II SAB/Ke 3/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. Z. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Policji do rozpoznania wniosku M. Z. z dnia [...] listopada 2022 r. w części dotyczącej punktu 2 w zakresie udostępnienia kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej i wyższej oraz punktu 5 - w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie opisanym w punkcie I wyroku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Komendanta Policji na rzecz M. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M. Z. wnioskiem z 3 listopada 2022 r., na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, zwanej dalej "u.d.i.p." lub "ustawą") zwrócił się do Komendanta Policji (dalej "Komendant" lub "KPP") o udzielnie informacji dotyczącej policjanta sierż. szt. K. K. poprzez przesłanie na podany adres kopii następujących dokumentów: 1. życiorysu; 2. dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej; 3. informacji o przebiegu drogi zawodowej; 4. mianowania na policjanta; 5. aktualnych badań psychiatrycznych. W odpowiedzi udzielonej pismem z 18 listopada 2022 r. Komendant poinformował wnioskodawcę, że żądane dokumenty, tj. życiorys, dyplom ukończenia szkoły średniej, dyplom ukończenia szkoły wyższej oraz aktualne badania psychiatryczne w rozumieniu ww. ustawy nie stanowią informacji publicznej. Nadto dane dotyczące stanu zdrowia zgodnie z art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, należą do szczególnej kategorii danych osobowych, są to dane wrażliwe i nie stanowią informacji publicznej. Jednocześnie organ przedstawił przebieg służby sierż. szt. K. K., wskazując, że mianowanie na policjanta następuje z dniem przyjęcia do służby w Policji. W załączaniu do pisma organ przesłał wnioskodawcy kopię świadectwa ukończenia szkolenia zawodowego podstawowego. W dniu 27 grudnia 2022 r. M. Z. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Policji, w której wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego z 3 listopada 2022 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił stan faktyczny sprawy, dodając, że pismem z 28 listopada 2022 r. wniósł ponaglenie na bezczynność organu do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., który postanowieniem z 9 grudnia 2022 r. uznał, że KPP nie pozostaje w bezczynności i podzielił stanowisko, iż żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący podniósł, że informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy, lecz także z innych dokumentów, którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych. Informacje publiczne mogą zatem wynikać również z dokumentów nieurzędowych wytworzonych w związku z rozpoczęciem, trwaniem lub zakończeniem stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego (np. policjanta), jeśli tylko dokumenty te stanowią część bazy informacyjnej wykorzystywanej przez dany podmiot publiczny. Do grupy powyższej zaliczyć można informacje o przebiegu drogi zawodowej policjanta. Zasadniczo więc żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji zawierających życiorys, kopię dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii aktu mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych obejmuje informację publiczną podlegającą udostępnieniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodał, że udostępnił wnioskodawcy żądaną informację w takim zakresie, w jakim było to uzasadnione obowiązującymi przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, jak i dalej powołane orzeczenia). Ponadto stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa niniejsza mogła zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, ponieważ przedmiotem skargi jest bezczynność organu, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie tej skargi w trybie uproszczonym nie była wymagana. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju. Stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, obowiązane są do udostępnienia informacji publicznej wówczas, gdy są w jej posiadaniu. W przeciwnym przypadku obowiązek taki nie występuje, a dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w tym przedmiocie wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji. Natomiast, jeśli organ posiada określoną informację publiczną, powinien rozpoznać wniosek na zasadach uregulowanych w ustawie. W myśl art. 10 ust. 1 tej ustawy informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Przy czym ustawa nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i jej udostępnienie jest czynnością materialno-techniczną. W art. 16 ust. 1 ustawy przewidziana została forma decyzji dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W świetle powyższych uregulowań przyjąć należy, że bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa bezczynność zaistnieje zarówno wtedy, gdy nie zostanie dotrzymany termin załatwienia sprawy, jak i w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od takiego obowiązku. Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejsze stwierdzić należy, że skarga M. Z. w części zasługuje na uwzględnienie, ponieważ Komendant pozostaje w bezczynności błędnie uznając, iż żądane przez skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W tej sprawie M. Z. 3 listopada 2022 r. w siedzibie organu osobiście złożył wniosek o udostępnienie informacji dotyczącej policjanta sierż. szt. K. K. poprzez przesłanie na podany w piśmie adres kopii następujących dokumentów: 1. życiorysu; 2. dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej; 3. informacji o przebiegu drogi zawodowej; 4. mianowania na policjanta; 5. aktualnych badań psychiatrycznych. W kontrolowanej sprawie nie było sporne, że Komendant Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Komendant jest jednym z organów administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, a więc w sprawach ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji). Jest on więc organem władzy publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stosownie do tego przepisu obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć (nie jest to wyliczenie wyczerpujące, o czym świadczy zwrot "w szczególności"). Podkreślenia wymaga przy tym, że w doktrynie i orzecznictwie sądowym pod pojęciem "informacji publicznej" rozumie się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega m.in. informacja publiczna: o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 d u.d.i.p.), a także o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p.). Rozumienie pojęcia dokumentu urzędowego na gruncie ustawy o informacji publicznej określa art. 6 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym, dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Stosownie do art. 115 § 13 Kodeksu karnego, funkcjonariuszem publicznym jest: 1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej; 2) poseł, senator, radny; 2a) poseł do Parlamentu Europejskiego; 3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy; 4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych; 5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe; 6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej; 7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej; 8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową, z wyjątkiem terytorialnej służby wojskowej pełnionej dyspozycyjnie; 9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że katalog osób będących funkcjonariuszami publicznymi jest w pewnym sensie otwarty, z uwagi na szerokie określenie zakresu pojęć w art. 115 § 13 pkt 4-6 k.k. Zatem wniosek jest taki, że funkcjonariuszem publicznym jest każda osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą RP umowę międzynarodową (tak NSA w wyroku z 20 listopada 2019 r., sygn. I OSK 4342/18). W powołanym wyroku wyrażono również pogląd, iż funkcjonariuszem publicznym jest osoba pełniąca funkcję publiczną rozumianą jako wykonywanie zadań publicznych polegających na podejmowaniu działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób (lub łączących się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów) lub gospodarowanie mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Nie ma przy tym znaczenia, czy realizacją funkcji publicznej zajmują się podmioty publiczne, czy też niepubliczne. Należy również zwrócić uwagę na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 20 marca 2006 r. K 17/05 (OTK-A 2006/3/30), że w przypadku funkcjonariuszy publicznych - chodzi tu o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej, przy czym nie muszą to być jedynie osoby uprawnione do wydawania decyzji administracyjnych. Chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są stanowiska, które - choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej - mają charakter usługowy lub techniczny. Mając na względzie tak przyjęte rozumienie funkcjonariusza publicznego przyjąć należy, że policjant jest osobą pełniącą funkcje publiczne. Skarżący żądał ujawnienia w odniesieniu do policjanta wymienionego z imienia i nazwiska następujących dokumentów: życiorysu, kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej wyższej i szkoły policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, mianowania na policjanta oraz kopii aktualnych badań psychiatrycznych. W ocenie Sądu, żądanie udostępnienia wskazanych we wniosków kopii dokumentów - wbrew stanowisku Komendanta - dotyczy informacji publicznej. Skoro bowiem policjant należy do kategorii osób pełniących funkcje publiczne, to co do zasady informacje dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach Policji - są informacją publiczną. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok WSA w Rzeszowie z 6 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 33/21), że informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), lecz także z innych dokumentów, którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych. W związku z powyższym informacje publiczne mogą wynikać również z dokumentów nieurzędowych wytworzonych w związku z rozpoczęciem, trwaniem lub zakończeniem stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego (np. policyjnego), jeśli tylko dokumenty te stanowią część bazy informacyjnej wykorzystywanej przez dany podmiot publiczny. Wobec powyższego Komendant, do którego skierowano wniosek z 3 listopada 2022 r., winien go rozpoznać w terminie wynikającym z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że wniosek ten powinien zostać rozpoznany w terminie do 17 listopada 2022 r. Z akt sprawy wynika, że odpowiedź na wniosek M. Z. pismem z 18 listopada 2022 r. udzielona została odnośnie żądań zawartych w punkcie 2 tego wniosku w zakresie udostępnienia kopii dyplomu ukończenia szkoły policyjnej oraz w części dotyczącej punktów 3 i 4 wniosku. Odpowiadając natomiast na pytania zawarte w punktach 1, 2 (w zakresie udostępnienia kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej i wyższej) oraz w punkcie 5 tego wniosku, organ stwierdził, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Odnośnie informacji żądanej w punkcie 2 omawianego wniosku w zakresie udostępnienia kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej i wyższej nie można zgodzić się z organem, iż dokumenty potwierdzające wykształcenie, a więc świadectwa ukończenia szkoły średniej lub dyplom ukończenia studiów wyższych nie posiadają przymiotu dokumentów urzędowych. Przechodząc do analizy tego problemu w pierwszym rzędzie zwrócić należy uwagę, iż świadectwa ukończenia szkół lub uczelni wyższej przez K. K. mogły zostać wystawione przez uprawnione organy na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Niemniej sprawy związane z wykształceniem na poziomie podstawowym, średnim i wyższym są zadaniami publicznymi realizowanymi przez Państwo Polskie. Wnioski te wypływają wprost z obowiązujących przepisów Konstytucji RP (art. 70), ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 082 ze zm.) oraz ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 574 ze zm.). Uzyskanie wykształcenia na wszystkich poziomach kształcenia nastąpić może w ramach pobierania usług niematerialnych odpowiedniego rodzaju (tj. pobierania nauki) świadczonych przez podmioty publiczne lub podmioty niepubliczne. Bez względu na formę organizacyjną oraz charakter publiczny lub niepubliczny tego rodzaju jednostek, zajmują się one realizacją zadań publicznych z zakresu oświaty lub szkolnictwa wyższego. Zakończenie edukacji na określonym poziomie nauczania kończy się wydaniem świadectw lub dyplomu. Wydanie świadectw lub dyplomu kończy formalnie edukację i stanowi w swej istocie zamknięcie procesu decyzyjnego dotyczącego bezpośrednio sytuacji ucznia lub studenta nakierowanego na orzeczenie, iż określona osoba uzyskała wiedzę, umiejętności i kompetencje opisane w ustawach i aktach wykonawczych, jakimi winna legitymować się kończąc określoną szkołę (jej typ) lub uczelnię wyższą na danym kierunku oraz że osoba ta złożyła wszystkie przewidziane prawem egzaminy. Wydanie świadectwa lub dyplomu jest obowiązkiem wynikającym bezpośrednio z ustaw i stanowi realizację funkcji władzy publicznej, bez względu na to, czy wydaje go podmiot publiczny, czy też podmiot niepubliczny. Ustawy nie różnicują mocy prawnej świadectw i dyplomów wydanych przez podmioty publiczne i niepubliczne. Posiadają one tę samą moc prawną. Świadectwa lub dyplomy są wydawane przez uprawnione organy szkół lub uczelni, którymi są dyrektorzy lub rektorzy. Są to osoby zajmujące kierownicze stanowiska w instytucjach państwowych w rozumieniu art. 115 § 13 kk. W ocenie Sądu, błędne jest w związku z powyższym stanowisko Komendanta, że dokumenty potwierdzające posiadane wykształcenie są dokumentami prywatnymi. Organ przyjął taki pogląd apriorycznie nie opierając go na jakiejkolwiek podstawie prawnej i nie przywołując argumentów za tym stanowiskiem. Dokumenty potwierdzające wykształcenia są dokumentami urzędowymi, a tym samym są informacją publiczną. Wobec powyższego co do zasady podlegają one udostępnieniu w zakresie swej treści i postaci, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4a u.d.i.p. Niemniej zdaniem Sądu fakt, iż wskazany przez skarżącego policjant należy do kręgu osób pełniących funkcję publiczną nie oznacza, że wszystkie informacje z nim związane podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jego prywatności. Stosownie bowiem do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Zatem w celu ograniczenia prawa do prywatności musi zachodzić związek pomiędzy informacją o osobie pełniącej funkcję publiczną oraz pełnieniem tej funkcji. Musi to być ścisły związek między informacją odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Z wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wynika wprost, że udostępnieniu podlega informacja o osobach pełniących funkcje publiczne, mająca związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Kryterium tych warunków spełniają informacje nt. posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego, przebiegu kariery zawodowej oraz stanu zdrowia, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku, w które co do zasady wpisuje się żądanie skarżącego udzielenia wnioskowanych informacji. Zatem życiorys, kopia dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacja o przebiegu drogi zawodowej, kopia aktu mianowania na policjanta oraz kopia aktualnych badań psychiatrycznych stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu (por. wyrok WSA w Rzeszowie: z 24 listopada 2020r., II SAB/Rz 83/20; z 4 sierpnia 2021 r., sygn. II SAB/Rz 45/21, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokumenty objęte wnioskiem skarżącego mogą jednak zawierać dane dotyczące prywatności policjanta wskazanego we wniosku z 3 listopada 2022 r. W takim przypadku dokumenty urzędowe nie tracą charakteru informacji publicznej i stanowią informację publiczną z tym zastrzeżeniem, że podlegają ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W myśl tego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Uznając, że zachodzą przesłanki, o jakich wyżej mowa, organ odmawia udostępnienia takiej informacji, jednak stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ma obowiązek wydać decyzję w tym przedmiocie. Zaznaczyć też należy, że sama anonimizacja takich informacji, bez jednoczesnego rozstrzygnięcia w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. o odmowie dostępu do nich, jest niewystarczającym działaniem organu, które nie chroni przed zarzutem bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2020 r. sygn. I OSK 2335/18, Lex nr 2825569). Zdaniem Sądu, skoro wniosek skarżącego dotyczył udostępnienia kopii m.in. dokumentów urzędowych i nie został załatwiony poprzez ich udostępnienie lub przez wydanie decyzji z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., to Komendant pozostaje w bezczynności. W świetle powyższego, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zobowiązał Komendanta Policji do rozpoznania wniosku M. Z. z dnia 3 listopada 2022 r. w części dotyczącej punktu 2 w zakresie udostępnienia kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej i wyższej oraz punktu 5 - w terminie 14 dni od doręczenia organowi akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku (pkt I sentencji wyroku). Organ będzie zobowiązany do uwzględnienia przedstawionej w uzasadnieniu wyroku oceny prawnej Sądu (art. 153 p.p.s.a.). Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w zakresie opisanym w punkcie I wyroku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać bowiem pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, lex nr 1218894; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, lex nr 1299457). W niniejszej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ organ zareagował na wniosek skarżącego, odpowiadając na ten wniosek pismem z 18 listopada 2022 r. Nie można więc uznać, że działanie organu "z góry" nacechowane było złą wolą, choćby z uwagi na to, że na część pytań zawartych we wniosku udzielono odpowiedzi. Inaczej mówiąc, w okolicznościach tej sprawy Sąd nie dopatrzył się szczególnie nagannego zachowania organu w realizowaniu jego ustawowych obowiązków. Odnoście zaś do żądania udostępnienia informacji publicznej zawartego w punkcie 1 wniosku z 3 listopada 2022 r., podkreślić należy, że w piśmie Komendanta Policji z 7 grudnia 2022 r. (k. 14 akt sądowych) skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. wskazano, cyt. "(...) w aktach osobowych mł. asp. K. K., w części dotyczącej przyjęcia do służby w Policji tj. Rozdział I Personalia pracownika, brak jest dokumentacji związanej z życiorysem ww." W tym przypadku, skoro podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie pozostaje w posiadaniu żądanej informacji, to po jego stronie nie występuje obowiązek jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.i.d.p.). Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w pozostałej części (pkt III sentencji wyroku). O zwrocie kosztów postępowania sądowego na które złożył się wpis od skargi w wysokości 100 zł Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku).