II SAB/Ke 19/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2019r. sprawy ze skargi M.M. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach w przedmiocie usunięcia wyroku sądowego z akt osobowych oddala skargę. M.M. wniósł w dniu 4 marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach w przedmiocie usunięcia wyroku sądowego z akt osobowych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wnioskiem z 28 stycznia 2019 r. wystąpił do organu o "usunięcie z jego akt osobowych wyroku sądu karnego". W dniu 2 marca 2019 r. skierował do organu ponaglenie w zakresie rozpoznania powyższego wniosku. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podniósł, że odmowa dokonania czynności materialno - technicznej, jaką jest usunięcie wyroku z akt osobowych, winna przybrać formę decyzji administracyjnej. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania jego wniosku na podstawie art. 149 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a; 2) zobowiązanie organu do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz stwierdzenia czy w związku z nie załatwieniem sprawy doszło do uchybienia przez organ terminowi określonemu w art. 35 k.p.a.; 3) "przyznanie od skarżonego organu kwoty pieniężnej w zakresie uznania sądowego" w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach wniósł o jej oddalenie i wskazał, że 28 stycznia 2019 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o usunięcie z jego archiwalnych akt osobowych wyroku o sygn. akt IX Ka 2444/06 z 26 lutego 2009 r. w związku z " zatarciem wyroku z mocy prawa oraz o usunięcie innych dokumentów dotyczących tego wyroku", na który to wniosek organ udzielił odpowiedzi pismem z 26 lutego 2019 r. W piśmie tym skarżący został poinformowany o odmowie usunięcia ww. wyroku oraz innych dokumentów dotyczących tego wyroku z jego archiwalnych akt osobowych. Przedmiotowe pismo doręczono skarżącemu 1 marca 2019r. Powołując się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie i doktrynie organ wyjaśnił, na czym polega instytucja bezczynności oraz przewlekłości w prowadzeniu postępowania i wskazał, że M.M. bez zbędnej zwłoki po stronie organu, został poinformowany o odmowie wyłączenia żądanego dokumentu z akt osobowych. W związku z powyższym, w ocenie organu, brak jest podstaw do stwierdzenia, że pozostawał on w bezczynności lub przewlekłości, a jego działanie było zgodne z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa i nie nosiło cech dowolności. Organ wyjaśnił, że skarga na bezczynność zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż skarżącemu pismem z 26 lutego 2019r., doręczonym 1 marca 2019r., udzielono odpowiedzi o odmowie wyłączenia ww. dokumentów z jego archiwalnych akt osobowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sprawy wymienione w tym przepisie to takie, w których powinna być wydana decyzja administracyjna, albo postanowienie, na które służy zażalenie lub kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U z 2018r. poz.508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw, a ponadto pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających. Na wstępie wskazać należy, że w sprawach, w których przedmiotem badania sądu administracyjnego jest bezczynność organu, sąd kontroluje jedynie, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa rozpoznał wniosek strony czy też nie. Sposób rozpoznania tego wniosku, a więc jego uwzględnienie, bądź odmowa uwzględnienia, nie jest natomiast przedmiotem oceny sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia, może wnieść na nie skargę i wówczas sąd kontroluje jego zgodność z prawem. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Bezczynność organu zachodzi zatem wówczas, gdy ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a obowiązku tego organ nie wypełnia w nakazanym terminie. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Oznacza to, że celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) albo do dokonania czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. W ocenie Sądu, złożona w rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach jest całkowicie nieuzasadniona. Jak wynika z akt sprawy, skarżący pismem z 28 stycznia 2019 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach o usunięcie z jego akt osobowych wyroku sądu karnego o sygn. akt IX Ka 2444/06 z dnia 26 lutego 2009 r. oraz innych dokumentów dotyczących tego wyroku - w związku z "zatarciem tego wyroku z mocy prawa". Pismem z dnia 26 lutego 2019 r. znak: OIN-DJ-0151/23/19, które zostało doręczone skarżącemu 1 marca 2019 r. (k. 8 akt administracyjnych), Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach poinformował M.M. o odmowie usunięcia wyroku oraz innych dokumentów dotyczących tego wyroku z jego archiwalnych akt osobowych. W uzasadnieniu odmowy dokonania tej czynności organ wskazał, że zarządzenie nr 678 Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych (tekst jedn. Dz. Urz. KGP z 2018r. poz. 104) ma zastosowanie do akt osobowych policjantów w czasie pełnienia przez nich służby. Po zwolnieniu policjanta ze służby akta przekazuje się do właściwego dla ostatniego miejsca pełnienia służby archiwum Policji i w tych archiwalnych aktach osobowych policjanta, zgodnie z § 8 ust. 2 tego zarządzenia, gromadzi się także dokumenty powstałe po zwolnieniu ze służby. Natomiast § 5 ust. 2 zarządzenia uprawniający do wyłączenia z akt osobowych skazujących wyroków karnych po zatarciu kary nie ma zastosowania do archiwalnych akt osobowych. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego z 28 stycznia 2019 r. został rozpoznany, a co za tym idzie organ nie pozostaje w bezczynności, która mogłaby skutkować uwzględnieniem skargi. Wbrew poglądowi wyrażonemu w skardze, odmowa usunięcia wyroku sądowego z archiwalnych akt osobowych policjanta nie rodzi po stronie organu obowiązku wydania decyzji administracyjnej. Obowiązek taki nie wynika bowiem ani z przepisów ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (w brzmieniu obowiązującym na dzień rozpatrzenia wniosku - tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 2067 z późn. zm.), ani z zarządzenia nr 678 Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych - wydanego na podstawie art. 46a ustawy o Policji. Przepisów takich nie zawiera też żadna inna ustawa. Dla przyjęcia, że dana sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej załatwianej w formie decyzji administracyjnej, konieczne jest istnienie podstawy prawnej (materialnej i formalnej) do wydania tego aktu. W sprawie niniejszej takiej podstawy nie ma. Komendant Wojewódzki Policji załatwił wniosek skarżącego poprzez udzielenie mu pisemnej odpowiedzi (pismo z dnia 26 lutego 2019r.). To oznacza, że nie można było skutecznie postawić organowi zarzutu bezczynności. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu z urzędu do spraw wywołanych skargą na bezczynność lub przewlekłe poprowadzenie postępowania.