II SAB/Ke 28/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2009 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego urządzeń zapobiegających szkodom postanawia: odrzucić skargę. W dniu 31 lipca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła skarga A.P. na bezczynność Burmistrza Miasta. Skarżąca wyjaśniła, że niniejsza sprawa dotyczy zniszczenia budynku mieszkalnego błędną decyzją Burmistrza z dnia [...] znak: [...], gdyż bez uzasadnionych przyczyn Burmistrz – J.B. odmówił przywrócenia do stanu poprzedniego wodnicy, określonej w decyzji Urzędu Rejonowego [...], tym samym zezwalając właścicielce posesji [...] i [...]- E.Ł. na celowe zalewanie posesji i domu skarżącej. A.P. wyjaśniła, że złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które zostało uwzględnione. Co więcej organ II instancji już wcześniej zajmował się sprawą przedmiotowej wodnicy, uchylając decyzją z dnia [...] znak: [...] rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi z uwagi na niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że " jeżeli okazałoby się, że poprzednia właścicielka I.G. nie wykonała wodnicy o parametrach określonych w decyzji z dnia [...] [...], gdyż parametry wodnicy nieznacznie odbiegają od wymiarów określonych decyzją z dnia [...], wówczas rozwiązanie niniejszej sprawy nie mogłoby polegać na wydaniu drugiej decyzji w tej samej sprawie lecz na wyegzekwowaniu obowiązku nałożonego decyzją z [...] w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ". Skarżąca zarzuciła, że Burmistrz Miasta zamiast rozstrzygnąć niniejszą sprawę kieruje do niej różne pisma, zwlekając z wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wyjaśnił, że niniejsza sprawa dotyczy zmiany stosunków wodnych na gruntach sąsiednich skarżącej w trybie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, przy czym aktualnie toczy się postępowanie administracyjne przed organem I instancji. Zgodnie bowiem ze wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego przedmiotowa sprawa wymaga przeprowadzenia kompleksowego postępowania dowodowego, aby móc, w sposób nie budzący wątpliwości wykluczyć związek przyczynowo - skutkowy między sposobem utrzymania wodnicy a szkodami na działce sąsiedniej. Organ wskazał, że uzupełnienia wymagała opinia biegłego hydrologa, a także należało ustalić, na podstawie przeprowadzonych oględzin, czy szkody zgłaszane przez A.P. spowodowane są niezachowaniem parametrów wodnicy na sąsiedniej działce, czy mogą wynikać z faktu, że fundamenty domu skarżącej są niezabezpieczone przed wilgocią. Burmistrz Miasta wyjaśnił, że obecnie materiał dowodowy został już zebrany, strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami, następnie zaś zostanie wydane rozstrzygniecie. W kolejnym piśmie z dnia 8 września 2009 r. skierowanym do Sądu, Burmistrz Miasta podniósł, że z uwagi na skomplikowany charakter niniejszej sprawy wnosi o oddalenie skargi na bezczynność. Następnie jednak organ poinformował, że zostało zakończone postępowanie w niniejszej sprawie i załączył decyzję z dnia [...], w której nakazano E.Ł., w terminie 14 dni, przywrócenie stanu poprzedniego wodnicy, określonego w decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego znak: [...] odprowadzającej wody opadowe z działek [...]; [...], (przy czym określono, że minimalne parametry wodnicy wynosić powinny: od strony wschodniej głębokość 20 cm do 40 cm przy ujściu i szerokości w dnie 30 cm, z zachowanym spadkiem w kierunku zachodnim do istniejącego wylotu rury w murze ogrodzenia w zachodniej granicy działki) oraz nakazano udrożnić rury w murze ogrodzenia, przez które odprowadzane są wody opadowe z wodnicy na działkę [...] i zastrzeżono, że w okresie intensywnych długotrwałych deszczy nie wolno dopuścić do jej zamulenia. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 12 października 2009 r. A.P. zobowiązana została do wyjaśnienia, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu wodnicy, złożyła w trybie art. 37 kpa do organu administracji wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wyjaśniła, że złożyła "pozew sądowy przeciwko błędnej decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...]" Od powyższej decyzji odwołała się również do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uwzględniło jej odwołanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 u.p.p.s.a. Jak wynika z akt niniejszej sprawy A.P., złożyła jedynie odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (które zostało uwzględnione decyzją tego organu z dnia [...]), nie złożyła natomiast do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy przywrócenia wodnicy do stanu poprzedniego, po uchyleniu decyzji Burmistrza Miast z dnia [...] do ponownego rozpatrzenia. Wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa wyżej nie został więc spełniony, co czyni skargę niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną. Ubocznie podkreślić należy, że skarga na bezczynność organów, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., ma na celu wymuszenie na organie załatwienia sprawy. Taki cel instytucji skargi na bezczynność wynika z treści art. 149 uppsa, zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane w sprawie ze skargi na bezczynność świadczy jednoznacznie o tym, iż celem takiej skargi jest zdyscyplinowanie organów, aby załatwiły w określonym przez sąd terminie nierozstrzygniętą do daty złożenia skargi sprawę. Po wniesieniu skargi przez A.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, Burmistrz Miasta wydał w dniu [...], decyzję w której zostały uwzględnione żądania skarżącej, co aktualnie czyniłoby skargę A.P. bezprzedmiotową, gdyby zaistniała możliwość jej merytorycznej oceny. Mając na uwadze powyższe orzeczono, jak wyżej.