II SAB/Ke 26/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.D. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 5 września 2011r. (data nadania przesyłki na poczcie) B. D. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie rozpatrzenia jej odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 17 czerwca 2011r. znak: [...] odmawiającej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że decyzją z dnia 14 września 2011r. znak: [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości i w to miejsce orzekło o przyznaniu B. D. świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie 520 zł miesięcznie począwszy od dnia 1 stycznia 2011r. na stałe. Z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia, o których mowa w art. 37 k.p.a. i 52 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje : Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 14 września 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 17 czerwca 2011r. odmawiającej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, uchyliło decyzję organu I instancji i w to miejsce orzekło o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Stan bezczynności, jako stan naruszenia prawa, trwa tak długo, jak długo organ nie załatwi sprawy lub nie podejmie innej czynności prawem przewidzianej umożliwiającej kontynuowanie postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie stan bezczynności organu w sprawie z wniosku skarżącej ustał z dniem 14 września 2011r., tj. w momencie wydania przez organ wskazanej wyżej decyzji. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r. (sygn. akt I OPS 6/08) przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., obligujący sąd do wydania postanowienia o umorzeniu, gdy postępowanie to z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 stało się bezprzedmiotowe, ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. NSA uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że z przepisu art. 149 p.p.s.a., w brzmieniu wówczas obowiązującym, w myśl którego sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa, wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W konsekwencji, jeżeli do daty orzekania przez sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to mimo pozostawania w zwłoce przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i z tego powodu podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Pogląd powyższy zachowuje aktualność także na gruncie art. 149 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym, zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że postępowanie w sprawie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wywołane niniejszą skargą, stało się bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z § 2 p.p.s.a.