II SAB/Ke 35/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2012r. na rozprawie sprawy ze skargi C.C. i S.W. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie przyłączenia do kanalizacji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z 18 października 2012 r. C. C. i S. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na "lekceważące dotychczasowe podejście do podatnika i mieszkańców Gminy oraz bezczynność organu I instancji, tj. Wójta Gminy P." w przedmiocie przyłączenia do kanalizacji. Skarżący wskazali, że pismem z 10 września 2012 r. zwrócili się do ww. organu o "umożliwienie im podłączenia nieruchomości na działce nr 95 do kanalizacji sanitarnej w miejscowości J." argumentując, że do zadań Gminy należy stworzenie warunków do podłączenia danej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej". W piśmie tym wyznaczyli termin wykonania brakującego ciągu kanalizacyjnego od studzienki na działce nr 93 przez działkę nr 94 do działki skarżącej. Zarzucili, że Wójt na ww. pismo nie odpisał. Zlekceważył również decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] uchylającą decyzję Wójta Gminy P. nakazującą S. W. niezwłoczne wykonanie obowiązku przyłączenia do sieci kanalizacyjnej oraz posiadania pojemnika na odpady komunalne. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach w dniu 21 listopada 2012 r. C. C. i S. W. wnieśli o zobowiązanie Wójta Gminy P. do wykonania sieci kanalizacyjnej z działki nr 93 przez działkę nr 94 do działki nr 95. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawą merytorycznego rozpoznania skargi jest stwierdzenie, że jej przedmiot podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Uznanie, że dana sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych powoduje odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, co wynika z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów administracji publicznej w przypadkach określonych w punktach 1-4a powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznawania i rozstrzygania w sprawie skarg na bezczynność organu wykonującego administrację publiczną w takich granicach, w jakich służy skarga na określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy akty i czynności, a mianowicie: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Skarga na bezczynność ma zatem na celu spowodowanie podjęcia rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej, przy czym merytoryczna ocena zasadności takiej skargi przez sąd poprzedzona być musi ustaleniem, że w danej sprawie na mocy obowiązujących przepisów prawa organ zobowiązany jest wydać akt, o jakim mowa w zacytowanym wyżej przepisie. Przedmiotem skargi, jak wynika z jej treści oraz stanowiska skarżących przedstawionego na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r., jest bezczynność organu polegająca na niewykonaniu sieci kanalizacyjnej. Zasady dotyczące zbiorowego odprowadzania ścieków reguluje ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 123, poz. 858 ze zm.). Przepis art. 3 ust.1 tej ustawy stanowi wprawdzie, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy, nie oznacza to jednak, że organ tej gminy (w tym przypadku wójt) zobowiązany jest w ramach realizacji tego zadania do wydawania jakiegokolwiek aktu z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4a p.p.s.a. w przedmiocie objętym skargą, czyli co do rozstrzygnięcia żądania wykonania przez gminę sieci kanalizacyjnej w określonym miejscu, a konkretnie jej fragmentu – czego domagają się skarżący. Brak jest zatem przepisu prawa materialnego, który stanowiłby dla organu podstawę do wydania w tego typu sprawie rozstrzygnięcia objętego art. 3 § 2 pkt 1-4a, a tym samym skarga na bezczynność organu jest niedopuszczalna. Ubocznie należy zauważyć, że wyrażane przez skarżących niezadowolenie z działalności Wójta, może być przedmiotem skargi wniesionej w trybie art. 227 kpa do właściwej rady gminy (art. 229 pkt 3 kpa). Zgodnie z tym przepisem, strona może skarżyć w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ----------------------- 3