II SAB/Ke 32/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.),, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2012r. na rozprawie sprawy ze skargi T.K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego zwrotu nieruchomości p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W skardze na bezczynność z dnia 10 sierpnia 2012r. (data nadania w urzędzie pocztowym), wskazując na znak [...], T. K. domagał się orzeczenia, że Wojewoda był bezczynny w sprawie, nie zastosował się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zobowiązującego Wojewodę do wznowienia postępowania w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i dalsze orzeczenie, że jest bezczynny, zobowiązując go do rozstrzygnięcia merytorycznego w ciągu 7 dni. W uzasadnieniu skargi wskazał, że Wojewoda wzywany do wykonania wyroku WSA błędnie poinformował, że nie można było wznowić postępowania zgodnie z orzeczeniem Sądu, gdyż wszczęto postępowanie z urzędu. Bezczynność ma wpływ na rozstrzygniecie w sprawie, bowiem nie można uchylić decyzji w związku z upływem czasu. Wskazał, że skarżył się na bezczynność do Ministra Transportu..., który postanowieniem z dnia 24 lipca 2012 uznał skargę za nieuzasadnioną. Skarżący podniósł, że nie ma przeszkód do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, nie występuje w sprawie żadne zagadnienie wstępne i "z okoliczności zawartej samej treści aktu notarialnego zakupu wywłaszczonej nieruchomości [...] i planu zagospodarowania terenu wynika cel wywłaszczenia" jakim była budowa budynku mieszkalnego, a nie budowa przejścia dla pieszych. W związku z tymi zarzutami wniósł o zobowiązanie Wojewody do połączenia spraw i merytorycznego rozstrzygnięcia w terminie 7 dni. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarga zawiera zarzuty dotyczące dwóch postępowań. W sprawie oznaczonej znakiem [...] Wojewoda prowadził wznowione z urzędu postępowanie, na skutek sprzeciwu Prokuratora Rejonowego, które zostało zakończone decyzją z dnia [...], stwierdzającą, że decyzja Wojewody z dnia [...] w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości została wydana z naruszeniem art. 138 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami. W trakcie tego postępowania pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy dotyczącej wznowienia postępowania z urzędu, które to zażalenie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał za nieuzasadnione. Natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2010r. w sprawie II SAB/Ke 39/10, który zobowiązywał Wojewodę do rozpatrzenia wniosku R. P. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt sprawy, zapadł w sprawie prowadzonej pod znakiem [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego wyrok ten, który do organu wraz z aktami wpłynął w dniu 5 stycznia 2011r., został wykonany. Decyzją z dnia 17 stycznia 2011r. Wojewoda odmówił wznowienia postępowania, a następnie po uchyleniu tej decyzji przez Ministra Infrastruktury decyzją z dnia [...], decyzją z dnia [...], znak [...], wznowił na wniosek R. P. postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości, zakończone decyzją z dnia [...] Następnie, mając na uwadze to, że przed Sądem Okręgowym w Kielcach pod sygn. IC 2347/11 toczyło się postępowanie z powództwa Gminy S. przeciwko B.P. o stwierdzenie nieważności czynności prawnej objętej aktem notarialnym z dnia 17 lipca 1974r., które zakończyło się nieprawomocnym wyrokiem z dnia 22 maja 2012r., od którego została wniesiona apelacja, postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012r. Wojewoda zawiesił postępowanie z urzędu. Tym aktem notarialnym, zawartym w trybie art. 6 ustawy z 12 marca 1058r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości S. i B. F. zbyli na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość. Rozstrzygniecie dotyczące zwrotu tej nieruchomości, a następnie kontrola sądowo – administracyjna tych rozstrzygnięć były oparte na analizie treści tego aktu. Pismem procesowym z dnia 5 listopada 2012r. T. K. sprecyzował, że przedmiotem skargi w tej sprawie jest bezczynność w postępowaniu wszczętym na wniosek, który został złożony w dniu 28 października 2009r. W piśmie tym jego autor podniósł, że sprawa polega na mylnym wykreowaniu zagadnienia wstępnego, podczas, gdy takie zagadnienie nie występuje. Nie można przejmować się, że wyrokiem Sądu Administracyjnego w Lublinie dokonano oceny aktu notarialnego, bo sąd nie oceniał aktu i błędnie Wojewoda przyjmuje, że jest związany tą oceną. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z wyroku NSA w sprawie I OSK 11890/12 w sprawie bezczynności Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po sprecyzowaniu skargi, które nastąpiło w piśmie z 5 listopada 2012r. stwierdzić należy, że jej przedmiotem jest bezczynność Wojewody w postępowaniu, jakie toczy się przed tym organem na wniosek żony skarżącego – R. P. z dnia 28 października 2009r. Z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...], orzekającą o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości na rzecz spadkobierców byłych właścicieli, wystąpiła ona powołując się na to, że pomimo, iż była najemcą lokalu użytkowego usytuowanego na tej nieruchomości, nie brała udziału w postępowaniu, że ujawniły się dokumenty nieznane notariuszowi w dacie zawierania umowy, sama zaś umowa została zawarta na skutek zmowy i dlatego nieruchomość nie podlegała zwrotowi. Ostatecznie żona skarżącego sprecyzowała, że wznowienia domaga się na podstawach z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Natomiast z urzędu postępowanie o wznowienie zostało wszczęte na skutek sprzeciwu Prokuratora, który wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 kpa zarzucił, że w postępowaniu zakończonym decyzją orzekającą o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości nie brali udziału małżonkowie K. pomimo, że wynajmowali od Gminy lokal położony na tej nieruchomości. Tak więc Wojewoda prowadził dwa odrębne postępowania o wznowienie, na różnych podstawach wznowieniowych. Na bezczynność organu w postępowaniu wszczętym z urzędu skarżący, przed wniesieniem skargi do Sądu w niniejszej sprawie, złożył do organu wyższego stopnia - Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zażalenie, o jakim mowa w art. 37 kpa, zatytułowane "skarga na bezczynność", w którym jednoznacznie sprecyzował, że domaga się zobowiązania Wojewody do podjęcia decyzji w sprawie wznowionej z urzędu. Nie złożył natomiast takiego zażalenia na bezczynność Wojewody w postępowaniu o wznowienie wszczętym na wniosek. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie służy żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wbrew zawartemu w skardze stwierdzeniu "Wojewoda wzywany do wykonania wyroku WSA..." brak jest dowodu, że skarżący bądź jego żona wzywali organ do wykonania wyroku WSA w Kielcach z dnia 28 października 2010r. w sprawie II SAB/Ke 39/10, zobowiązującego Wojewodę do rozpoznania wniosku R. P. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia 22 września 2000r. w sprawie zwrotu nieruchomości – w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi. Dlatego też nie można uznać aby została spełniona przesłanka do wniesienia skargi z art. 154 p.p.s.a., pomijając już to, że treść tej skargi przemawia za tym, że nie jest to skarga o jakiej mowa w tym (art. 154 § 1 p.p.s.a.) przepisie (brak żądania wymierzenia grzywny). Reasumując, ponieważ skarga została wniesiona bez wcześniejszego wyczerpania środków zaskarżenia, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.