II SAB/Ke 38/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012r. sprawy ze skargi K.T. na bezczynność Starosty K. w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków I. zobowiązuje Starostę K. do rozpatrzenia wniosku K.T. z dnia 12 listopada 2010r. w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków - w terminie 30 dni - od daty uprawomocnienia się wyroku i zwrotu akt postępowania do organu administracji publicznej; II. stwierdza, że nie miała miejsca bezczynność rażąco naruszająca prawo; III. zasądza od Starosty K. na rzecz K.T. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] K. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [...]skargę na bezczynność Starosty K. w zakresie "doprowadzenia do zgodności ewidencji ze stanem faktycznym, prawnie ustalonym w terenie". W uzasadnieniu strona wskazała, że jest właścicielem działki nr 1964/5 położonej we wsi R., gmina G., która to działka oraz przyległa do niej działka nr 1964/6 (należąca do sąsiada) powstały w wyniku podziału działki 1964/2 w 1998r. (operat nr [...]). W 1999r. z podziału działki 1964/6 została wydzielona działka nr 1964/7 (operat 2401/135/99), a następnie w 2004r. został dokonany na zlecenie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego [...] pomiar kontrolny działki nr 1964/1 (operat 2401/53/2004). W trakcie prac podziałowych w 1998r. ustalono, że granice dzielonej działki oraz nowa granica przebiega wzdłuż trwałych wygrodzeń, a na odcinkach niewygrodzonych według umieszczonych graniczników, które istnieją do chwili obecnej. Okazane na gruncie granice – jako odpowiadające stanowi faktycznemu – skarżący przyjął, podpisując protokół graniczny. Tymczasem obecnie w ewidencji gruntów wykazany jest zupełnie inny przebieg granic działki , w wyniku czego jeden z budynków położony w głębi działki został przecięty granicą. Ponadto granica działki 1964/1 zbliża się do drugiego domu na odległość kilkudziesięciu centymetrów, podczas gdy w rzeczywistości przebiega wzdłuż trwałego ogrodzenia w odległości ok. 4 m od budynku. Nowa granica powstała w wyniku podziału działki 1964/2 była odcinkiem prostym o punktach nr 196413, 196417 na której umieszczone były trzy graniczniki. Natomiast od 1999r. linia ta jest załamana poprzez zmianę współrzędnych punktów w ewidencji gruntów po dokonanym w 1999r. pomiarze w związku z podziałem działki nr 1964/4, w wyniku czego została zmniejszona powierzchnia działki skarżącego – o czym nie został on poinformowany. Strona wskazała ponadto, że w wyniku pomiaru kontrolnego działki 1964/1 z 2004r. w operacie wykazano, że współrzędne punktów granicznych w terenie są inne niż w ewidencji gruntów i powinny być skorygowane, co spowoduje konieczność zmian w działkach sąsiednich. W związku z powyższym K. T. dwukrotnie – wnioskiem z dnia 12 listopada 2010r. oraz podtrzymującym wyrażone w nim żądanie pismem z dnia 5 stycznia 2011r. – występował do Starosty K. o doprowadzenie do zgodności zapisów w ewidencji z prawnie ustalonym w terenie stanem faktycznym. W odpowiedziach zawartych w pismach znak: [...] i [...] organ I instancji poinformował stronę, że w sprawie wyniesienia granicy prawnej przedmiotowej działki i porównania jej ze stanem faktycznym należy wskazać lub wyznaczyć granice żądanej działki, ewentualnie przeprowadzić rozgraniczenie nieruchomości przez uprawnionego geodetę – na prywatne zlecenie zainteresowanego. Dodano również, że Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego nie wykonuje żadnych prac geodezyjnych, a jedynie je ewidencjonuje po wykonaniu przez uprawnionych geodetów. W związku z powyższym K. T. wniósł w dniu 16 marca 2011r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...] "skargę (...) przeciwko Wydziałowi Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego", argumentując że pomimo dwukrotnego wystąpienia do organu I instancji o doprowadzenie do zgodności ewidencji ze stanem faktycznym wnioski te zostały odrzucone. W piśmie z dnia 10 maja 2011r. organ II instancji, analizując skompletowane w operacie nr [...] dokumenty, stwierdził, że nie można uznać ustaleń wykonawcy tej pracy za wiarygodne, gdyż wątpliwości budzi sposób realizacji pomiaru, którego wyniki dały wykonawcy podstawę do wskazanych w sprawozdaniu ustaleń. Mianowicie pomiar szczegółów sytuacyjnych wykonany został w oparciu o założoną osnowę pomiarową, tzw. ciąg wiszący, złożony z czterech boków, co jest niezgodne z § 20 ust. 1 instrukcji technicznej "G-4" - pomiary sytuacyjne i wysokościowe. Mając na uwadze sposób wykonania pomiarów, przedstawiony w operatach technicznych nr 2401/135/99 i nr [...] organ II instancji stwierdził, że brak jest podstaw do uznania jako nieprawidłowe danych z operatu nr [...] opracowanego dla potrzeb wydzielenia m. in. działki nr 1964/5, a tym samym sugerowanie jej właścicielowi przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Natomiast ze względu na fakt, że operat nr [...] był wykonywany na zlecenie Starosty K. organ II instancji zalecił mu jego uzupełnienie o analizę materiałów źródłowych, pozwalającą stwierdzić, które współrzędne wyznaczają granice ewidencyjne działek objętych w/w operatami i w zależności od dokonanych ustaleń podjęcie odpowiednich działań w zakresie uporządkowania mapy ewidencyjnej. Kolejnym pismem – z dnia 20 czerwca 2011r. – skarżący zwrócił uwagę organu II instancji na brak informacji o realizacji powyższego zalecenia w odpowiedzi Starosty K. z dnia 9 czerwca 2011r. Dodatkowo strona sprecyzowała, że zwraca się "z prośbą o dokonanie sprawdzenia współrzędnych punktów granicznych działki nr 278 (aktualny nr 1964) i ponownego ich przeliczenia oraz sprawdzenia zgodności współrzędnych z rzeczywistym położeniem punktów należących do siatki geodezyjnej leżących w obrębie wsi R., gm. G. tj. o nr 976, 977, 978, 981 i 986. Jeżeli są one obarczone błędem to i pomiary dokonane od nich również będą obarczone błędem. Być może w czasie przeliczania ich współrzędnych nastąpiła pomyłka i tym samym nastąpiło przesunięcie granic wszystkich działek znajdujących się w ich pobliżu. Punkty te były wykorzystywane w czasie wykonywania czynności geodezyjnych w operacie nr [...], który to był podstawą do opracowania operatu nr [...]." Pismem z dnia 11 lipca 2011r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego podzielił stanowisko K. T. wskazując, że nie uzupełniono operatu nr [...] o analizę materiałów źródłowych, pozwalającą stwierdzić, które współrzędne wyznaczają granice ewidencyjne m. in. działki nr 1964/5 i nie podjęto odpowiednich działań w zakresie uporządkowania mapy ewidencyjnej. Jednocześnie zobowiązano organ I instancji do przesłania informacji o sposobie załatwienia przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi z dnia 25 lipca 2011r. (przesłanej do wiadomości stronie) Starosta K. poinformował organ II instancji, że "po gruntownej analizie w/w operatów danymi, które są podstawą do ujawnienia w bazie kartograficznej ewidencji gruntów dla działki nr 1964/5 są współrzędne określone w operacie nr [...], na podstawie których została obliczona i ujawniona w opisowej ewidencji powierzchnia przedmiotowej działki, która figuruje do dnia dzisiejszego." Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 18 stycznia 2012r. K. T., popierając skargę i wnosząc o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, wyjaśnił, że dotychczas Starosta K. nie wszczął postępowania z jego wniosku dotyczącego zmiany w ewidencji gruntów co do przebiegu granicy jego nieruchomości i przywrócenia poprzedniej powierzchni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., kontrola ta obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach, gdy nie wydano: 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 ustawy p.p.s.a.). Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wydawnictwo Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2008, str. 97). Dla dopuszczalności skargi nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. wyrok NSA Oddział Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 1983r., sygn. akt: SA/Wr 6/83, GP 1983, nr 24, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2005r., sygn. akt: VI SAB/Wa 24/05, Lex nr 190899). Mając na uwadze dyspozycję art. 52 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. podkreślić trzeba, że wniesienie skargi na bezczynność jest dopuszczalne wówczas, gdy strona skarżąca wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na brak załatwienia sprawy w terminie. Powyższy warunek został na gruncie niniejszej sprawy spełniony. K. T., przed złożeniem skargi do tut. Sądu, wniósł bowiem w dniu 16 marca 2011r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...]pismo określone jako "skarga" (k. 11 akt sądowych) – będące w istocie zażaleniem w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność Starosty K. polegającą na braku rozpoznania wniosku skarżącego o doprowadzenie zapisów w ewidencji gruntów do zgodności ze stanem faktycznym. Wskazania przy tym wymaga, że uprawnienie strony do złożenia skargi na przewlekłość postępowania nie jest ograniczone terminami określonymi w art. 53 ustawy p.p.s.a. Skargę taką można zatem wnieść aż do czasu załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności (por. Komentarz do art. 53 ustawy p.p.s.a. [pkt 3], w B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Z uwagi na spełnienie przez skarżącego wymogów formalnych należy przejść do merytorycznej oceny niniejszej sprawy. W tym zakresie należy podnieść, że kontroli tut. Sądu została poddana bezczynność Starosty K. dotycząca braku rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 listopada 2010r. (k. 7 akt sądowych) w zakresie przebiegu granic jego działki, przy czym w trakcie korespondencji z organem K. T. pismem z dnia 20 czerwca 2011r. (k. 18 akt sądowych) wysunął również żądanie skorygowania współrzędnych punktów granicznych działki o nr ewid. 1964. Treść wniosku w powiązaniu z aktami sprawy i wyjaśnieniami skarżącego złożonymi na rozprawie wskazuje, że jego przedmiotem jest żądanie zmiany w ewidencji gruntów – której zasady prowadzenia oraz procedurę wymiany danych ewidencyjnych reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38 poz. 454 ze zm.). W świetle art. 20 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Z kolei stosownie do art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1, zawiera operat ewidencyjny, który składa się z bazy danych, o której mowa w art. 4 ust. 1a pkt 2, prowadzonej za pomocą systemu teleinformatycznego zapewniającego w szczególności wizualizację danych w formie rejestrów, kartotek i wykazów oraz mapy ewidencyjnej, a także udostępnianie zainteresowanym wypisów z tych rejestrów, kartotek i wykazów oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że wysuwane przez stronę żądanie w zakresie zmiany ewidencji gruntów mieści się w pojęciu zmiany danych, o jakich mowa w cyt. art. 20 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy. Jak wynika bowiem z dyspozycji § 59 powołanego rozporządzenia danymi ewidencyjnymi dotyczącymi gruntów położonych w granicach obrębu są m. in. numeryczny opis granic obrębu, uwzględniający granice jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa (pkt 2) oraz dane dotyczące działek ewidencyjnych wchodzących w skład obrębu (pkt 3). Podobnie stosownie do § 60 ust. 1 rozporządzenia danymi ewidencyjnymi dotyczącymi działki ewidencyjnej są m. in. numeryczny opis granic działki ewidencyjnej (pkt 2) oraz pole powierzchni działki ewidencyjnej (pkt 3). Jak wynika natomiast z § 61 rozporządzenia numerycznego opisu granic działki ewidencyjnej dokonuje się za pomocą współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych. W rezultacie nie może budzić wątpliwości, że współrzędne punktów granicznych – których zapis w ewidencji kwestionuje K. T. – stanowią informacje objęte ewidencją gruntów i budynków. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że treścią żądania skarżącego, skierowanego do Starosty K., objęta jest zmiana w ewidencji gruntów. Skoro zatem w powyższym zakresie został złożony stosowny wniosek a organem prowadzącym powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny w tym ewidencję gruntów i budynków jest starosta (art. 7d pkt 1 w/w ustawy) - to niezależnie od tego, czy rozpoznanie takiego wniosku powinno nastąpić w formie czynności materialnotechnicznej czy też poprzez wydanie decyzji odmawiających bądź uwzględniających żądanie strony, postępowanie zainicjowanie takim wnioskiem nie zostało na gruncie rozpoznawanej sprawy przeprowadzone ani zakończone w sposób i trybie przewidzianym przez obowiązujące przepisy. W szczególności za rozpoznanie złożonego wniosku nie można uznać informacji udzielanych stronie przez organ I instancji pismami znak: [...] i [...] (k. 8 i 10 akt sądowych). To samo odnosi się do późniejszych pism Starosty K., które w istocie stanowią korespondencję ze Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego– przesyłaną skarżącemu jedynie informacyjnie. Podkreślenia wymaga, że wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków może nastąpić w dwojakim trybie: albo w trybie czynności materialnotechnicznej w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, o którym organ tylko zawiadamia, albo w drodze decyzji. Tę drugą formę rozstrzygnięcia, zgodnie z przepisem § 47 ust. 3 rozporządzenia, organ stosuje wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2008r., sygn. akt: III SA/Kr 119/08, LEX nr 510289). Odnosząc się do sytuacji, gdy starosta odmawia podjęcia czynności materialnotechnicznej podkreślić trzeba, że z uwagi na okoliczność, że takie załatwienie wniosku jest negatywnym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, powinno ono nastąpić w formie decyzji. Wówczas bowiem możliwa jest kontrola legalności takiego aktu – zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. W tym miejscu należy przytoczyć § 46 rozporządzenia, stanowiącego podstawę wprowadzenia zmian do ewidencji. Zgodnie z tym przepisem dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 (ust. 1), przy czym z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych (ust. 2 pkt 2). Podkreślenia wymaga, że na opracowania, o jakich mowa w cyt. przepisie, powołuje się strona w korespondencji kierowanej do organu, a w piśmie z dnia 10 maja 2011r organ II instancji wskazuje na konieczność uzupełnienia przez Starostę K. operatu z 2004r. (nr [...]) o analizę materiałów źródłowych, pozwalającą stwierdzić, które współrzędne wyznaczają granice ewidencyjne przedmiotowych działek i w zależności od dokonanych ustaleń podjęcie odpowiednich działań w zakresie uporządkowania mapy ewidencyjnej. Mając na uwadze powyższe należy przypomnieć Staroście K., że fakt przyjęcia dokumentacji geodezyjno-kartograficznej do państwowego zasobu nie zwalnia organów prowadzących ewidencję gruntów od oceny tej dokumentacji jako środka dowodowego – materiału źródłowego – mającego stanowić podstawę wprowadzenia zmiany ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2010r., sygn. akt. IIISA/Kr 711/09,LEX nr 756987). Ogólne reguły postępowania prowadzonego przez organ ewidencyjny obligują bowiem ten organ do dokonania oceny, czy: 1/ przedkładany przez strony dokument geodezyjno-kartograficzny przyjęty do zasobu, 2/ dokument geodezyjno-kartograficzny sporządzony na zlecenie organu prowadzącego ewidencję, 3/ inny dokument geodezyjno-kartograficzny, na który strona powołuje się w toku postępowania o zmianę danych ewidencyjnych - jest wystarczający jako podstawa do wprowadzenia żądanych przez stronę zmian z uwagi ich przedmiot, czy też koniecznym dla rozstrzygnięcia sprawy jest pozyskanie przez organ z urzędu, bądź też poprzez zobowiązanie strony ( art. 22 ust. 3 ustawy) innych opracowań geodezyjno - kartograficznych niezbędnych do rozpoznania złożonego wniosku o wprowadzenie zmiany. Trzeba przy tym pamiętać, że w pojęciu "aktualizacji" ewidencji gruntów mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów danych ewidencyjnych. Czym innym jest jednak prostowanie błędów w ewidencji, mających charakter oczywistych (w świetle dostępnych organowi dokumentów), a czym innym merytoryczne ustalanie przez organ prowadzący ewidencję dotyczące m. in. przebiegu granic między sąsiadującymi działkami ( por. wyrok NSA z dnia 30 września 2011r., sygn. akt. I OSK 1628/10, LEX nr 964687). Zaznaczyć przy tym trzeba, że postępowanie mające na celu aktualizację operatu ewidencyjnego ma charakter rejestrowy, a więc wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w tej ewidencji. Na tle przedstawionych rozważań należy zatem podkreślić, że zadaniem starosty jest utrzymywanie ewidencji w stanie aktualności w zakresie danych ewidencyjnych. W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie może budzić wątpliwości, że złożony przez K. T. w dniu 12 listopada 2010r. wniosek o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów nie został rozpoznany przez Starostę K. zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W rezultacie skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie. Z tego też względu Sąd, związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.) i będąc uprawniony jedynie do stwierdzenie czy w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością organu - nie mógł merytorycznie ustosunkować się do zarzutów skargi jak również wskazać, w jakiej formie organ winien rozstrzygnąć sprawę niniejszą. Odnosząc się do stanowiska organu I instancji zawartego w piśmie z dnia 13.10.2010r., otrzymanego przez skarżącego w dniu 17.12.2010r., wskazać należy, iż trafnie organ ten wskazuje, że "wyniesienie granicy prawnej przedmiotowej działki(..) " może nastąpić przez geodetę uprawnionego na prywatne zlecenie zainteresowanego, a nie przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno - Kartograficzny. W myśl art. 2 pkt 1 ustawy - pomiary gruntów odbywają się bowiem w drodze prac geodezyjnych, które stosownie do art. 11 ustawy wykonują podmioty prowadzące działalność gospodarczą, a także jednostki organizacyjne utworzone zgodnie z przepisami prawa, jeżeli przedmiot ich działalności obejmuje prowadzenie tych prac, przy czym art. 42 - 44 ustawy określają osoby uprawnione do wykonywania samodzielnych funkcji w geodezji i kartografii, w tym także w zakresie wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych (geodetów). Nawiązując jednak do treści wniosku podnieść trzeba, że w sprawie niniejszej strona żąda dokonania zmian w ewidencji gruntów. Nie domaga się natomiast od organu dokonania pomiarów na gruncie. Reasumując powyższe rozważania - skoro strona wystąpiła do organu prowadzącego ewidencję gruntów z wnioskiem o dokonanie w niej zmian – to nie może budzić wątpliwości konieczność rozpoznania tego wniosku przez organ zgodnie z obowiązującym przepisami, czego w tej sprawie organ nie uczynił. Końcowo należy zwrócić uwagę Staroście K., że jego pisma z dnia 21 marca 2011r. i 9 czerwca 2011r., jakkolwiek dotyczyły wniosku skarżącego, miały de facto formę korespondencji ze Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego [...]– przesyłaną K.T. jedynie informacyjnie. Przypomnieć także należy organowi, iż wbrew dyspozycji art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a. oraz pomimo wezwania Sądu z dnia 1 grudnia 2011r. nie nadesłał odpowiedzi na skargę. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 149 § 1 ustawy p.p.s.a orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 ustawy p.p.s.a.