II SAB/Ke 29/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach, Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach do rozpoznania wniosku skarżących z dnia 1 lutego 2017r. w części dotyczącej pytania zawartego w punkcie 22 tego wniosku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W skierowanym do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach piśmie z 1 lutego 2017 r., które wpłynęło do organu 3 lutego 2017 r., przywołując treść przepisów art. 8, 9 i 35 § 3 kpa, M. T.-B. i T. B. domagali się udzielenia, w ciągu miesiąca czasu od dnia otrzymania pisma, wyczerpujących i zrozumiałych odpowiedzi na piśmie na następujące pytania: "1. W jaki sposób można ocenić poziom odporności przeciw chorobom z Programu Szczepień Ochronnych i na ile miarodajny jest wynik takiego badania? 2. Czy szczepionki ochronią nasze dziecko przed chorobami i ile lat będą chroniły przed zachorowaniem na: gruźlicę, wzw B, błonicę, tężec, krztusiec, polio, hib, odrę, świnkę i różyczkę? 3. Czy wysokie stężenie przeciwciał w surowicy w wyniku szczepienia, jest jedynym warunkiem skutecznej ochrony, czy też znaczenie mają również cechy jakościowe tych przeciwciał? 4. Czy sztuczne indukowanie produkcji przeciwciał poprzez szczepienie z pominięciem naturalnych barier organizmu, gwarantuje ochronę przed zachorowaniem na zakaźną chorobę dziecięcą? 5. Co jest wyznacznikiem skuteczności szczepionki w toku badań klinicznych? Czy badane osoby szczepione są wystawiane na bezpośredni kontakt z odnośnymi zakaźnymi patogenami w środowisku w celu stwierdzenia czy ulegną zakażeniu? 6. Proszę o przedstawienie wyników szerokich badań naukowych, które zweryfikowały bezpieczeństwo stosowania pełnego kalendarza szczepień dziecięcych i podawania wielu szczepionek podczas jednej wizyty, w porównaniu do dzieci nieszczepionych żadną szczepionką. 7. W jaki sposób na podstawie krótkiego i powierzchownego badania kwalifikacyjnego do szczepienia można wykluczyć rozpoczynającą się ostrą infekcję z gorączką, czy zaostrzenie choroby przewlekłej co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do szczepień? 8. Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce i kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 9. W jaki sposób można wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? 10. Proszę wymienić, które szczepionki stosowane w Polsce zawierają śladowe ilości związku rtęci (tiomersalu) używanego jako konserwant 11. Proszę o informację, które szczepionki stosowane w Polsce zawierają związki aluminium? 12. Które szczepionki dopuszczone do stosowania w Polsce, zostały wyprodukowane w oparciu o ludzkie linie komórkowe wyprowadzone z komórek pozyskanych w wyniku aborcji oraz, dla których z tych szczepionek jest dostępna etyczna alternatywa? 13. Prosimy o wyjaśnienie właściwości immuno- i patogennych szczepionek, rodzaju zastosowanych adjuwantów i konserwantów, ich wpływu na zdrowie, a także zawartości białek odzwierzęcych. 14. Jaki wpływ na możliwe wystąpienie poważnych powikłań poszczepiennych może mieć występowanie alergii, astmy i innych chorób typu autoimmunologicznego oraz powikłań poszczepiennych u członków rodziny dziecka? 15. Czy patogeny szczepionkowe mają zdolność spowodować chorobę szczepioną? Jeśli tak, to w przypadku których szczepionek występuje takie ryzyko. 16. Proszę o wyjaśnienie po których szczepionkach mogą wystąpić, na czym konkretnie polegają, jakie mają trwałe skutki oraz jakie są metody diagnozowania i leczenia następujących niepożądanych odczynów poszczepiennych opisanych w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie NOP: 1) odczyny miejscowe, w tym odczyny miejscowe po szczepieniu BCG: a) obrzęk, b) powiększenie węzłów chłonnych, c) ropień w miejscu wstrzyknięcia; 2) niepożądane odczyny poszczepienne ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN): a) encefalopatia (zapalenie mózgu), b) drgawki gorączkowe, c) drgawki niegorączkowe, d) porażenie wiotkie wywołane wirusem szczepionkowym, e) zapalenie mózgu, f) zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, g) zespół Guillaina-Barrego; 3) inne niepożądane odczyny poszczepienne: a) bóle stawowe, b) epizod hipotensyjno-hiporeaktywny, c) gorączka powyżej 39°C, d) małopłytkowość, e) nieutulony ciągły płacz, f) posocznica, w tym wstrząs septyczny (sepsa), g) reakcja anafilaktyczna, h) reakcje alergiczne, i) uogólnione zakażenie BCG (gruźlicą), j) wstrząs anafilaktyczny, k) zapalenie jąder, l) zapalenie ślinianek, m) porażenie splotu barkowego, n) inne poważne odczyny występujące do 4 tygodni po szczepieniu. 17. Czy w przypadku wystąpienia u dziecka powikłań zdrowotnych w zbieżności czasowej ze szczepieniem, są wykonywane konkretne badania i analizy laboratoryjne w celu obiektywnego stwierdzenia/wykluczenia związku ze szczepieniem i składnikami szczepionki? Jeśli tak, to jakie badania i analizy laboratoryjne są wykonywane w przypadku wszystkich NOP wymienionych w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia oraz ulotkach informacyjnych szczepionek, czy są wykonywane obligatoryjnie oraz proszę o udostępnienie procedur obowiązujących w tym zakresie lekarzy na terenie Polski. 18. Czy niepożądane odczyny i powikłania poszczepienne mogą wystąpić tylko w okresie do 4 tygodni od szczepienia i do 12 miesięcy dla szczepienia BCG, czy też mogą być również znacznie odłożone w czasie, nawet wiele lat po szczepieniu? 19. W jaki sposób można uzyskać odszkodowanie i zadośćuczynienie za wystąpienie powikłania poszczepiennego, gdy wystąpiło na skutek błędu lekarza, winy producenta oraz skarbu państwa, które nakłada obowiązek szczepień? 20. Czy kwalifikujący do szczepienia lekarz zagwarantuje odpowiedzialność materialną i prawną za ewentualne negatywne skutki zdrowotne wywołane niepożądanymi odczynami i powikłaniami poszczepiennymi? 21. Jak należy postępować w sytuacji wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego i w jaki sposób można mieć wpływ na zgłoszenie go do odpowiednich urzędów? 22. Czy personel placówki medycznej, z której usług korzystają wnioskujący przyjmuje zalecane dawki przypominające szczepień dla dorosłych ze względu na utracenie poszczepiennej odporności z okresu dzieciństwa oraz nowe szczepionki ze względu na ryzyko zarażenia pacjentów? 23. Czy szczepionka przeciw gruźlicy ochroni dziecko przed najczęstszą płucną postacią gruźlicy? 24. Czy szczepionka ochroni dziecko przed innymi postaciami gruźlicy tj. np. gruźlicą rozsianą, wielonarządową, kości, itd. 25. Proszę o szczegółowe opisanie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz możliwych odległych w czasie powikłań poszczepiennych, które mogą wystąpić w wyniku podania szczepionki przeciw gruźlicy. 26. Proszę o opisanie metod diagnozowania i leczenia niepożądanych odczynów poszczepiennych po szczepionce przeciw gruźlicy. 27. Przez ile lat po szczepieniu przeciw gruźlicy mogą wystąpić powikłania poszczepienne u mojego dziecka? 28. Jakie warunki powinna spełnić placówka służby zdrowia żeby nie narazić pacjenta na zakażenie wzw B? 29. Proszę o opisanie metod diagnozowania i leczenia niepożądanych odczynów poszczepiennych po szczepionce przeciw wzw B. 30. Proszę o opisanie metod diagnozowania i leczenia niepożądanych odczynów poszczepiennych po szczepionce przeciw błonicy, tężcowi i krztuścowi. 31. Proszę o opisanie metod diagnozowania i leczenia niepożądanych odczynów' poszczepiennych po szczepionce przeciw odrze, śwince i różyczce i możliwych trwałych skutków powikłań. 32. Proszę o opisanie metod leczenia niepożądanych odczynów poszczepiennych po szczepionce przeciw polio i możliwych trwałych skutków powikłań". W odpowiedzi na powyższe pismo, pismem z 15 lutego 2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kielcach wskazał, że ponownie informuje, że Państwowa Inspekcja Sanitarna nie jest organem powołanym do udzielania szczegółowych informacji medycznych z zakresu szczepień ochronnych. Jak już informował w piśmie z 9 września 2016 r. rolę taką pełnią konsultanci do spraw szczepień, a także lekarze kwalifikujący do szczepień, którzy posiadają niezbędną wiedzę z zakresu szczepień ochronnych, znajomości wskazań oraz przeciwskazań do szczepień, a także niepożądanych odczynów poszczepiennych. Państwowa Inspekcja Sanitarna w myśl art. 2 i 5 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2015r. poz. 1412 ze zm.), jest natomiast organem administracji publicznej powołanym do prowadzenia działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych, w tym do sprawowania nadzoru nad wykonawstwem szczepień. Z pytaniami dotyczącymi szczepień ochronnych można zwrócić się również do Polskiego Towarzystwa Wakcynologii lub zgłosić się do punktów konsultacyjnych szczepień ochronnych. Jednocześnie organ zaznaczył, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kielcach jako organ administracji publicznej w myśl art. 8 i 9 kpa należycie i w sposób wyczerpujący informował Państwa o przysługujących prawach i obowiązkach oraz przepisach prawnych z zakresu szczepień ochronnych na każdym etapie prowadzonego postępowania. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji, zarzucając naruszenie m.in. art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej T. B. i M. T. – B. wskazali, że 3 lutego 2017 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kielcach otrzymał pismo z listą pytań, na które nie otrzymali odpowiedzi jak również na poprzednie pisma wysyłane do tego organu. W związku z powyższym skarżący wnieśli o: - zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, - orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a, - zasądzenie kosztów postępowania. Po wniesieniu za pośrednictwem organu w dniu 9 marca 2017 r. skargi, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kielcach w piśmie z 17 marca 2017 r. ponownie poinformował skarżących, że żądane przez nich informacji nie są w posiadaniu organu i nie dotyczą one informacji publicznej w rozumieniu ustawy z 6 września 2001 r., a udzielając na nie odpowiedzi w pismach z 22.07.2014, 9.09.2014r., 24.11.2014 r., 20.07.2016 r., 9.09.2016 r., 9.12.2016, 24.01.2017 i 15.02.2017 r. korzystał z ogólnodostępnych publikacji naukowych, czasopism, ulotek informacyjnych producentów preparatów szczepionkowych. Miały one charakter informacji wytworzonej, czyli takiej, której organ w dniu złożenia pisma nie posiadał. Udzielone informacje pełniły rolę edukacyjną, mającą na celu ukształtowanie właściwej postawy rodziców do ustawowego obowiązku szczepień, w tym uświadomienia ryzyka szkodliwych społecznie następstw w przypadku dalszego jego zaniedbywania. Organ wskazał odnośnie pytania zawartego w pkt. 1 pisma z 1 lutego 2017 r., że nie prowadzi badań poziomu odporności przeciw chorobom zakaźnym, że na pytania nr 10, 11, 12, 13, 15, 18,19, 21, 23 i 24 informacje zostały zawarte w piśnie z 24 listopada 2014 r., że odnośnie pytań nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 14, 16, 17, 20, 22, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31 i 32 informował o możliwości zwrócenia się do Polskiego Towarzystwa Wakcynologii lub zgłoszenia się do punktów konsultacyjnych szczepień ochronnych (pisma z 9 września 2014 r., 24 listopada 2014 r. i 15 lutego 2017 r.). W dalszej części organ wskazał adresy poradni konsultacyjnych ds. szczepień ochronnych. Natomiast w skierowanej do WSA w Kielcach odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kielcach wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że na pismo strony z 3 lutego 2017 r. udzielił odpowiedzi 15 lutego 2017 r. W piśmie 1 lutego 2017 r., strona nie powołała się na ustawę z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764). Ponadto pismo to było odpowiedzią strony na informację, którą PPIS w Kielcach przesłał stronie 24 stycznia 2017 r. Bezzasadnym jest zatem zarzut, że skarżący nie otrzymali informacji w trybie przewidzianym w ww. ustawie. Dalej organ podał, że żądane informacje wskazane w punkcie od 1 do 32 - nie są w posiadaniu organu. Nie wyczerpują dyspozycji art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych w przypadku wystąpienia niemożności udzielenia informacji publicznej podmiot nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Orzecznictwo przyjęło, że jeżeli informacja nie jest informacją publiczną, to ww. ustawa nie ma zastosowania i organ administracji publicznej nie ma obowiązku odmówić jej udzielenia w formie decyzji. Organ zaznaczył, że postępowanie w stosunku do skarżących prowadzone jest od 2 kwietnia 2014 r. W tym czasie otrzymali oni 8 pism zawierających informacje, które miały na celu przekonanie zobowiązanych do zaszczepienia dziecka. Informacje przekazane w tych pismach nie miały charakteru informacji publicznej. Były to informacje wytworzone, czyli takie, którymi zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponował. Udzielając tych informacji korzystano z ogólnodostępnych publikacji naukowych, czasopism z zakresu tematyki dotyczącej szczepień ochronnych oraz ulotek informacyjnych producentów preparatów szczepionkowych. Zdaniem organu nie był on zobowiązany do przekazania tych informacji w trybie ww. ustawy. Informacje te pełniły rolę edukacyjną, mającą na celu ukształtowanie właściwej postawy rodziców do ustawowego obowiązku szczepień, w tym uświadomienie ryzyka szkodliwych społecznie następstw w przypadku dalszego jego zaniedbywania. Organ dodał, że PPIS w Kielcach nie ma charakteru jednostki badawczej, nie prowadzi badań klinicznych, nie ma też kompetencji, które przysługują lekarzowi do przeprowadzania kwalifikacyjnego badania do szczepienia. Jest to organ administracji pełniący rolę nadzorująco - kontrolną w zakresie wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych wynikających z Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (t. j. Dz. U. z 2016r. poz. 849 ze zm.) oraz ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1866 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga tylko w nieznacznej części zasługuje na uwzględnienie. Mianowicie, wśród 32 pytań zawartych w piśmie skarżących z 1 lutego 2017 r., które wpłynęło do organu 3 lutego 2017 r., jest pytanie dotyczące tego, czy personel placówki medycznej, z której usług korzystają wnioskujący przyjmuje zalecane dawki przypominające szczepień dla dorosłych ze względu na utracenie poszczepiennej odporności z okresu dzieciństwa oraz nowe szczepionki ze względu na ryzyko zarażenia pacjentów? Na wstępie stwierdzić należy, że niewątpliwie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust 1 pkt 1 powyższej ustawy. Zgodnie z art. 1 pkt 7 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji sanitarnej (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1261, a poprzednio Dz. U. z 2015 r., poz. 1412) Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieniczno – sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne. W świetle tak zakreślonych obowiązków inspekcji sanitarnej za niezasadne uznać należy stanowisko organu, że żądana w punkcie 22 pisma informacja nie jest informacją publiczną, ale informacją z zakresu wiedzy medycznej. O ile bowiem w stosunku do personelu konkretnie wskazanej przez skarżących placówki medycznej zalecane byłyby szczepienia ochronne, informacja dotycząca tego, czy personel ten był szczepiony mieściłaby się pod pojęciem informacji publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co prawda organ w odpowiedzi na to pytanie wskazał, że informacji tej nie posiada, jednakże w ocenie Sądu nie uzasadnił we właściwy sposób, dlaczego tak jest (a więc przykładowo, że nie przeprowadzał kontroli tej placówki medycznej lub też, że kontrola tej kwestii nie dotyczyła). Jak wskazał NSA w wyroku z 20 kwietnia 2016 r. w sprawie I OSK 2583/15 (Lex nr 2050874), w przypadku, gdy przyczyną nieposiadania przez organ informacji jest brak stosownej dokumentacji pozwalającej organowi ustalić określone fakty, a chodzi o dokumentację, którą w świetle przepisów prawa organ powinien dysponować, to wówczas niezbędne jest także wyjaśnienie, co się z tą dokumentacją stało, przykładowo gdzie i do jakiego archiwum została przekazana (...) Sąd administracyjny, rozważając stosowanie art. 154 § 1 p.p.s.a. po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność w sprawach z zakresu informacji publicznej nie bada prawdziwości i rzetelności informacji podmiotu, do którego zwrócono się o jej udostępnienie i nie prowadzi w tym kierunku specjalnego dochodzenia, to jednak w przypadku, gdy chodzi o organ, który z racji swoich kompetencji jest właściwy do dysponowania określonymi informacjami, czy dokumentami, taka sytuacja nie jest dopuszczalna. Organ powinien wskazać i wyjaśnić przyczyny, z powodu których nie dysponuje dokumentami i informacjami związanymi z wykonywaniem swoich ustawowych zadań. W niniejszej sprawie organ uznał, że to pytanie dotyczy wiedzy medycznej i odesłał skarżących w sprawie odpowiedzi na nie do Polskiego Towarzystwa Wakcynologii oraz poradni zdrowotnych położonych na terenie całej Polski. Takie postępowanie wzbudza wątpliwość odnośnie tego, czy organ (uznając, że jest to informacja z zakresu wiedzy medycznej), w ogóle sprawdzał, czy faktycznie tą informacją publiczną nie dysponuje. Bez znaczenia dla dopuszczalności skargi w tej części uznać należy to, że w piśmie z 1 lutego 2017 r. skarżący nie powołali się na ustawę o dostępie do informacji publicznej. Natomiast okoliczność ta ma wpływ na ocenę, że organ, chociaż dopuścił się bezczynności w udzieleniu odpowiedzi na to pytaniem, to bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zauważyć bowiem należy, że sami skarżący występując o informacje wskazali, że oczekują na odpowiedź w terminie miesiąca, wynikającym z art. 35 kpa, co dodatkowo mogło utwierdzić organ w przekonaniu, że autorzy pisma nie występują o udzielenie informacji publicznej w trybie ustawy z 6 września 2001 r. Z tego samego powodu za nieuzasadnione Sąd uznał żądanie wymierzenia organowi grzywny, i to w maksymalnej wysokości. Mając powyższe na uwadze, odnośnie informacji zawartej w punkcie 22 pisma z 1 lutego 2017 r., na podstawie art.149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami), dalej P.p.s.a., Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w tej części, a jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a tej samej ustawy stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W pozostałej części skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Informacja publiczna, o której mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej, odnosi się do sfery faktów. W związku z tym należy zgodzić się z organem, że pozostałe, zawarte w piśmie z 1 lutego 2017 r. pytania dotyczą w większości wiedzy medycznej, a niektóre z nich, zdaniem Sądu, porad prawnych (19, 20, częściowo 21). Ponadto podkreślenia wymaga, że odnośnie składu szczepionek, możliwych powikłań, organ udzielił informacji nie tylko w piśmie z 24 listopada 2014r., ale także poprzez przesłanie przy piśmie z 9 września 2014 r. dziewięciu ulotek informacyjnych dołączanych przez producentów do szczepionek. Tak więc nawet gdyby uznać, że skład szczepionek jest informacją publiczną, to organ nie był bezczynny, gdyż żądanej informacji udzielił przed wniesieniem skargi. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. I OSK 2740/16, (Lex 2324300), niedopuszczalne jest odrzucenie skargi na bezczynność w przypadku, gdy sąd administracyjny uzna, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Odrzucenie skargi następuje bowiem z przyczyn formalnych określonych w art. 58 P.p.s.a., natomiast badanie, czy żądanie udostępnienia określonego rodzaju informacji dotyczy informacji publicznej, jest zagadnieniem merytorycznym i odbywa się w ramach merytorycznego rozpoznania skargi, czy to na rozprawie czy w ramach trybu uproszczonego na posiedzeniu niejawnym. Ustalenie, że żądana informacja nie jest informacją, o której mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prowadzi do oddalenia skargi na bezczynność jako niezasadnej. Mając powyższe na uwadze, w pozostałej części skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.