II SAB/Ke 37/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym skargi M.K. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. w przedmiocie przyznania świadczeń z zakresu pomocy społecznej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, domagając się "wydania przez sąd postanowienia dotyczącego kwot wypłacanych przez MOPS świadczeń na koszty utrzymania w skali miesiąca do czasu powrotu do pracy oraz zasądzenia kosztów postępowania". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2012r. tut. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej – ustanowionego z urzędu adwokata – do wyjaśnienia, czy strona składała zażalenie na zaskarżoną w niniejszej sprawie bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej do organu wyższego stopnia oraz nadesłania tego pisma wraz z dowodem nadania. W odpowiedzi z dnia 20 grudnia 2012r. pełnomocnik M. K. oświadczył w jej imieniu, że przed wniesieniem skargi do tut. Sądu strona nie wniosła zażalenia na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie przyznania świadczeń z zakresu pomocy społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sytuacjach, gdy nie wydano: 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innego niż określonego w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Jak wynika z kolei z art. 149 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpocznie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a. W niniejszej sprawie opisany wyżej warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony. Wskazać bowiem należy, że w piśmie z dnia 20 grudnia 2012r. (k. 38) pełnomocnik M. K. – ustanowiony z urzędu adwokat oświadczył w jej imieniu, że przed wniesieniem skargi do tut. Sądu strona nie wniosła zażalenia na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie przyznania świadczeń z zakresu pomocy społecznej. Dlatego też stwierdzić trzeba, że wskazany w art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. wymóg dopuszczalności skargi nie został spełniony, co czyni złożoną w niniejszej sprawie skargę niedopuszczalną. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.