II SAB/Ke 29/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na bezczynność Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Z. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego domagając się "spowodowania merytorycznego rozpatrzenia skargi na bezczynność Wojewody przesłanej z Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 8.12.2008r. do Wojewody", w której domagał się nakazania organowi rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia 10 stycznia 1998r. (k. 27 i 28 akt sądowych). Rozstrzygnięciem tym nakazano Z. T. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku kuchni letniej zlokalizowanej na posesji nr 511 w C., gmina K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, szczegółowo opisał przebieg postępowania w niniejszej sprawie, wskazując jednocześnie na prawidłowy sposób jego przeprowadzenia. Postanowieniem z dnia 27 maja 2009r., sygn. akt: II SAB/Ke 8/09 tut. Sąd zawiesił prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie sądowe – z uwagi na śmierć skarżącego. Postanowieniem z dnia 1 września 2009r., sygn. akt: II SAB/Ke 8/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach podjął z urzędu zawieszone postępowanie z udziałem S. T. – żony zmarłego skarżącego. Zarządzeniem z dnia 1 września, sygn. akt: II SAB/Ke 29/09 tut. Sąd zwrócił się do S. T. o nadesłanie w terminie 7 dni informacji, czy popiera wniesioną przez Z. T. skargę na bezczynność Wojewody oraz wyjaśnienie, czy Z. T. składał zażalenie – w trybie art. 37 § 1 k.p.a. – do organu wyższego stopnia (właściwego w sprawie ministra) na bezczynność Wojewody, a w przypadku, gdy zażalenie takie było składane do nadesłania tego pisma – w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego wezwania. W piśmie z dnia 10 września 2009r. S. T. oświadczyła, iż popiera w całości skargę swojego męża dodając, że "zbyt wiele składanych było zażaleń zgodnie z otrzymywanym pouczeniami – co wielokrotnie było wyjaśniane bezskutecznie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sytuacjach, gdy nie wydano: 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty; 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innego niż określonego w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z kolei stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pokreślić trzeba, iż przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpocznie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, iż w przypadku skargi na bezczynność organu (przez którą rozumie się również brak wydania decyzji) jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawie stwierdzić trzeba, iż ani Z. T., ani S. T. w żaden sposób nie wykazali, aby przed wniesieniem skargi do tut. Sądu zaskarżono bezczynność Wojewody zażaleniem do organu wyższego stopnia – właściwego w sprawie ministra (art. 17 pkt 2 k.p.a.). W aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się jedynie skierowane do Ministra odwołanie Z. T. od decyzji Wojewody z dnia [...], znak: [...] w sprawie wstrzymania na okres 30 dni od dnia doręczenia decyzji postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, dotyczącego egzekucji grzywny w celu przymuszenia nałożonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], znak: [...]. Podkreślenia również wymaga, iż przedmiotowe odwołanie zostało wniesione w tym samym dniu co skarga do tut. Sądu, to jest 5 stycznia 2009r. Tym samym stwierdzić trzeba, że wskazany w art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. wymóg dopuszczalności skargi nie został w niniejszej sprawie spełniony, co czyni złożoną w niniejszej sprawie skargę na bezczynność organu niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.