaskarżenia należało odrzucić, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.