II SAB/Ke 26/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 października 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. A. na bezczynność Starosty w przedmiocie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Skargą wniesioną w dniu 18 lipca 2005r. Z. A. domagał się uchylenia decyzji Kierownika w Starostwie Powiatowym w w sprawie fałszowania dokumentów w Wydziale Geodezji Kartografii Katastru i Gospodarki Mieniem oraz sprostowania błędów w ewidencji danych zgodnie z aktami notarialnymi, zapisem w księdze wieczystej oraz załączonymi do niej wyrysem działki i mapami. Zdaniem skarżącego działka stanowiąca jego własność oznaczona numerem ewidencyjnym 1232 położona w O. przy ul. S. pierwotnie miała powierzchnię 337m2, natomiast na skutek pozaprawnych działań organu powierzchnia jej uległa zmniejszeniu do 331m2. Do skargi załączono pismo Z. A. z dnia 25 maja 2005r. skierowane do Starosty w którym w/w domagał się dokonania w ewidencji gruntów zmian powierzchni i kształtu działki ewidencyjnej nr 1232 położonej w O. jak również pismo Starosty z dnia 17 czerwca 2005r. którego adresatem był Z.A. informujące o braku podstaw do wprowadzenia żądanych zmian. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się merytorycznie do braku podstaw uwzględnienia wniosku Z. A. z dnia 25 maja 2005r. W szczególności wskazał, iż pierwotnie działka nr 1232 stanowiła własność Skarbu Państwa i była oznaczona nr 521 o powierzchni 337m2, zgodnie z wyrysem sporządzonym przez geodetę w 1959r. W oparciu o decyzję Nr GKM.I. -33/13/65 aktem notarialnym z dnia [...] Nr [...] J. i B. małż. D. nabyli od Skarbu Państwa prawo użytkowania wieczystego tej nieruchomości, a następnie w dniu [...] aktem notarialnym Nr [...] przenieśli prawo użytkowania wieczystego działki nr 521 o pow. 337m2 na rzecz Z. A. Ewidencja gruntów m. O. została założona w 1970r. Decyzją Wojewody z dnia [...] znak: [...] Gmina nabyła na własność działkę oznaczoną nr 1232 o pow. 335m2. Pismem z dnia 8 czerwca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wezwał skarżącego o sprecyzowanie skargi poprzez wskazanie czy skarga dotyczy bezczynności organu, a jeżeli tak to jakiego ewentualnie o podanie numeru, daty wydania zaskarżonego aktu, oznaczenia organu, którego skarga dotyczy. W odpowiedzi skarżący wskazał, że wnosi o uchylenie wyrysu z mapy ewidencyjnej nr [...] z dnia [...] oraz sprostowania błędów w ewidencji gruntów Miasta odnośnie kształtu i powierzchni działki nr 1232. Na rozprawie w dniu 13 października 2006r. skarżący doprecyzował, swe stanowisko, stwierdzając, że organ nie załatwił jego wniosku poprzez wydanie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach będąc na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sądem właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę ( w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 24 marca 1999r. sygn.akt III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, albowiem zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W ocenie Sądu, warunek określony w art. 52 § 1 p.p.s.a. w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony. Skarżący nie wykazał, iż składał do organu wyższego stopnia tj. Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zażalenia na niezałatwienie w terminie przez Starostę sprawy w przedmiocie wprowadzenia zgłoszonych przez niego zmian do ewidencji gruntów. Należy jednak podkreślić, że Starosta na podstawie art. 7d ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) jest organem właściwym w sprawach prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454 - cytowanego dalej jako rozporządzenie) starosta aktualizuje dane zawarte w ewidencji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i § 11. Czynności tych dokonuje niezwłocznie po uzyskaniu odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych (§ 47 ust. 1 rozp.). W przypadku, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy (ust. 3 § 47 rozp.). Z treści powołanych przepisów wynika zatem, iż Starosta aktualizując dane w ewidencji gruntów wprowadza je z urzędu lub na wniosek, a w sytuacji, gdy wniosek strony jest nieuzasadniony - wydaje decyzję, której przedmiotem jest odmowa wprowadzenia zmian. Nie ulega wątpliwości, iż o ile przepisy szczególnie nie stanowią inaczej, załatwienie sprawy administracyjnej następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Za niedopuszczalne należy uznać stanowisko, w którym załatwienie sprawy administracyjnej następuje poprzez wydanie pisma informującego o braku podstaw do jej załatwienia. Powyższe na gruncie przedmiotowej sprawy oznacza, że Starosta obowiązany jest załatwić sprawę administracyjną z wniosku Z. A. w prawem przepisanej formie. W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z poglądami doktryny, nie ma możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna, a niedopuszczalność jak już było wcześniej podniesione, wynika z faktu, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia służących przed organem właściwym do załatwienia sprawy. Z podniesionych wyżej względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę należało odrzucić.