II SAB/Ke 25/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2018r. na rozprawie sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Wójta Gminy T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącej A. M. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi; III. zasądzić od Wójta Gminy T. na rzecz A. M. kwotę 202,20 (dwieście dwa i 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę z dnia 6 maja 2018 r. na bezczynność Wójta Gminy T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust 1 i 2, art. 14 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014r. poz. 782 ze zm.). W uzasadnieniu wyjaśniła, że pismem z dnia 16 kwietnia 2016 r., doręczonym organowi w dniu 18 kwietnia 2018 r., wniosła o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie drogą elektroniczną na wskazany adres kopii decyzji Wójta Gminy T. z dnia 9 marca 2015 r., znak: [...]. Wójt Gminy T. w dniu 30 kwietnia 2018 r. przesłał skarżącej w załączeniu w formie elektronicznej obraz trzech stron przedmiotowej decyzji. Skarżąca wskazała, iż nie przesłano jej wszystkich stron uzasadnienia decyzji oraz załącznika graficznego i wykazu stron postępowania. Zdaniem skarżącej, organ nie wywiązał się z ciążącego na nim, ustawowego obowiązku, albowiem nie udzielił informacji w pełnym, żądanym zakresie, jak też (względnie) nie wydał decyzji odmawiającej udzielania informacji publicznej. Mając na względzie powyższe skarżąca wniosła o: 1. orzeczenie, iż Wójt Gminy T. zobowiązany jest do udzielenia A.M. odpowiedzi na jej wniosek z dnia 16 kwietnia 2018 r. w terminie 7 dni od dnia, z upływem którego orzeczenie kończące postępowanie stało się prawomocne; 2. orzeczenie zwrotu od Wójta Gminy T. na rzecz A.M. kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia jej praw według norm przepisanych – zarówno w przypadku uwzględnienia skargi jak i w razie jej umorzenia w związku z zastosowaniem przez organ instytucji wskazanej zapisem art. 54 § 3 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy T. wnosząc o jej oddalenie wyjaśnił, że w dniu 30 kwietnia 2018 r. przesłał żądaną decyzję w formie elektronicznej, natomiast załącznik graficzny nie został załączony z uwagi na jego format i brak możliwości zeskanowania go. Nadto odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie zawierała omyłkowo jednej strony decyzji, co było wynikiem przypadku, a nie celowej bezczynności organu. Organ podkreślił, iż skarżąca nie zwróciła się o uzupełnienie, tylko od razu wniosła skargę. Do odpowiedzi na skargę organ załączył wydruk wiadomości elektronicznej kierowanej do skarżącej, w ramach której przesłano uzupełniającą część żądanej informacji. Pismem procesowym z dnia 26 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej - wobec udzielenia przez Wójta Gminy T. odpowiedzi na wniosek w zakresie żądanej informacji publicznej - cofnął skargę oraz wniósł o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w łącznej wysokości 602,20 zł, obejmujących: wpis od skargi, koszty zastępstwa procesowego, opłatę skarbową od pełnomocnictwa i opłatę pocztową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1304), zwanej dalej "Ppsa", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W myśl art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrola cofnięcia skargi z punktu widzenia przytoczonych w art. 60 Ppsa przesłanek jego dopuszczalności wykazała, iż cofnięcie skargi na bezczynność Wójta Gminy T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie zmierza do obejścia prawa, ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Zatem cofnięcie skargi było w świetle art. 60 Ppsa dopuszczalne i skuteczne. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa. Jednocześnie w punkcie III postanowienia Sąd zasądził od Wójta Gminy T. na rzecz skarżącej kwotę 202,20 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Należy podkreślić, że bezpośrednią przyczyną cofnięcia skargi w niniejszym przypadku był fakt, że organ po wniesieniu skargi udostępnił skarżącej uzupełniającą informację, wyczerpującą w całości zakres wniosku z dnia 16 kwietnia 2018r. Trzeba więc mieć w tej sytuacji na uwadze całokształt okoliczności faktycznych i prawnych, w następstwie którego strona złożyła oświadczenie w przedmiocie cofnięcia skargi, a ten prowadzi do wniosku, że zaistniała sytuacja ma charakter analogiczny z tą, gdy organ uwzględnia skargę w trybie art. 54 § 3 Ppsa. Jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, umorzenie postępowania skutkiem uwzględnienia przez organ wniesionej skargi we własnym zakresie i udostępnienia informacji publicznej uzasadnia zastosowanie art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2017r., sygn. IV SAB 60/17). Ponadto WSA we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 7 marca 2018r., sygn. IV SAB 21/18, wprost stwierdził, że w sytuacji cofnięcia skargi na skutek udzielenia informacji publicznej przez organ dochodzi w istocie do bezprzedmiotowości postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 Ppsa i w takiej sytuacji skarżącemu przysługuje zwrot kosztów od organu na podstawie art. 201 § 1 Ppsa. Sąd w niniejszym składzie podziela to stanowisko. Na zasądzone w punkcie III postanowienia koszty złożyły się: opłata skarbowa od pełnomocnictwa - 17 zł, koszt nadania pisma procesowego listem poleconym - 5,20 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika - 180 zł, tj. niższe niż stawka minimalna określona w § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Sąd uznał bowiem, że w realiach przedmiotowej sprawy zachodzą okoliczności szczególne, uzasadniające zastosowanie art. 206 Ppsa, który stanowi, że sąd w uzasadnionych przypadkach może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Przywołany przepis dopuszcza możliwość tzw. miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego. Zastosowanie tej normy ustawowej pozostawione zostało uznaniu sądu orzekającego i swobodnej ocenie w odniesieniu do okoliczności konkretnej sprawy. Stosując dyspozycję tego przepisu Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim nakład pracy pełnomocnika, a mianowicie fakt, że jedyną czynnością przez niego podjętą było złożenie pisma cofającego skargę wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania. Wcześniej bowiem skarżąca występowała w sprawie osobiście, sama również podpisała wniesioną skargę. Istotnym był również fakt, że organ w całości uwzględnił skargę udzielając żądanej informacji, co stało się przyczyną cofnięcia skargi. W konsekwencji, koszty zastępstwa procesowego zasądzono w adekwatnej do tego wysokości, tj. 180 zł. ----------------------- '