II SAB/Ke 21/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, , po w dniu 5 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. N. na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę z wniosku D.N. z 17 maja 2017 r. w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia akt organowi; II. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałym zakresie; IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz D. N. 163 (sto sześćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Ke [...] UZASADNIENIE W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze z dnia 7 lutego 2020 r. (data wpływu do organu) na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Inspektor Nadzoru Budowlanego, D. N., zarzucając naruszenie: art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 § 1, 2, 3 i art. 36 § 1 kpa, przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu, wniosła o: 1. zobowiązanie Inspektor Nadzoru Budowlanego do wydania decyzji administracyjnej zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2. dokonanie kontroli przewlekłości prowadzonego od 2017 r. postępowania administracyjnego i ustaleń w zakresie, którego dotyczy skarga, 3. orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4 . wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, 5. obciążenie organu kosztami postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca podała, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postępowanie w sprawie instalacji mechanicznej i klimatyzacji budynku sklepu Delikatesy Centrum w N. S. przy ul. [...] prowadzi od maja 2017 r. W 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach rozpoznawał sprawę ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powyższej sprawie. W wyroku z 9 maja 2018 r. Sąd zobowiązał organ do wydania decyzji w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia akt organowi. Jednak do chwili wniesienia skargi postępowanie nie zostało zakończone. Skarżąca wskazała, że 28 sierpnia 2019 r. PINB w K., prowadząc postępowanie dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy, wydał decyzję znak: [...] i umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie instalacji wentylacji mechanicznej i klimatyzacji budynku sklepu. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją z 18 października 2019 r. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzki Inspektor podniósł, że organ I instancji powinien powziąć działania prowadzące do skutecznego przeprowadzenia oddziaływania emisji hałasu na budynek, a ponadto powinien rozważyć możliwość nałożenia na inwestora obowiązku przeniesienia kwestionowanych urządzeń na inną stronę budynku, tak aby nie znajdowały się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Organ I instancji nie zastosował się jednak do wskazań zasygnalizowanych w powyższej decyzji. Skarżąca podkreśliła, że postanowieniem z 16 stycznia 2020 r. organ zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia - ustalenia przez Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska poziomu hałasu generowanego przez obiekt z będącej jej własnością nieruchomości. Zdaniem skarżącej powoływanie się na pomiary emisji hałasu urządzeń nielegalnie zamontowanych (których brak jest w projekcie) służy obejściu prawa przez Inspektor Nadzoru Budowlanego. Skarżąca dodała, że SKO uchyliło decyzję Starosty [...] o dopuszczalnym poziomie hałasu do środowiska i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, argumentując, że wydano decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu do środowiska na podstawie fałszywych dowodów i informacji przekazanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Obecnie Starosta prowadzi postępowanie w oparciu o trzy przesłanki wznowienia postępowania, zgodnie z art.147 kpa. Wnosząca skargę podała, że WIOŚ w piśmie z 24 stycznia 2018 r. poinformował, że do czasu wyjaśnienia i rozstrzygnięcia kwestii zgodności inwestycji z przepisami prawa budowlanego, nie ma możliwości zrealizowania pomiarów emisji hałasu do środowiska. Zmiany nie nastąpiły, a postępowanie naprawcze bądź legalizujące wobec nielegalnie zamontowanych klimatyzatorów i wentylatorów bez wymaganego pozwolenia nie było jeszcze prowadzone. Z kolei w piśmie z 17 grudnia 2019 r. organ zobowiązał się do wykonania badania do 30 kwietnia 2020 r. Skarżąca stwierdziła, że stanowisko WIOŚ jest rozbieżne i nieprecyzyjne. Obecnie organ ten poinformował, że analizuje sprawę i jeszcze nie podjął jednoznacznego stanowiska co do wykonywania badań emisji hałasu od urządzeń, których nie ma w projekcie. Autorka skargi stwierdziła, że WSA w Kielcach w wyroku sygn. akt. II SAB/Ke 15/18 wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postępowanie powinien prowadzić we własnym zakresie w sposób merytoryczny i nie powinien ograniczać się do wymiany korespondencji z Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska. W ocenie skarżącej w trakcie prowadzonego postępowania organ podejmował czynności, które nie zmierzały do merytorycznego zakończenia postępowania w zakreślonym przez organ terminie. Ponadto PINB w K. swoje stanowisko w rozstrzygnięciu sprawy uzależnia nadal od stanowiska Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, opierając się wyłącznie na badaniach tego organu, z góry przesądzając o ich wynikach, a nie podejmował działań przez wykorzystanie narzędzi prawnych wynikających z przepisów prawa budowlanego, które dają organom nadzoru budowlanego możliwość podjęcia działań w sprawie legalności montażu urządzeń emitujących nadmierny hałas oraz nakładania określonych obowiązków. PINB zobowiązany jest również, biorąc pod uwagę składane przez stronę wnioski, do oceny dokonanych w trakcie budowy zmian w zakresie instalacji wentylacji i klimatyzacji oraz podjęcie stosownego rozstrzygnięcia. Wnosząca skargę zwróciła uwagę, że urządzenia, których nie ma w projekcie, a ich instalacja nie powinna bez pozwolenia mieć miejsca, generują nadmierny hałas oraz wibrację, zakłócają spokój i ograniczają korzystanie w normalny sposób z sąsiedniej nieruchomości. Dodała, że wielokrotnie interweniowała w organie i składała wnioski o usuniecie, przeniesienie bądź rozbiórkę nielegalnych i niezgodnych z prawem budowlanym klimatyzatorów, jednak przez wiele lat organ I instancji nie podjął żadnych konkretnych kroków w tej sprawie. Kończąc, skarżąca zauważyła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku sygn. akt VIISA/Wa2029/19 z 12 grudnia 2019 r stwierdził, że ujawnione odstępstwa i nieprawidłowości w inwestycji Delikatesy Centrum w N. S. skutkować winny wydaniem decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie i zainicjowaniem następnie trybu naprawczego w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że dwukrotnie podejmował rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, po raz pierwszy postanowieniem z 19 czerwca 2017 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, następnie rozstrzygał sprawę po uchyleniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i przekazaniu przez organ II instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia - postanowienie z 9 sierpnia 2017 r. PINB w K. wskazał, że od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 9 maja 2018 r., sygn. akt II SAB/Ke 15/18, złożył skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem z 1 lutego 2019 r. Zwrot akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku z 9 maja 2018 r. nastąpił 28 czerwca 2019 r. Organ zaznaczył, że postanowieniem z 30 marca 2018 r., na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, nałożył na zarządcę sklepu obowiązek przedłożenia oceny technicznej instalacji wentylacji mechanicznej i klimatyzacji budynku sklepu "Delikatesy Centrum" w N. S. , do 30 września 2018 r. Obie strony złożyły zażalenie na to postanowienie, które zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy, a następnie WSA w Kielcach wyrokiem z 22 sierpnia 2018 r. oddalił skargę zarządcy sklepu. Organ podał, że postanowieniem z 2 stycznia 2019 r. zmienił swoje postanowienie z 30 marca 2018 r. w zakresie określenia nowego terminu nałożonego obowiązku dostarczenia: 1) oceny technicznej instalacji bez badania pomiaru emisji hałasu, do 29 marca 2019 r; 2) sprawozdania z badania pomiaru emisji hałasu do 16 sierpnia 2019 r. Zobowiązany 1 kwietnia 2019 r. przedłożył ocenę techniczną instalacji, a 24 kwietnia 2019 r. uzupełnił braki tej oceny. Sprawozdanie z badań pomiaru emisji hałasu zostało przedłożone 15 lipca 2019 r. Badanie emisji hałasu odbyło się z działki sąsiadującej z nieruchomością skarżącej. Sprawozdanie z badań nie wykazało przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory dziennej i nocnej. Wobec braku przesłanek do wydania merytorycznej decyzji na podstawie obowiązującej ustawy - Prawo budowlane, organ 28 sierpnia 2019 r., dotrzymując terminu określonego wyżej opisanym wyrokiem, wydał decyzję umarzającą postępowanie. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wobec powyższego, ponieważ w sprawie zostały już wykorzystane uprawnienia wynikające z art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, organ wskazał, że wystąpił 14 listopada 2019 r. do Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie pomiarów emisji hałasu generowanego przez sporny obiekt z nieruchomości skarżącej. Ponieważ w odpowiedzi ŚWIOŚ poinformował o ustaleniu wstępnego terminu na przeprowadzenie pomiarów do 30 kwietnia 2020 r., 16 stycznia 2020 r. zostało wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu ustalenia przez ŚWIOŚ poziomu emisji hałasu. Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca. Odnosząc się do zarzutu, że organ nie udzielił odpowiedzi na wnioski skarżącej, wskazano, że wnioski te dotyczyły niezwłocznego usunięcia klimatyzatorów, czyli były powtórzeniem wniosku z maja 2017 r., na podstawie którego wszczęto niniejsze postępowanie, jednak w odpowiedzi na te wnioski organ informował skarżącą o czynnościach podejmowanych w trakcie postępowania. Kończąc organ zaznaczył, że będzie mógł podjąć merytoryczną decyzję po przeprowadzeniu badań hałasu. Jak wynika z dotychczasowego przebiegu postępowania, skarżąca uniemożliwia przeprowadzenie takiego badania z jej nieruchomości od 2017 r. Ponieważ instalowanie urządzeń o wysokości do 3m na obiektach budowlanych jak również (od 1 stycznia 2017 r.) budowa instalacji klimatyzacyjnych wewnątrz użytkowanego budynku nie wymaga pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, organ nadzoru budowlanego może wydać merytoryczną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska lub naruszenia warunków określonych w przepisach. Organ nie może opierać się na subiektywnym odczuciu strony, tym bardziej, że podczas dokonywanych kontroli lub wizji lokalnych, (ostania 20 lutego 2020 r.), nie stwierdzono hałaśliwej pracy klimatyzatorów. W związku z powyższym, w przypadku braku jednoznacznego dowodu, w postaci badania pomiaru emisji hałasu dokonanego z nieruchomości skarżącej, organ będzie zmuszony ponownie umorzyć postępowanie po zwrocie akt z organu II instancji. Odnosząc się do przytoczonego w skardze wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/WA 2029/19 z 12 grudnia 2019 r., organ podkreślił, że w ostatnim zdaniu uzasadnienia tego wyroku znalazło się stwierdzenie, że sąd orzekł jak w sentencji "nie przesądzając końcowego wyniku postępowania". W piśmie procesowym z 20 lipca 2020 r. skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że wyrokiem z 9 maja 2018 r. w sprawie o sygn. II SAB/Ke 15/18 WSA w Kielcach, uwzględniając skargę D. N. na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z jej wniosku, zobowiązał PINB w K. do wydania decyzji w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia akt organowi, a także stwierdził, że organ ten dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzył organowi grzywnę. Wyrok ten stał się prawomocny 1 lutego 2019 r., kiedy to Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. II OSK 2931/18 oddalił wniesioną od niego przez organ skargę kasacyjną. Akta sprawy zostały zwrócone organowi 28 czerwca 2019 r., zaś PINB wydał decyzję (umarzającą postępowanie) 28 sierpnia 2019 r., a wiec w terminie określonym wyrokiem WSA w Kielcach z 9 maja 2018 r. Decyzja organu I instancji została uchylona przez ŚWINB 18 października 2019 r. Mając na uwadze to, że wcześniejszy wyrok tut. Sądu został przez organ wykonany w terminie, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, dokonując oceny, czy organ dopuścił się przewlekłości postępowania z rażącym naruszeniem prawa, należy uwzględnić przede wszystkim okres po zwrocie akt organowi I instancji przez organ odwoławczy, a więc okres po 21 października 2019 r. (data zwrotu akt). Wcześniejszy bowiem okres częściowo był już objęty oceną w zakresie przewlekłości dokonaną w wyroku WSA w Kielcach w sprawie II SAB/Ke 15/18, zaś zakreślony tym wyrokiem termin wydania decyzji został przez PINB w K. dochowany. Nadto zauważyć należy, że pomimo niezwrócenia jeszcze akt przez Sąd, organ podejmował czynności zmierzające do załatwienia sprawy. Natomiast fakt, że postępowanie wszczęte na skutek wniosku złożonego 17 maja 2017 r., do chwili obecnej nie zostało zakończone, świadczy o tym, że organ dopuścił się przewlekłości, gdyż pomimo tego, że w toku postępowania podejmował on czynności zmierzające do zakończenia sprawy, to czynności te okazały się nieskuteczne. Jeśli chodzi o czynności podjęte przez organ I instancji już po uchyleniu przez ŚWINB decyzji z 28 sierpnia 2019 r., umarzającej postępowanie, to jak wynika z akt administracyjnych dołączonych do sprawy tut. Sądu o sygn. II SA/Ke 421/20 (ze skargi D. N. na postanowienie ŚWINB z 4 marca 2020 r., uchylające postanowienie PINB z 16 stycznia 2020 r. o zawieszeniu postępowania), organ I instancji 14 listopada 2019 r. zwrócił się do Ś. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 7b kpa o przeprowadzenie pomiarów emisji hałasu generowanego przez instalację wentylacji mechanicznej i klimatyzacji budynku sklepu Delikatesy Centrum. W odpowiedzi z 17 grudnia 2019 r., która wpłynęła do PINB 23 grudnia 2019 r., Inspektor Ochrony Środowiska wskazał wstępny termin przeprowadzenia pomiarów do 30 kwietnia 2020 r. z uwagi na to, że jak wynika z tego pisma, pomiary powinny być przeprowadzone z uwagi na ich większą miarodajność w okresie wyższych temperatur, przy wilgotności do 90% i średnim wietrze do 5 m/sek. Postanowieniem z 16 stycznia 2020 r. organ I instancji zawiesił postępowanie do czasu ustalenia przez Inspektora Ochrony Środowiska poziomu emisji hałasu, zaś organ odwoławczy postanowieniem z 4 marca 2020 r., a więc już po wniesieniu skargi na bezczynność w niniejszej sprawie, postanowienie to uchylił – jak wynika z uzasadnienia z tego powodu, że 19 lutego 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska poinformował o odstąpieniu od wykonania pomiarów hałasu. Wniesiona przez skarżącą skarga na to postanowienie nie została dotychczas rozpoznana. W odpowiedzi na skargę organ I instancji powołuje się na to, że wobec wyczerpania już możliwości jakie daje art. 81c Prawa budowlanego, jedynym możliwym sposobem uzyskania pomiarów hałasu było zwrócenie się do inspektora ochrony środowiska. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić, ponieważ kolejną możliwości pozyskania pomiarów hałasu daje przepis art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie niedostarczenia w wyznaczonym terminie żądanych ocen lub ekspertyz albo w razie dostarczenia ocen lub ekspertyz, które niedostatecznie wyjaśniają sprawę będącą ich przedmiotem, organ administracji architektoniczno-budowlanej lub nadzoru budowlanego może zlecić wykonanie tych ocen lub ekspertyz albo wykonanie dodatkowych ocen lub ekspertyz na koszt osoby zobowiązanej do ich dostarczenia. O ile można uznać za usprawiedliwienie niezałatwienia sprawy to, że organ próbował takie pomiary uzyskać od inspektora ochrony środowiska, w związku z czym zasadnie do tego organu się zwrócił i czekał na wyniki, o tyle w chwilą, gdy okazało się, że inspektor ochrony środowiska takich pomiarów nie przeprowadzi, PINB powinien był podjąć działania, jakie wynikają z art. 81c ust. 4 Prawa budowlanego. Ponieważ do chwili obecnej sprawa nie została zakończona, a sąd administracyjny oceniając zasadność skargi na bezczynność, a także i przewlekłość, bierze pod uwagę stan istniejący w dacie wyrokowania, dlatego też co do zasady skargę w niniejszej sprawie należało uznać za zasadną. Dlatego też na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami), dalej P.p.s.a., po ustaleniu, że skarżąca przed wniesieniem skargi składała - i to kilkakrotnie – ponaglenia, wyczerpując w ten sposób wymóg art. 52 § 2 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zobowiązał organ do wydania w terminie 2 miesięcy decyzji w tej sprawie, a ponadto na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Zakreślony 2-miesieczny termin wynika z faktu, że w ocenie Sądu sprawa nie jest tak prosta i oczywista, jak przedstawia to skarżąca. Zauważyć bowiem należy, że stawiając w skardze jak i w toku postępowania przez organami zarzut dokonania samowoli przez inwestora w odniesieniu do instalacji, które jej zdaniem są źródłem ponadnormatywnego hałasu, i na tej podstawie żądając nakazania ich usunięcia, skarżąca nie uwzględnia tego, że w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja z 2014 r. o pozwoleniu na użytkowanie, wydana - jak by to wynikało z akt sprawy - już po zamontowaniu tych instalacji. Wyrokiem z 12 grudnia 2019 r. w sprawie VII SA/Wa 2029/19 WSA w Warszawie uchylił decyzję GINB z 10 października 2018 r., oraz poprzedzającą ją decyzje ŚWINB, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z 5 lutego 2014 r., udzielającej inwestorowi pozwolenia na użytkowanie budynku handlowo-usługowego wraz z urządzeniami. Wyrok ten nie jest jednak prawomocny, a poza tym sam nie eliminuje jeszcze z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W tej sytuacji na obecnym etapie postępowania, aby było możliwe wydanie jakichś rozstrzygnięć wobec będącej przedmiotem sprawy wentylacji i klimatyzacji, konieczne jest ustalenie, czy zachodzą przesłanki z art. 66 Prawa budowlanego. Skoro zaś skarżąca zarzuca, że instalacje te pracują zbyt głośno, niewątpliwie konieczne jest przeprowadzenie stosownych pomiarów, uwzgledniających poziom hałasu występującego na nieruchomości skarżącej. Z tych samych powodów Sąd uznał, że chociaż organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, to jednak przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Inspektor Ochrony Środowiska dopiero w piśmie z lutego 2020 r. poinformował, że odstępuje od przeprowadzenia pomiarów hałasu, a postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania zostało uchylone przez organ II instancji 4 marca 2020 r. Postanowienie organu odwoławczego zostało zaskarżone przez D. N., co niewątpliwie także miało wpływ na przedłużenie postępowania. Dalej podkreślenia wymaga to, że stosownie do art. 15zzs ust. 10 oraz ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) w jej brzmieniu nadanym ustawą z 31 marca 2020 r. (Dz. U. poz. 568), w okresie, o którym mowa w ust. 1, (a więc w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COWID) 1)przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2)organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Zgodnie zaś z ust. 11 tego samego art. 15 zzs, zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Chociaż powyższe przepisy zostały uchylone z dniem 16 maja 2020 r., jednakże mają one wpływ na ocenę odnośnie tego, że organowi nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że niewątpliwie dopuścił się on przewlekłego prowadzenia postepowania. Dlatego też skargę w części, w jakiej D. N. domagała się wymierzenia organowi grzywny i to w maksymalnej wysokości, jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składają się wpis od skargi oraz poniesione przez nią opłaty kancelaryjne.