II SAB/Ke 168/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku A. S. z dnia [...] lutego 2020 r. o ustalenie warunków zabudowy - w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz A. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt II SAB/Ke [...] UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 28 lutego 2020 r. A. S. wystąpił do Prezydenta Miasta o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr ewid.[...], obręb 0021, przy ul. [...]. B. w K. wraz z niezbędną infrastrukturą. Pismem z dnia 6 marca 2020 r. znak: [...] na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Prezydent Miasta wezwał skarżącego do uzupełnienia powyższego wniosku we wskazanym w tym piśmie zakresie, w terminie 7 dni od daty jego otrzymania. Skarżący w piśmie z dnia 2 kwietnia 2020 r. zwrócił się do organu o przedłużenie terminu do uzupełnienia przedmiotowego wniosku o dodatkowe 90 dni, wyjaśniając, że uzyskanie stanowiska Wodociągów Kieleckich Sp. z o.o. jest niemożliwe do uzupełnienia w terminie 7 dni. Prezydent Miasta pismem z dnia 10 kwietnia 2020 r. poinformował skarżącego o treści art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm., zwaną dalej "ustawą COVID-19") i wyjaśnił, że zgodnie z powołanym przepisem termin do uzupełnienia wniosku z dnia 28 lutego 2020 r. o ustalenie warunków zabudowy upłynie w terminie 90 dni po ustaniu stanu epidemii. Jednocześnie organ pouczył skarżącego, że nieuzupełnienie wniosku w terminie spowoduje, że sprawa pozostanie w aktach Wydziału Urbanistyki i Architektury bez rozpoznania - art. 64 § 2 k.p.a. Z notatki służbowej sporządzonej w dniu 16 marca 2021 r. przez pracownika organu wynika, że skarżący poinformował organ osobiście, iż nie posiada dokumentów niezbędnych do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy złożonego w dniu 28 lutego 2020 r. w zakresie określonym w piśmie z dnia 6 marca 2020 r. Natomiast zamierza wystąpić z inicjatywą lokalną na budowę sieci wodociągowej dla potrzeb wnioskowanej inwestycji. Następnie pismem z dnia 12 maja 2021 r. organ poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku z dnia 28 lutego 2020 r. o ustalenia warunków zabudowy bez rozpoznania, z powodu jego nieuzupełnienia w terminie dodatkowych 90 dni i do dnia sporządzenia tego pisma. W odpowiedzi udzielonej organowi pismem z dnia 28 maja 2021 r. skarżący podniósł, że pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania jest bezzasadne. Skarżący powołał się na pismo organu z dnia 10 kwietnia 2020 r. wskazując, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii nadal obowiązuje, a zatem nie rozpoczął się bieg 90-dniowego terminu do uzupełnienia tego wniosku. Dodał, że pisma organu z dnia 12 maja 2021 r. oraz z dnia 10 kwietnia 2020 r. wykluczają się wzajemnie. W dniu 21 czerwca 2021 r. organ potrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 12 maja 2021 r. o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania. Wyjaśnił, że art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19 został uchylony z dniem 16 maja 2020 r, co oznacza, że wnioskowany przez skarżącego termin dodatkowych 90 dni upłynął. Skarżący pismem z dnia 21 lipca 2021 r. wniósł do organu o zawieszenie postępowania z jego wniosku do czasu zakończenia postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego znak: [...] oraz w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "KIELCE ZACHÓD-OBSZAR [...] - Podkarczówka w rejonie ulicy [...]". W piśmie z dnia 5 sierpnia 2021 r. Prezydent Miasta wyjaśnił stronie, że na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wniosek skarżącego z dnia 28 lutego 2020 r. pozostawiono bez rozpoznania. W dniu 22 listopada 2021 r. A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Prezydenta Miasta, zarzucając organowi naruszenie art. 64 § 2 oraz art. 7, art. 8, art. 12 i art. 35 § 1 k.p.a., przez bezpodstawne pozostawieniem bez rozpoznania jego wniosku z dnia 28 lutego 2020 r. o ustalenie warunków zabudowy. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stan faktyczny sprawy i podniósł, że organ błędnie pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż nie zostały spełnione ku temu przesłanki. Zdaniem skarżącego, jego wniosek spełniał wszystkie wymagania określone w przepisach prawa, a zarzuty organu dotyczyły tylko jego załączników do tego wniosku, co zgodnie z dosłownym brzmieniem art. 64 § 2 k.p.a. nie może stanowić podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący dodał, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania możliwe jest tylko na etapie jego wstępnej weryfikacji, zaś organ nadał znak sprawie i badał wniosek co do meritum - to sprawia natomiast, że niezbędne jest zakończenie postępowania przez wydanie decyzji. Prezydent Miasta rozpoczął analizować merytoryczną treść wniosku, o czym świadczą działania dotyczące przystąpienia do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "KIELCE ZACHÓD - OBSZAR [...] - Podkarczówka w rejonie ulicy [...]", które były bezpośrednim rezultatem przedmiotowego wniosku. W ocenie skarżącego, bezpodstawne pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania oznacza, że Prezydent Miasta pozostaje bezczynny. Skarżący podkreślił nadto, że organ w piśmie z dnia 10 kwietnia 2020 r. wprost pouczył go, iż termin do dokonania uzupełnienia wniosku upłynie w ciągu 90 dni po ustaniu stanu epidemii, zaś stan epidemii trwa do chwili obecnej. Zdaniem skarżącego, termin określony w pouczeniu nie upłynął, a więc pozostawienie wniosku bez rozpoznania było przedwczesne. Tymczasem, wobec rozpoczęcia procedury planistycznej, postępowanie w niniejszej sprawie, skoro nie jest zakończone, winno zostać zawieszone do czasu zakończenia postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "KIELCE ZACHÓD - OBSZAR [...] - Podkarczówka w rejonie ulicy [...]". Dodał, że pismem z dnia 22 lipca 2021 r. wniósł o zawieszenie postępowania, lecz pismem z dnia 5 sierpnia 2021 r. organ odmówił zawieszenia. Sumując, skarżący stwierdził, że postępowanie administracyjne z jego wniosku z dnia 28 lutego 2020 r. zostało wszczęte i winno być zakończone decyzją. Pozostawienie jego wniosku bez rozpoznania stanowi zaś jedynie wybieg mający na celu ułatwienie organowi administracji publicznej zablokowanie zamierzenia inwestycyjnego. Taki sposób postępowania administracji publicznej powinien zostać poddany ocenie Sądu. Skarżący dodał, że w dniu 22 października 2021 r. wniósł w niniejszej sprawie ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. za pośrednictwem Prezydenta Miasta. Wobec powyższego autor skargi wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania sprawy z jego wniosku co do meritum i wydanie decyzji administracyjnej oraz stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wyjaśnił, że nie dopuścił się bezczynności, bowiem wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie został uzupełniony w zakresie określonym w wezwaniu z dnia 6 marca 2020 r. oraz we wnioskowanym przez inwestora terminie. Stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. skutkowało to pozostawieniem sprawy w aktach bez rozpoznania. Zaistniała bowiem okoliczność, że przepis prawny, który stanowił podstawę do przedłużenia terminu na uzupełnienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy złożonego dnia 28 lutego 2020 r., tj. art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19 został uchylony dnia 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020r. poz. 875 z późn. zm.). Ponadto organ wskazał, że skarżący pismem z dnia 22 lipca 2021 r. wniósł o zawieszenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego znak: [...] oraz do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "KIELCE ZACHÓD - OBSZAR [...] - Podkarczówka w rejonie ulicy [...]". Wniosek ten nie został jednak uwzględniony, bowiem postępowanie administracyjne, o którym mowa powyżej zostało zakończone, o czym wnioskodawca został poinformowany pismem z dnia 12 maja 2021 r. Pismem procesowym z dnia 4 stycznia 2022 r. organ przestawił kopię postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 21 grudnia 2021 r. znak: [...], w którym organ wyższego stopnia uznał bezczynność prowadzonego przez Prezydenta Miasta postępowania z wniosku skarżącego z dnia 28 lutego 2020 r. Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Badając wymogi formalne skargi wywiedzionej w tej sprawie przez A. S. na bezczynność Prezydenta Miasta, Sąd uznał, że zostały one spełnione. Przed wniesieniem skargi skarżący wyczerpał bowiem przysługujące mu środki zaskarżenia, zgodnie z wymogiem art. 52 § 1 p.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem takim jest ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.). W stanie faktycznym sprawy skarżący wymogu tego dopełnił, wnosząc ponaglenie do organu wyższego stopnia, co potwierdzają akta sprawy. Wobec tego skargę uznać należało za dopuszczalną. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przystępując do merytorycznej oceny zarzutu bezczynności organu, wyjaśnić należy, że od dnia 1 czerwca 2017 r. - ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) - znowelizowano art. 37 § 1 k.p.a. i zgodnie z jego aktualnym brzmieniem bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Przewlekłość postępowania zaś to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Bezczynność zachodzi zatem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok NSA z 9 października 2018r., I OSK 1987/2018, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem, w którym pozycja strony postępowania i organu administracji publicznej nie są równe. Dlatego też Kodeks postępowania administracyjnego statuuje zasady rządzące tym postępowaniem mające za zadanie wyrównać relacje między organem a stronami postępowania, w szczególności zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych wyrażoną w art. 8 k.p.a. Pogłębieniu zaufania obywateli do organów państwa służy zaś m.in. zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 maja 2021 r., II SAB/Gd 19/21, lex nr 3171419). Realizacji zasady szybkości postępowania służy m.in. określenie przez ustawodawcę polskiego terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej. Ogólne terminy prowadzenia sprawy administracyjnej wynikają z art. 35 k.p.a., który stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy rozpoznania sprawy (§ 4). Jednocześnie do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. (§ 5). Na bieg terminów w toku kontrolowanego postępowania niewątpliwie wpływ miała regulacja zawarta w art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm., dalej też jako "ustawa covidowa"), zgodnie z którą bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu. Przepis ten obowiązywał od dnia 31 marca 2020 r., a skoro wniosek o ustalenie warunków zabudowy przez skarżącego złożony został w dniu 28 lutego 2020 r., to zasadnie organ – stosując przepis – pouczył wnioskodawcę o treści tej regulacji w odpowiedzi na wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jednocześnie organ wskazał, że termin ten - przedłużony zgodnie z wnioskiem strony o 90 dni - zakończy się po upływie stanu epidemii. Tymczasem od dnia 23 maja 2020 r. – z powodu uchylenia art. 15zzs ust. 1 ustawy mocą art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) – prowadzone są postępowania administracyjne i sądowe w związku z wyeliminowaniem przepisu zawieszającego lub przerywającego terminy takich postępowań. Zatem, w ocenie Sądu, od dnia 24 maja 2020 r. nie było przeszkód prawnych do kontynuowania postępowania administracyjnego w sprawie. W konsekwencji po dniu 24 maja 2020 r. Prezydent Miasta powinien był przeprowadzić postępowanie i załatwić sprawę. To oznaczało konieczność zawiadomienia strony, że z uwagi na zmianę stanu prawnego termin 90 dni na uzupełnienie braków formalnych wniosku należy liczyć od dnia 24 maja 2020 r. Nie zmienia tej oceny okoliczność, że do 12 maja 2021 r. A. S. nie złożył wymaganych dokumentów, skoro treść pisma z dnia 10 kwietnia 2020r. mogła wzbudzić w skarżącym uzasadnione przekonanie, że termin ten nawet jeszcze nie zaczął biec. Pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania w takich okolicznościach nie może świadczyć o załatwieniu tego wniosku w sposób przewidziany przepisami prawa, a tylko takie zachowanie organu mogłoby skutecznie odeprzeć zarzut bezczynności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 3 września 2013r. (sygn. akt I OPS 2/13, ONSAiWSA 2014/1/2), pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 K.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o której podjęciu należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.) lub dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a K.p.a.), nawet jeżeli to podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa. W takim przypadku organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest podjąć działania wskazane w art. 64 § 2 K.p.a., mające na celu usunięcie tych braków, a w konsekwencji rozpoznanie i załatwienie sprawy. Dlatego też pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki uzależniające podjęcie tej czynności materialno-technicznej (np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. było wadliwe - wyrok NSA z 22 lutego 2012 r., sygn.. akt II GSK 3/11), to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji Z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie, skoro organ ustalił termin na uzupełnienie przedmiotowego wniosku na 90 dni po ustaniu stanu epidemii, powołując się na treść przepisu art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy covidowej, a następnie oczekiwał od strony uzupełnienia wniosku w terminie obliczonym od dnia 24 maja 2020 r. Zważywszy na terminy załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 k.p.a.), trwający nadal stan epidemii na terenie RP i obowiązujące zasady postępowania administracyjnego (art. K.p.a, art. 12 k.p.a.) nie może być wątpliwości, że organ powinien był termin na uzupełnienie braków wniosku o ustalenie warunków zabudowy określić ponownie w związku z uchyleniem art. 15zzs ust. 1 ustawy covidowej i wezwać skarżącego do uzupełnienia ww. braków z wyznaczeniem tego terminu na nowo i pouczeniem o skutkach niezastosowania się do wezwania. Skoro do takiego wezwania i pouczenia nie doszło, to organ pozostaje w bezczynności. Tym samym organ naruszył terminy, o których mowa w art. 35 k.p.a. Organ nie skorzystał z instytucji przewidzianej w art. 36 § 1 k.p.a. Powyższe prowadzi do wniosku, że nie załatwiając sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. organ pozostaje w bezczynności (art. 37 pkt 1 k.p.a.), a bezczynność ta nie ustała do chwili wyrokowania w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał Prezydenta Miasta do rozstrzygnięcia sprawy w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku (punkt I wyroku). Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd zobligowany był jednocześnie stwierdzić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W punkcie II wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ze względu na to, że ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to zaś cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Przesłanki te nie zostały spełnione w niniejszej sprawie. Zwłoka w rozpatrzeniu wniosku skarżącego wynikła z okoliczności częściowo niezależnych od organu, związanych bez wątpienia z panującą w kraju epidemią COVID - 19. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że czynnikiem decydującym o sposobie procedowania przez Prezydenta Miasta była chęć uniknięcia załatwienia sprawy. Okoliczności sprawy wskazują, że organ oczekiwał na dokumenty od wnioskodawcy, skoro dopiero po tym jak w marcu 2021 r. skarżący poinformował organ osobiście, iż nie posiada dokumentów niezbędnych do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, doszło do skierowania do A. S. pisma o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Nie wynika z akt sprawy, aby zachowanie organu nakierowane było wyłącznie na uniknięcie wydania decyzji w sprawie. Nie miały wpływu na wynik sprawy zarzuty skarżącego związane z prowadzoną procedurą planistyczną przez organ i koniecznością zawieszenia postepowania w sprawie, bo są one przedwczesne wobec stwierdzonych braków formalnych wniosku. Skarżący nie koncentrował swoich zarzutów na treści wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku, raczej uznał, że brakiem wniosku nie jest brak załączników, ale z takim twierdzeniem nie sposób się zgodzić, gdy przepis prawa wymaga załączenia do wniosku określonych dokumentów. Niemniej organ powinien pamiętać, że wezwanie, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. służy wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów. Zatem tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia. Wezwanie to nie może dotyczyć natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie może on być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższe wymagania w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wlk. z dnia 29 grudnia 2021r., sygn. akt II SAB/Go 208/21, lex nr 3287101). O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.