II SAB/Ke 146/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. w przedmiocie nieprzekazania skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. M. P. wniósł 15 czerwca 2026 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. pismo nazwane: "FW:RE:FW:Rodo", w którym wskazał, że "z powodu nieuruchomienia procedur składam skargę do WSA i SKO Kielce". Do pisma została załączona skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarga M. P. z 22 stycznia 2026 r. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że 20 lutego 2026 r. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę M. P. z 22 stycznia 2026 r., który postanowieniem z 30 kwietnia 2026 r. w sprawie II SAB/Ke 29/26 skargę tę odrzucił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.). Jak wynika z treści powyżej przytoczonych przepisów, sąd administracyjny jest władny dokonać kontroli, czy organ pozostaje w bezczynności jedynie wówczas, gdy w kognicji sądu leży kontrola decyzji, postanowień, czynności bądź aktów w tych przepisach wskazanych. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym art. 3 p.p.s.a., a także kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego albo podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Dla uznania bezczynności prowadzenia postępowania przez organ konieczne jest więc ustalenie, że organ administracyjny był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do prowadzenia postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji, aktu lub podjęcia czynności i mimo to nie podejmuje w terminie działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi lub odmawia ich podjęcia. Zaskarżenie bezczynności jest natomiast dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. i podlegających kontroli sądów administracyjnych, skarga na bezczynność jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W złożonej skardze strona zarzuca Kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. bezczynność w przekazaniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargi z 22 stycznia 2026 r. dotyczącej złamania przez ten organ ustawy o ochronie danych osobowych, a więc skarżący zarzuca bezczynność w realizacji przez organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe stwierdzić więc należy, że zwłoka w przekazaniu przez organ skargi do sądu administracyjnego nie przybiera postaci bezczynności, o której stanowi art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego, organ nie ma obowiązku wydania decyzji, postanowienia lub aktu. Nałożony na organ obowiązek przekazania skargi dokonywany jest w drodze czynności, która nie może zostać zakwalifikowana jako czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zaakcentowania wymaga, że wynikający z art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązek nie podlega realizacji w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji Sąd stwierdza, że skarga na bezczynność organu w przekazaniu skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, a opisywana zwłoka w realizacji przez organ obowiązku, unormowanego w art. 54 § 2 p.p.s.a., nie ma charakteru bezczynności, podlegającej kontroli sądowoadministracyjnej w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Zauważyć należy również, że powyższe stanowisko jest ugruntowane w poglądach sądów administracyjnych (por. postanowienia: WSA w Opolu z 10 stycznia 2025 r., sygn. I SAB/Op 100/24; WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2021 r., sygn. II SAB/Po 163/20; WSA w Rzeszowie z 27 listopada 2019 r., sygn. II SAB/Rz 115/19; WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r., sygn. VI SAB/Wa 9/15; WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r., sygn. VI SAB/Wa 10/15; WSA w Warszawie z 25 lipca 2012 r., sygn. V SAB/Wa 17/12; WSA we Wrocławiu z 27 czerwca 2012 r., sygn. IV SAB/Wr 15/12; WSA w Warszawie z 21 września 2011 r., sygn. V SAB/Wa 16/11, dostępne w CBOSA). Z tych też względów Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie mógł dokonać merytorycznej oceny skargi. Ubocznie należy wskazać, że jak organ wyjaśnił, skarga została przekazana do tut. Sądu i rozpoznana przez Sąd pod sygn. akt II SAB/Ke 29/26. Mając na uwadze powyższe skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.