II SAB/Ke 27/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian,, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Protokolant Asystent sędziego Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Starosty S. w przedmiocie wydania wypisu z ewidencji gruntów I. zobowiązuje Starostę S. do rozpoznania wniosku K. M. z dnia 31 stycznia 2013 r. w przedmiocie wydania wypisu z ewidencji gruntów w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Pismem z dnia 29 [...] K. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Starosty S., w której wskazała, że w dniu 31 stycznia 2013 r. wystąpiła do ww. organu o wydanie wypisu z ewidencji gruntów zgodnie z decyzją SKO w K. z dnia 9 października 2012 r. utrzymaną w mocy decyzją z 15 stycznia 2013 r. Skarżąca wskazała, że skierowała skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. W ocenie K. M. sprawa została błędnie rozstrzygnięta, gdyż decyzja SKO jest merytoryczna, stanowi aneks do decyzji scaleniowej Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium PRN w Sandomierzu z [...] zatwierdzonej przez II instancję [...] Skarżąca wniosła o orzeczenie o rażącym naruszeniu prawa przez Starostę S. i ukaranie go "najwyższą kwotą". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej "odrzucenie" i podniósł, iż decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] i [...] nie stanowią bezpośredniej podstawy do wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków lecz powodują konieczność przeprowadzenia postępowania scaleniowego. Starosta wskazał, że SKO w K. decyzją z [...] stwierdziło nieważność decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z [...]oraz decyzji Wojewódzkiej Komisji Ziemskiej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...], w odniesieniu do gruntów należących w toku scalenia do Z. i C. K., oznaczonych numerami scaleniowymi [...] (obecnie w ewidencji gruntów i budynków miasta Sandomierz obręb Sandomierz Poscaleniowy ozn. jako działki nr [...]). Pomimo wniesienia odwołania od ww. decyzji przez brata skarżącej, SKO w K. decyzją z [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wyjaśnił, że Starostwo Powiatowe w S. podjęło czynności związane z prowadzeniem postępowania w przedmiocie scalenia gruntów należących do Z. i C. K., o czym była poinformowana K. M. oraz pozostali uczestnicy postępowania. W dniu 14 maja 2013 r. zlecono wykonanie ww. prac [...]. Starosta stwierdził, że zatwierdzenie opracowanego projektu scalenia prawomocną decyzją będzie podstawą do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, a tym samym do wydania z niej wypisów, co z kolei czyni skargę K. M. bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zakres przedmiotowy skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w kpa terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt lub czynność) nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 kpa i przekroczenie tych terminów lub terminów przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 kpa oznacza stan bezczynności podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podstawową zasadą skargi na bezczynność jest zatem ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 35 § 1 kpa stanowi, że organy administracji obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). O każdym zaś przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 kpa). Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy ( art. 52 § 2 ustawy). W rozpoznawanej sprawie skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę S. (w piśmie datowanym na 5 lutego 2013 r. zatytułowanym jako "skarga na bezczynność"). Należy zatem przyjąć, że wyczerpała tryb postępowania przewidziany w art. 37 kpa, którego zachowanie warunkowało dopuszczalność skargi. W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddane zostało działanie Starosty S. dotyczące załatwienia wniosku K. M. z [...] w przedmiocie wydania wypisu (wyrysu) z operatu ewidencji gruntów działek nr [...] położonych w S. z "wpisaniem jej jako właściciela zgodnie z decyzją ostateczną SKO w K. z 15 stycznia 2013 r." W ocenie Starosty S. rozstrzygnięcie powyższego wniosku K. M. będzie możliwe dopiero po wydaniu prawomocnej decyzji zatwierdzającej projekt scalenia działek oznaczonych numerami [...] albowiem to ona będzie podstawą do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków. Podstawę do udostępniania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym stanowi art. 24 ust. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Stosownie do tego przepisu każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, przy czym starosta udostępnia te informacje m.in. w formie wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu (art. 24 ust.3 pkt 1) bądź wyrysów z mapy ewidencyjnej (art. 24 ust.3 pkt 3). Te dane ewidencji gruntów i budynków oraz wypisy z operatu ewidencyjnego, które zawierają dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, organ wydaje na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek K. M. z [...] złożony został w trybie zacytowanego wyżej przepisu i obejmuje żądanie wydania wypisu z ewidencji gruntów o określonej treści. Dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że rozstrzygnięcie tego wniosku może nastąpić wyłącznie w ramach prowadzonego przez organ postępowania scaleniowego. Po złożeniu przez K. M. wniosku z [...] o wydanie wypisu z ewidencji gruntów o żądanej treści na gruncie przepisów ustawy oraz stanu faktycznego niniejszej sprawy, organ winien był go rozstrzygnąć w terminie wskazanym w art. 35 kpa w jeden z dwóch sposobów: - udzielić żądanych informacji na zasadach, o jakich mowa w art. 24 ust. 3 ustawy, - odmówić wydania wypisu z ewidencji o żądanej treści z podaniem okoliczności uzasadniających odmowę w stosownej formie procesowej. Tymczasem w odpowiedzi na wniosek skarżącej Starosta poinformował jedynie o podjęciu czynności związanych z prowadzeniem postępowania w przedmiocie scalenia gruntów oraz o tym, że wydanie w jego toku decyzji zatwierdzającej projekt scalenia będzie podstawą do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, a tym samym do wydania wypisów z tej ewidencji. Reasumując stwierdzić należy, iż skarga K. M. jest zasadna, bowiem Starosta S. pozostawał w kontrolowanym postępowaniu niewątpliwie bezczynny – nie rozstrzygnął bowiem wniosku skarżącej w zakresie wydania jej wnioskowanego wypisu z ewidencji gruntów i budynków w wymagany przepisami prawa sposób. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie wskazać należy, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi cech rażącego naruszenia prawa, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Jak wynika z analizy akt sprawy oraz z treści odpowiedzi na skargę, organowi nie można zarzucić braku jakiejkolwiek reakcji na wniosek K. M. W ocenie Sądu bezczynność Starosty Sandomierskiego wynikała z błędnej oceny stanu faktycznego i będącego jego konsekwencją przekonania, że wniosek skarżącej może być załatwiony jedynie w postępowaniu scaleniowym dotyczącym działek należących do jej rodziców. Tym samym nie ma podstaw do przypisania organowi znamion lekceważącego traktowania przypisanych mu ustawowych obowiązków. Z tych też względów w pkt III wyroku Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o wymierzenie grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.).