II SAB/Ke 31/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi Wojewody na bezczynność Starosty w przedmiocie opracowania kompleksowego programu naprawczego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Wojewoda Świętokrzyski w dniu 11 czerwca 2010r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność "Starosty Kieleckiego reprezentującego Powiat Kielecki" wnosząc o zobowiązanie w trybie art. 114 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej jako ustawa, do opracowania w terminie 1 miesiąca kompleksowego programu naprawczego określającego przebieg czynności zmierzających do zatrudnienia na stanowisku Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Kielcach osoby spełniającej wymogi kwalifikacyjne określone w art. 9 ust. 5 w.w ustawy oraz jego niezwłocznego wdrożenia. W uzasadnieniu skargi Wojewoda Świętokrzyski podnosił, że w terminie wskazanym w piśmie z dnia 9.04.2010r. (doręczonym w dniu 14.04.2010r.) Starosta Kielecki nie wykonał nałożonego na niego obowiązku opracowania kompleksowego programu naprawczego. Starosta Kielecki przedstawiając Sądowi akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę wnosił o odrzucenie ewentualnie oddalenie skargi. Wnioskując o odrzucenie skargi Starosta Kielecki podniósł zarzut przedwczesności skargi, z uwagi na fakt, że zlecenie Wojewody Świętokrzyskiego opracowania kompleksowego programu naprawczego nie stanowi prawomocnego aktu. Wskazano bowiem, iż skarga Starosty Kieleckiego i Powiatu Kieleckiego wniesiona do WSA w Kielcach o uchylenie tego aktu lub stwierdzenie jego bezskuteczności zarejestrowana pod sygn. II SA/Ke 356/10 nie została rozpatrzona przez Sąd. Jednocześnie podkreślono, że WSA w Kielcach odrzucił skargę Starosty Kieleckiego na zlecenie działającego z upoważnienia Wojewody Świętokrzyskiego Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej ŚUW z dnia 25 stycznia 2010r. w sprawie przeprowadzenia ponownego konkursu na stanowisko Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy i postanowienie odrzucające skargę jest nieprawomocne. Odrzucenie skargi w ocenie Starosty Kieleckiego powinno także nastąpić, ponieważ podmiot określony jako "Starosta Kielecki reprezentujący Powiat Kielecki" nie posiada zdolności sądowej w rozumieniu art. 25 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Na wstępie należy odnieść się do zarzutów zmierzających do odrzucenia skargi, albowiem ich uwzględnienie czyniłoby niezasadne zawieszenie postępowania. Zarzut przedwczesności skargi nie jest uzasadniony, albowiem kwestia prawomocności zlecenia Wojewody Świętokrzyskiego opracowania kompleksowego programu naprawczego z dnia 9 kwietnia 2010r. znak: PS.IV.9111-13/09, bądź jego braku, nie została do tej pory przesądzona. Świadczy o tym postanowienie WSA w Kielcach z dnia 30 czerwca 2010r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 356/10, w którym Sąd odrzucając skargę Starosty Kieleckiego i Powiatu Kieleckiego uznał niedopuszczalność zaskarżenia tego typu aktu, co oznacza, że przed wniesieniem skargi na bezczynność kwestia prawomocności aktu nie miałaby znaczenia. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. W zaistniałej sytuacji wątpliwości co do kwestii prawomocności stanowią więc podstawę do zawieszenia postępowania w rozpoznawanej sprawie, a nie odrzucenia skargi. Rozważania odnośnie drugiego z podniesionych w skardze zarzutów dotyczących odrzucenia skargi wymagają przytoczenia treści art. 114 ust. 1 ustawy, stosownie do którego jeżeli w wyniku przeprowadzonych czynności, o których mowa w art. 111, zostały ujawnione istotne uchybienia w realizacji zadań ustawowych, wojewoda może zlecić jednostce samorządu terytorialnego opracowanie kompleksowego programu naprawczego lub wezwać jednostkę samorządu terytorialnego do wyznaczenia wykonawcy zastępczego w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia otrzymania wezwania. Skarga na bezczynność jednostki podlegającej nadzorowi lub kontroli przysługuje wojewodzie w przypadku nieopracowania lub niewdrożenia kompleksowego programu naprawczego przez jednostkę samorządu terytorialnego (ust. 2 art. 114 ustawy). W rozpoznawanej sprawie jednostką kontrolowaną i podlegającą nadzorowi był Starosta Kielecki, który z mocy art. 9 ust. 5 ustawy powołuje dyrektora powiatowego urzędu pracy wyłonionego w drodze konkursu oraz w zakresie spełniania wymogów kwalifikacyjnych określonych dla dyrektorów i pracowników urzędów pracy (art. 10 ust. 1 pkt 2) jest jednostką kontrolowaną w rozumieniu art. 114 ust. 2 ustawy. Z uregulowań ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dotyczących nadzoru i kontroli w zakresie polityki rynku pracy wynika, że wymienione uprawnienia Starosta realizuje w imieniu własnym, a nie w imieniu Powiatu. Wojewoda wniósł skargę na bezczynność Starosty Kieleckiego reprezentującego Powiat Kielecki, co w świetle obowiązujących przepisów uznać należy za wadliwe, jednakże to uchybienie nie może rodzić tak dotkliwych skutków jak odrzucenie skargi. Nie można bowiem pominąć faktu, że samorząd powiatu ma przypisane ustawą zadania w zakresie polityki rynku pracy (art. 9 ust. 1). Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym, zadania powiatu wykonuje zarząd przy pomocy starostwa powiatowego oraz jednostek organizacyjnych powiatu, w tym powiatowego urzędu pracy. Stosownie zaś do treści art. 34 ust. 1 cyt. wyżej ustawy starosta organizuje pracę zarządu powiatu i starostwa powiatowego, kieruje bieżącymi sprawami powiatu oraz reprezentuje powiat na zewnątrz. Zadania Starosty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. mają ścisły związek z zadaniami samorządu powiatu co może budzić wątpliwości jaki jest status Starosty w postępowaniu dotyczącym skargi na bezczynność w trybie art. 114 ust. 2 ustawy. W związku z powyższym mając na uwadze, że Wojewoda wyraźnie sprecyzował podstawę prawną wniesionej skargi nie można uznać, że skarga została wniesiona przeciwko podmiotowi, który nie posiada zdolności sądowej w rozumieniu art. 25 p.p.s.a. Konstrukcja przepisu ust. 2 w zw. z ust. 1 art. 114 prowadzi do wniosku, że Sąd rozpatrując skargę na bezczynność nie może uczynić przedmiotem swoich rozważań zasadności nałożenia obowiązku opracowania i wdrożenia kompleksowego programu naprawczego, lecz wyłącznie przedmiotem oceny Sądu jest zbadanie wykonania bądź niewykonania zlecenia. Kwestia legalności "zalecenia" stanowi więc zagadnienie wstępne, od wyniku którego zależeć będzie rozstrzygnięcie w sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi. Legalność "zlecenia" była przedmiotem badania Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 356/10, w której postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010r. Sąd odrzucił skargę Starosty Kieleckiego i Powiatu Kieleckiego na zlecenie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 9 kwietnia 2010r. znak: PS.IV.9111-13/09 w przedmiocie opracowania kompleksowego programu naprawczego uznając niedopuszczalność skargi. Na powyższe postanowienie jak już wcześniej podniesiono, Starosta Kielecki i Powiat Kielecki wnieśli skargę kasacyjną. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie kwestii legalności zlecenia nastąpi w wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego tj. na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 czerwca 2010r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 356/10. Skoro postępowanie w sprawie ze skargi Starosty Kieleckiego i Powiatu Kieleckiego na zlecenie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 9 kwietnia 2010r. znak: PS.IV.9111-13/09 w przedmiocie opracowania kompleksowego programu naprawczego ma związek i niewątpliwy wpływ na sprawę będącą przedmiotem niniejszej skargi dotyczącej bezczynności Sąd uznał, iż zachodzi w sprawie przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd postanowił jak w sentencji.