II SAB/Ke 19/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018r. na rozprawie sprawy z wniosku M.M. o uzupełnienie wyroku z dnia 14 czerwca 2018r. sygn. akt II SAB/Ke 19/18 wydanego w sprawie ze skargi M.M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010-2017 p o s t a n a w i a odmówić uzupełnienia wyroku. II SABKe 19/18 UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w dniu 14 czerwca 2018r. rozpoznawał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym skargę M.M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2010-2017. W wydanym tego dnia wyroku (sygn. akt II SAB/Ke 19/18) Sąd oddalił skargę na bezczynność organu dotyczącą wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2016-2017, a w pozostałej części skargę odrzucił. W piśmie z dnia 20 lipca 2018 r. skarżący, powołując się na przepis art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zmianami), dalej "P.p.s.a.", wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez "stwierdzenie, że Komendant Powiatowy Policji w S.nie załatwił zgodnie z nakazami prawa żądania strony o podjęcie prawem nakazanych działań i czynności, aby prawomocna i ostateczna decyzja administracyjna z dnia 21 maja 1998 roku numer 70/98 o przyznaniu bezterminowo prawa do równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, zmieniona decyzją numer 6/2001 co do norm zaludnienia, które to normy ostatecznie w zakresie ustalonym i przyznanym utrwalone zostały na stan spoczynku adresata w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, a w zakresie spraw lokalowych i związanych z lokalem mieszkalnym policjanta w stanie spoczynku, odesłanie z art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, wraz z przepisami podstawowymi, realizację praw związanych z lokalem mieszkalnym, jak dla funkcjonariuszy nadal pozostających w służbie czynnej powierzono wprost właściwym organom Policji wskazanym w przepisach odrębnych, lub możliwych do ustalenia w ramach właściwości ogólnej z kpa, oraz właściwych i posiadających w danej sprawie przepisach wykonawczych, w tym w razie zmian w stanie prawnym i pozostawienie norm podstawowych nie uchylonych nowymi przepisami, w zakresie, w jakim nie stanowią i nie mogą stanowić podstaw orzekania, ale stanowią normy w zakresie wykonywania wydanych na ich podstawie decyzji administracyjnych". Skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku o zakres nierozpoznany poprzez zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w S. do podjęcia czynności w zakresie, w jakim wniósł do tego organu żądanie oparte ustawie zasadniczej i art. 16 kpa, albowiem w tym zakresie Komendant Powiatowy Policji bezzasadnie pozostawił jego sprawę bez rozpatrzenia "zgodnie z nakazami prawa dla tej instancji". Zasadnym jest w ocenie skarżącego zarzut naruszenia przepisów ustawy o Policji i ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji w zakresie jego statusu prawnego. Na rozprawie sądowej skarżący podniósł, że nie wnosił do organu I instancji żądania o wypłatę równoważnika jak to zostało rozpoznane przez Sąd, ale o podjęcie działań materialno-technicznych w celu naliczenia i zlecenia do wypłaty organowi II instancji czyli Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Kielcach, który jest dysponentem środków budżetowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić. W świetle przytoczonego przepisu przesłanką uzupełnienia wyroku jest pominięcie przez Sąd w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku. Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania. Prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje na to, że ma on zastosowanie - poza sytuacją, gdy sąd nie zamieścił w nim dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien zamieścić - tylko wówczas, gdy sąd nie orzekł o całości skargi, nie zaś wówczas, gdy sąd orzekł, ale w sposób odmienny od oczekiwań strony. W niniejszej sprawie wniesiona przez M.M. skarga została oddalona w zakresie bezczynności organu dotyczącej wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2016-2017, zaś w pozostałym zakresie została odrzucona. Oznacza to, że Sąd orzekł o całości skargi, w związku z czym brak jest jakichkolwiek podstaw do uzupełnienia wyroku. Wypada jedynie zauważyć, że skarga będąca przedmiotem rozpoznania w sprawie dotyczyła właśnie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w S. w zakresie takim, o jakim orzeczono w wyroku. Analiza wniosku o uzupełnienie wyroku pozwala przyjąć, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu. W takim przypadku jednak właściwym trybem postępowania jest wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym skarżący został pouczony. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie zachodzą przesłanki do uzupełnienia wyroku, o jakich mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a.