II SAB/Ke 33/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. i W.S. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpoznania skargi na bezczynność postanawia odrzucić skargę. K.S. i W.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie rozpatrzenia ich skargi z dnia [...] na czynności Prezydenta Miasta dotyczące bezprawnego zakończenia przetargu na wydzierżawienie nieruchomości. Skarżący zarzucili naruszenie art. 229 pkt 3 kpa, art. 237 § 1 kpa oraz 37 kpa poprzez nierozpatrzenie przez Radę skargi z dnia 28 grudnia 2009r. w terminie i niewyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy, a następnie wnieśli o zakreślenie Radzie terminu do rozpatrzenia tej skargi oraz wyjaśnienie przyczyn zwłoki w podjęciu przez Radę Miasta uchwały w powyższej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie argumentując, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Środek dyscyplinujący organy administracji publicznej w zakresie terminowego załatwiania spraw administracyjnych w postaci skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego powiązany jest z kompetencjami tego sądu do rozstrzygania skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z punktami 1 – 4a art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej P.p.s.a.). Oznacza to, iż skarga na bezczynność do sądu administracyjnego służy tylko wówczas gdy dotyczy ona przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a we wszystkich innych przypadkach jest ona niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 227 kpa przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z treści pisma z dnia 28 grudnia 2009r. skierowanego przez skarżących do Rady Miasta (k-5 akt sądowych) wprost wynika, że składają oni skargę w trybie art. 227 kpa, gdyż uważają, że Prezydent Miasta przeprowadził w sposób wadliwy wskazane przez nich czynności przetargowe. Z kolei skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarga na bezczynność spowodowana była naruszeniem przez Radę Miasta art. 237 § 1 kpa przy rozpatrywaniu skargi na czynności Prezydenta Miasta. Nie ma zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność dotyczy nierozpatrzenia przez organ skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa. Zgodnie z poglądami orzecznictwa w takiej sytuacji stronie skarga na bezczynność nie służy (zob. postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000r., III SAB 108/99, Lex nr 48017 i z dnia 18 lutego 1997r., III SAB 1/97, Lex nr 29038). Rozstrzygnięcia podejmowane przez organy administracji w ramach rozpoznawania skarg obywatelskich przewidzianych w art. 227 kpa, nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie należą do żadnej z kategorii aktów wymienionych w cytowanym wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga, o której mowa w art. 227 kpa, nie jest tożsama ze skargą uregulowaną w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga określona przez przepis art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego ani też nie może stanowić podstawy powództwa lub wniosku zmierzającego do wszczęcia postępowania sądowego. Skargi tego rodzaju są załatwiane w samodzielnym, wewnętrznym, jednoinstancyjnym postępowaniu, kończącym się czynnością faktyczną polegającą na zawiadomieniu skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA 1636/97, niepublikowany). W konsekwencji w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje również skarga na bezczynność. Na marginesie wskazać należy, że jeżeli skarżący są niezadowoleni ze sposobu załatwienia wcześniej złożonej przez nich skargi, przysługuje im prawo wniesienia kolejnej skargi (art. 227 in fine kpa). Z powyższych względów skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.