II SAB/Ke 33/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007r. w Wydziale II sprawy ze skargi Syndyka [...] w K. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia Syndyka [...] w K. p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. W skardze na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która wpłynęła do tego organu w dniu 9 października 2007 r., Syndyk A.w K. wniósł o: 1. zobowiązanie SKO do merytorycznego zakończenia sprawy zażalenia z dnia 25 lipca 2007 r. na postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] w terminie 7 dni od chwili uprawomocnienia się wyroku, 2. zobowiązanie Prezesa SKO do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, 3. zasądzenie kosztów postępowania. Na uzasadnienie skargi Syndyk podał, że w dniu 25 lipca 2007 r. do SKO złożył zażalenie na postanowienie Wójta Gminy o zawieszeniu postępowania administracyjnego. Mimo nieskomplikowanego charakteru sprawy i upływu ponad 2 miesięcy, SKO nie wydało merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, naruszając w ten sposób rażąco treść art. 35 § 2 kpa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że po rozpatrzeniu na posiedzeniu w dniu 8 października 2007 r. zażalenia Syndyka [...] w K., uchylił zaskarżone postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] o zawieszeniu postępowania wszczętego 5 lipca 2002 r. w sprawie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez A. w K, prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w S., składających się z 4 działek oraz własności budynków znajdujących się na tych działkach. Z uwagi na to, że skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 9 października 2007 r., a więc w dniu, w którym wydane zostało już postanowienie w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia Syndyka, organ uznał, że skarga już w dniu jej złożenia była bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Jednym z wymienianych w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych przypadków bezprzedmiotowości postępowania sądowo-administracyjnego jest sytuacja, gdy w momencie rozpoznawania przez sąd skargi na bezczynność, organ już w niej nie pozostaje, gdyż wydał akt kończący postępowanie wszczęte na skutek pisma strony (por. komentarz do art. 161 P.p.s.a. - B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 sierpnia 2006 r., I SAB/Ol 3/06, LEX 237485). Bezprzedmiotowość zachodzi w szczególności wtedy, gdy organ drugiej instancji wydał postanowienie załatwiające zażalenie strony, przed rozpoznaniem przez sąd skargi na bezczynność, polegającą na niezałatwieniu tego zażalenia. W takiej sytuacji bowiem, sąd nie może już zastosować trybu przewidzianego w art. 149 P.p.s.a., to znaczy nie może - w przypadku uznania zasadności skargi - zobowiązać organu do wydania w zakreślonym terminie postanowienia w sprawie, ponieważ organ w bezczynności już nie pozostaje. Skoro więc bez względu na merytoryczną ocenę skargi (a więc nawet w razie jej zasadności), sąd nie może wydać rozstrzygnięcia przewidzianego przez ustawodawcę w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, prowadzenie postępowania sądowego w takiej sprawie jest bezprzedmiotowe. Dotyczy to tym bardziej sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie. Skoro bowiem postanowienie, którego wydania domagała się strona w zażaleniu, zostało wydane jeszcze przed wpłynięciem skargi do SKO, to nie było w sprawie podstaw do merytorycznego rozstrzygania skargi. Uwzględniając powyższe uwagi Sąd, na podstawie art. 161§ 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowił umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Nie było w sprawie podstaw do uwzględnienia żądania skargi zawartego w jej punkcie drugim. Treść rozstrzygnięcia Sądu w razie uznania zasadności skargi na bezczynność, ograniczona jest bowiem do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 P.p.s.a.). W tak określonej kompetencji sądu administracyjnego nie mieści się więc zobowiązywanie Prezesa SKO do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. Kompetencja taka nie wynika też z instytucji sygnalizacji uregulowanej w art. 155 § 1 P.p.s.a. Nawet bowiem w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający może jedynie poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Nie może więc zobowiązywać kogokolwiek do zastosowania kary dyscyplinarnej wobec pracownika takiego organu. Poza tym w niniejszej sprawie, z racji niewielkiego przekroczenia ustawowych terminów załatwienia sprawy administracyjnej określonych w art. 35 § 3 kpa oraz w związku z jej załatwieniem jeszcze przed wpłynięciem przedmiotowej skargi do SKO - nie doszło, zdaniem Sądu, do istotnego naruszenia prawa, ani też Sąd nie stwierdził istnienia okoliczności mających wpływ na powstanie istotnych naruszeń prawa. Dlatego nie było w sprawie podstaw do zastosowania przepisu art. 155 § 1 P.p.s.a. Odnośnie ostatniego żądania skargi należy stwierdzić, że zgodnie z art. 200 i 201 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu tylko w razie: uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. (tj. w razie uwzględnienia skargi przez organ w wyniku autokontroli) oraz częściowo w razie umorzenia postępowania mediacyjnego w przypadku określonym w art. 118 § 2 P.p.s.a. Ponieważ żadna z tych sytuacji w niniejszej sprawie nie zachodziła, wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie.