II SAB/Ke 21/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010r. sprawy ze skargi L.S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie kontroli legalności obiektu budowlanego I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie wniosku L.S. dotyczącego kontroli legalności budowy domu mieszkalnego na działce nr 151 w miejscowości S., gm. C., w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata R.N. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. L.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., który nie podejmuje działań w celu nakazania jego sąsiadowi S.C. usunięcia trzech otworów okiennych i obniżenia dachu w budynku zlokalizowanym na działce nr 151 w miejscowości S. gmina C. Udzielając odpowiedzi na skargę PINB wskazał, że sprawa budowy realizowanej na przedmiotowej działce była przedmiotem wielokrotnego postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez ten organ. L.S. interweniował w kwestii rozbudowy tego budynku po raz pierwszy pismem z dnia 5.06.2007r., a następnie w kolejnych pismach kierowanych do PINB w O. (9.07.2007r., 26.08.2007r, 3.01.2008r., 21.01.2008r.) oraz Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (30.07.2007r., 8.05.2008r., 23.06.2008r.). Dokonane na działkach nr 151 i nr 152 w S. nr 28 kontrole (5.06.2007r., 25.09.2007r., 14.07.2008r.,) nie potwierdziły nieprawidłowości mogących skutkować koniecznością prowadzenia postępowania administracyjnego, o czym L.S. był pisemnie informowany. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w pismach z dnia 20.06.2008r. i 28.07.2008r. po zapoznaniu się z okolicznościami sprawy wskazywał, że inwestor realizuje budowę na podstawie decyzji Starosty O. Nr [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrzną instalacją wod-kan, energii elektrycznej i c.o. oraz budowę zbiornika na ścieki sanitarne na działce nr 151. W toku kontroli nie stwierdzono istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego i warunków udzielonego pozwolenia na budowę. Odnośnie decyzji Starosty O. z dnia [...] wskazano, że organem właściwym do oceny jej prawidłowości jest Wojewoda, do którego należy kierować interwencje. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Ke 71/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę L.S. na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...]. W odpowiedzi na skargę podniesiono również, że na wniosek L.S. toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty O. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami na działce nr 151 w miejscowości S., gmina C., które zakończyło się decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności opisanej decyzji Starosty O. Reasumując organ wskazał, że podejmowanie działań w celu zadośćuczynienia żądaniom L.S. jest niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność jej organów. Kontrola ta ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku skargi na bezczynność Sąd czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. Przed rozpoznaniem merytorycznym skargi Sąd zobowiązany jest ocenić, czy zostały spełnione warunki dopuszczalności wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 52 ust. 1 p.p.s.a. skargę można wnieść skutecznie dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Niewyczerpanie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której strona lub uczestnik postępowania na prawach strony określonego postępowania administracyjnego złoży przewidziany prawem środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów określonych w art. 50 p.p.s.a. (uprawnionych do wniesienia skargi) uzyskuje prawo zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia (zob. Woś T., Knysiak-Molczyk H., Romańska M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005r., s. 238-239). Za równoznaczne z wyczerpaniem środków zaskarżenia w przypadku złożenia skargi na bezczynność uznaje się wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 k.p.a. Wobec faktu, że skarżący skierował do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo z dnia [...] w którym konsekwentnie podnosi kwestie nieprawidłowej realizacji rozbudowy budynku na działce nr 151 w miejscowości S. Sąd uznał, że pismo to nosi znamiona skargi na PINB w O. w związku ze sposobem załatwienia jego wielokrotnych interwencji zgłaszanych do tego organu. W tej sytuacji należało stwierdzić, że spełniony został wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, co otwiera drogę do dalszego, merytorycznego rozpoznania skargi. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN , Warszawa 1996, s. 62-63). Z akt administracyjnych wynika, że na skutek licznych interwencji L.S. dotyczących istniejących obiektów i urządzeń oraz inwestycji realizowanych przez M. i S. C. na działkach ewidencyjnych nr 151 i 152 położonych w miejscowości Stoki Stare 28 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. prowadził postępowania wyjaśniające, w toku których przeprowadzano kontrole oraz czyniono ustalenia dotyczące zgodności z prawem ich realizacji. Każde z tych postępowań kończyło się wydaniem pisma informującego L.S. o braku podstaw do podejmowania stosownych działań m.in. w odniesieniu do rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 151. Należy wskazać, że dokonane przez organ ustalenia faktyczne oraz ich ocena prawna w aspekcie obowiązujących przepisów normujących proces inwestycyjny nie zwalniają organu od załatwienia sprawy w prawem przepisanej formie. Zasadą jest bowiem to, że organ administracji w przypadku złożenia wniosku o rozstrzygnięcie sprawy pozostającej w jego kompetencji, winien zakończyć ją aktem administracyjnym. Tylko taki sposób załatwienia sprawy administracyjnej otwiera stronie drogę do zweryfikowania podjętego rozstrzygnięcia i zapobiega wszczynaniu kolejnych postępowań w tej samej sprawie. W tym stanie rzeczy, wobec bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O., Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i na podstawie art. 149 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.