II SAB/Ke 31/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym skargi S.P. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić skargę. S.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na bezczynność Prezydenta Miasta K. polegającą na niewydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zespołu budynków jednorodzinnych. W uzasadnieniu wskazał, że ostatnia czynność w niniejszej sprawie została podjęta w dniu 3 lutego 2011 r., kiedy to postanowienie wydał Dyrektor Ochrony Środowiska i od tej daty Prezydent pozostaje bezczynny. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. podał, że w dniu 26 [...], wydał decyzję kończącą postępowanie w sprawie prowadzonej na wniosek skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę ( w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, a także ze skargi oraz odpowiedzi na nią, przed wniesieniem skargi do Sądu S.P. nie zaskarżył zarzucanej Prezydentowi Miasta bezczynności, zażaleniem do organu II instancji, którym na podstawie art. 17 pkt 1 kpa jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a zatem wymóg wyczerpania środków zaskarżenia, o jakim mowa wyżej nie został spełniony, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. Na marginesie należy dodać, że nawet jeśli skarga byłaby dopuszczalna, to i tak nie doszłoby do merytorycznego rozpoznania sprawy. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych i odpowiedzi na skargę organ w dniu [...] wydał żądaną przez skarżącego decyzję. Zatem postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jako bezprzedmiotowe podlegałoby umorzeniu, gdyż Sąd nie mógłby wydać w tej sprawie wyroku o treści zgodnej z art. 149 p.p.s.a., a więc zobowiązującego organ do wydania aktu, który to akt już został przez niego wydany. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.