II SAB/Ke 16/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na bezczynność Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 17 kwietnia 2009r. drogą elektroniczną wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarga P. B. na bezczynność Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie "prawidłowego rozpatrzenia złożonego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosku z dnia 25 marca 2009r., uzupełnionego wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2009r. w zakresie nieobjętym decyzją z dnia 10 kwietnia 2009r. Inf/S 040-9/09 o udostępnienie informacji publicznej oraz odpowiedzi z dnia 31 marca 2009r. i udzieleniu całej wnioskowanej informacji publicznej". W e-mailu przesłanym pocztą elektroniczną na adres internetowy tut. Sądu, do którego została załączona przedmiotowa skarga, P. B. oświadczył, że pismo to zostało podpisane bezpiecznym kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zarządzeniem z dnia 13 maja 2009r., doręczonym stronie przy piśmie z dnia 14 maja 2009r., skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 maja 2009r. P. B. nie podpisał skargi w wyznaczonym przez Sąd terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei wśród wymogów formalnych, jakie dla pism stron – a zatem także dla skargi – ustanawia art. 46 § 1 ustawy p.p.s.a., znajduje się m. in. podpis osoby, która to pismo wnosi (pkt 4). Skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie, albowiem określony w art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. obowiązek zawarcia w piśmie strony jej podpisu nie może być zrealizowany poprzez opatrzenie pisma podpisem elektronicznym, uregulowanym w przepisach ustawy z dnia 18 września 2001r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. nr 130, poz. 1450 ze zm.). Zagadnienie powyższe było przedmiotem analizy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniach z dnia 24 lipca 2008r. (I OPP 25/08) oraz z dnia 10 września 2008r. (I OZ 673/08) Sąd ten wskazał, że w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o podpisie elektronicznym, bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu wywołuje skutki prawne określone ustawą, jeżeli został złożony w okresie ważności tego certyfikatu. W rozdziale IX tej ustawy znajdują się przepisy zmieniające m.in. przepisy Kodeksu cywilnego – art. 60, art. 78 § 1 i § 2, dopuszczające możliwość wyrażenia woli osoby w stosunkach cywilnoprawnych przez ujawnienie jej w postaci elektronicznej. Ponadto przepisem art. 36 pkt 3 i pkt 5 ustawy z dnia 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.) zostały zmienione art. 57 § 5 pkt 1 i art. 63 § 3a Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez dopuszczenie możliwości wniesienia podania w formie dokumentu elektronicznego. Ze względu na powyższe przytoczone przepisy dotyczą wyłącznie zakresu, jaki reguluje dana ustawa. Natomiast w przepisach ustawy p.p.s.a. brak jest odpowiednika powołanych regulacji Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania administracyjnego, a pojęcie podpisu elektronicznego w ogóle nie występuje w jej treści. Z kolei jak wynika z art. 2 ust. 3 cyt. ustawy o informatyzacji, przepisów tej ustawy nie stosuje się do sądów administracyjnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym, w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie jest zobowiązany do posługiwania się w korespondencji elektronicznej certyfikatami, o których mowa w ustawie o podpisie elektronicznym. Dla skuteczności pisma wnoszonego przez stronę drogą elektroniczną konieczne jest natomiast późniejsze opatrzenie go własnoręcznym podpisem, bowiem tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a. Przytoczony powyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego tut. Sąd podziela w całości. Wymaga także podkreślenia, iż z żadnego przepisu dotyczącego postępowania przed sądami administracyjnymi nie wynika obowiązek realizacji przez sądy administracyjne zadań publicznych związanych z prowadzeniem tych postępowań przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego i przekazywania w tej formie informacji do i od stron prowadzonych postępowań. Obowiązku takiego nie sposób także wywieść z art. 65 § 3 p.p.s.a. Przepis ten nie nakłada bowiem obowiązku doręczania pism za pośrednictwem poczty elektronicznej, a jedynie daje taką możliwość, a ponadto dotyczy doręczania pism przez sąd, a nie sądowi, co jednoznacznie wynika z treści § 1 tego artykułu, a także z treści całego rozdziału 4, dział III ustawy p.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. niepodpisanie skargi przez P. B. – własnoręcznie – w wyznaczonym przez Sąd terminie stanowi przyczynę odrzucenia jego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Jest to bowiem brak formalny tego rodzaju, iż uniemożliwia nadanie sprawie biegu. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.