II SAB/Ke 32/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie Przewodniczący sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Prezesa Zrzeszenia Transportu i Usług w przedmiocie udzielenia odpowiedzi postanawia odrzucić skargę. M. S. będący członkiem Zrzeszenia Transportu i Usług, pismem z dnia 21 listopada 2014 r. zwrócił się do Zarządu Zrzeszenia o wskazanie podstawy prawnej, na podstawie której został zawieszony w dniu 20 listopada 2014 r. w wykonywaniu pracy w Radio Taxi "...". W piśmie tym wskazał, że z posiadanych przez niego informacji wynika, że powodem zawieszenia go był brak jego zgody na wpłatę 500 złotych do Radia Taxi [...], podczas gdy on nigdy nie zobowiązywał się do spłaty długu Radia Taxi. W odpowiedzi Prezes Zarządu Zrzeszenia wskazał, że zgodnie ze statutem Zrzeszenia (§ 8 pkt 9) Radio [...] jest całkowicie finansowane przez grupę radiową, a podstawą prawną jest jednogłośnie podjęta na zebraniu tej grupy decyzja w sprawie spłaty zadłużenia w wysokości po 500 złotych na członka, na którą zdaniem udzielającego odpowiedzi skarżący wyraził zgodę. W piśmie tym jego autor wskazał również, że pismo z 21.11.2014 r. zostało odczytane na zebraniu grupy radiowej, ponieważ dotyczyło RT [...]. W kolejnym piśmie, z dnia 29 listopada 2014 r., M. S. zwrócił się o wyjaśnienie, dlaczego jego pismo z 21 listopada 2014 r. zostało na polecenie Prezesa Zrzeszenia upublicznione na zebraniu członków Radia Taxi [...]. W dniu 2 stycznia 2015. M. S. skierował bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na Prezesa Zrzeszenia Transportu i Usług "gdyż nie udzielił odpowiedzi zgodnie z KPA w terminie jednego miesiąca" i domagał się zobowiązania "obwinionego" do udzielenia wiążącej odpowiedzi na jego pisma. Po przekazaniu skargi Zrzeszeniu skarżący ponownie w pismach z 4 lutego i 10 marca 2015 r. żądał udzielenia odpowiedzi, dlaczego został zawieszony w wykonywaniu pracy. W odpowiedzi na skargę Prezes i Dyrektor Zrzeszenia Transportu i Usług podnieśli, że ich zdaniem sprawa nie podlega rozpatrzeniu przez Sąd, bowiem zrzeszenie nie jest organem administracji, na bezczynność którego można by kierować skargi, a poza tym sprawa została skarżącemu wyjaśniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zmianami), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a, a więc w sprawach, w których toczy się postępowanie administracyjne, które powinno zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, albo w którym powinny być wydane postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inne niż określone w punktach 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność przysługuje także w sprawach dotyczący pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. W niniejszej sprawie nie występuje żaden z przypadków wyżej opisanych. Źródłem sporu między skarżącym a Zrzeszeniem Transportu i Usług jest fakt, iż skarżący jest członkiem Zrzeszenia, które, jak wynika z KRS (Nr 0000102696), jest stowarzyszeniem. Informacja, której udzielenia żąda skarżący nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), a Zrzeszenie w tym przypadku nie działa w stosunku do skarżącego jako organ administracji publicznej. Ponadto sądy administracyjne nie sprawują nadzoru nad stowarzyszeniami. Mając powyższe na uwadze skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a.