II SAB/Ke 2/25

II SAB/Ke 2/25 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Krzysztof Armański Sędzia Jacek Kuza Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi N. K. na bezczynność Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić N. K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. N. K. (zwana dalej "Spółką") w piśmie z 10 grudnia 2024 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z 9 maja 2024 r. Strona skarżąca wskazała, że Prezydent Miasta K. decyzją z 8 lipca 2024 r. znak: [...] odmówił jej udostępnienia wnioskowanych informacji. Niemniej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uznało, że niniejsza decyzja jest pozbawiona podstawy prawnej. W świetle powyższego Spółka zarzuciła, że do dnia złożenia skargi nie otrzymała od organu żadnej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji publicznej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując w szczególności, że 8 lipca 2024 r. Prezydent Miasta K., w imieniu którego działa Dyrektor MOPR w K., wydał decyzję znak: [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej na wniosek Spółki z 9 maja 2024 r. Organ podniósł w szczególności, że we wniesionej skardze Spółka wskazuje na zaistnienie bezczynności w sprawie wniosku o udostepnienie informacji publicznej z 9 maja 2024 r. Zdaniem organu, nie sposób zgodzić się z takim zarzutem. Wniosek ten został bowiem załatwiony przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.i.d.p.". Sprawa została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W dniu 21 lutego 2025 r. wpłynęło do Sądu pismo organu (wraz z dokumentami) wyjaśniające, że w sprawie wydana została decyzja przez Dyrektora Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej z 10 lutego 2025 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z 8 lipca 2024 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Przyjęty w powołanej uchwale pogląd w odniesieniu do skargi na bezczynność organu administracji, gdy skarga została wniesiona w chwili ustania bezczynności organu, pozostaje aktualny także wobec skargi wniesionej na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji, gdy skarga ta została wniesiona po zakończeniu postępowania, którego dotyczy, co potwierdza kolejna uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21. Wyjaśnić należy, że zarówno skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania, skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Podkreślić przy tym trzeba, że ocena wystąpienia każdego ze stanów pasywności organu administracji (bezczynności lub przewlekłości) dokonywana winna być przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi (por. postanowienia NSA z: 13 października 2021 r., III OSK 3789/21; 29 września 2021 r., I OSK 1051/21 i 29 września 2020 r. II OSK 26/20, dostępna na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z okoliczności sprawy niniejszej bezspornie wynika, że 8 lipca 2024 r. Dyrektor Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej (działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K.) wydał decyzję o odmowie udzielenia Spółce informacji publicznej na jej wniosek z 9 maja 2024 r., zaś skarga zarzucająca bezczynność organu została wniesiona 10 grudnia 2024 r., a więc po zakończeniu postępowania dotyczącego załatwienia powyższego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślenia wymaga, że w treści przywołanej uchwały z 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny wiąże skutek w postaci przeszkody w merytorycznym rozpoznaniu przez sąd skargi na bezczynność z samym faktem wydania decyzji, wskazując, że skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Pogląd wiążący ustanie stanu bezczynności (lub przewlekłości) z faktem załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności jest poglądem dominującym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w ocenie składu orzekającego w tej sprawie, jest poglądem słusznym (por. wyroki NSA: z 5 czerwca 2019 r., II OSK 3747/18; z 8 maja 2019 r., I FSK 1401/17; z 11 lutego 2011 r., I FSK 198/10 oraz postanowienie z 22 marca 2024 r., III OSK 552/23, dostępne jw.). Kluczowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi na bezczynność organu ma data zakończenia przez organ prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji. Skoro więc w ocenianej sprawie, w momencie wniesienia skargi nie występowała zarzucana skargą bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, bowiem postępowanie to zostało uprzednio zakończone decyzją o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, to - w kontekście wskazanej wyżej uchwały 7 sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r. - brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania tej skargi przez sąd administracyjny w zakresie stwierdzania o tym, czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy, skoro organ załatwił już wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez wydanie decyzji 8 lipca 2024 r. (utrzymanej w mocy decyzją z 10 lutego 2025 r.), to zachodziła pierwotna bezprzedmiotowość postępowania. W dniu wniesienia skargi nie istniał już bowiem przedmiot postępowania, jakim w niniejszej sprawie był stan bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku. Wniesiona skarga nie mogła zmierzać do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku strony skarżącej z 9 maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, a zatem nie mogła realizować przedstawionego wyżej celu tej skargi (jej istoty), co uzasadniało jej odrzucenie. Stronie przysługują środki prawne umożliwiające sądową ocenę legalności wydania ww. decyzji odmawiającej jej udostępnienia informacji publicznej. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., zobligowany był orzec jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł w punkcie II sentencji postanowienie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.