II SAB/Ke 2/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie samowoli budowlanej postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 1 grudnia 2015 roku D. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., "stanowiącą – całkowite w tym okresie zaniechanie wypełniania ustawowo obowiązanych działań nadzorczo-kontrolnych". Skarżąca podniosła, że organ pozostaje od 2000 r. w bezczynności dotyczącej "trzech samowoli budowlanych o różnym ciężarze gatunkowym." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że postępowania będące przedmiotem skargi zostały zakończone wydaniem decyzji wobec zobowiązanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, bądź też, jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa), o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca przed złożeniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach nie złożyła, w trybie art. 37 § 1 kpa, do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., zażalenia na niezałatwienie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. sprawy, o jakiej mowa w skardze, a zatem wymóg dopuszczalności skargi z art. 52 § 2 p.p.s.a. nie został spełniony. Okoliczność ta została potwierdzona przez skarżącą w piśmie procesowym z 22 lutego 2016 r. Do pisma tego skarżąca załączyła zażalenie, o jakim wyżej mowa, jednakże datowane na dzień 22 lutego 2016 r. tj. niewątpliwie już po wniesieniu skargi. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.