II SAB/Ke 4/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Referent stażysta Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 maja 2007r. sprawy ze skargi E. A. na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie podjęcia działań zmierzających do zaniechania użytkowania samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego oddala skargę. E. A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wyegzekwowania przepisów Prawa budowlanego w stosunku do samowoli budowlanej na terenie posesji przy ul. W. P. w K. należącej do S. W. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż jej sąsiad prowadzi nielegalny, uciążliwy, szkodliwy dla zdrowia, w odległości 1,50 m od jej działki samochodowy zakład blacharsko - lakierniczy. Skarżąca twierdzi, że działalność tę S. W. prowadzi w nielegalnie postawionych budynkach, a w pismach uzupełniających skargę (k. 8-9, 47-48) wskazała ponadto, że korzysta w tym celu z głównych mediów ( wody, energii elektrycznej, kotłowni) znajdujących się w innym budynku na terenie tej samej posesji. Skarżąca zarzuciła organom nadzoru budowlanego, że wydano S. W. pozwolenia na przyłącze mediów do nielegalnego budynku gospodarczego, przez co umożliwiono mu prowadzenie działalności gospodarczej w istniejących budynkach. Natomiast od 2003r. mimo jej licznych interwencji do różnych organów i instytucji o zaniechanie prowadzenia przez jej sąsiada uciążliwej działalności organy nie wyegzekwowały Prawa budowlanego. Skarżąca na rozprawie w dniu 25 maja 2007r. stwierdziła, iż wielokrotnie zwracała się Inspektora Nadzoru Budowlanego o podjęcie działań w stosunku do S. W., między innymi składając w piśmie z dnia 3 sierpnia 2006r. zażalenie na Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przesyłając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, organ I instancji w piśmie z dnia 7 lutego 2007r. stwierdził, iż w obecnym stanie przedmiotowej sprawy wyczerpał wszystkie dostępne środki administracyjne przewidziane w Prawie budowlanym, natomiast do egzekucji administracyjnej decyzji nakazującej rozbiórkę wybudowanego samowolnie przez S. W. budynku warsztatowego będzie mógł przystąpić, o czym wielokrotnie informowano Panią E. A, dopiero po wydaniu przez Wojewódzki Sąd 1 Administracyjny w Krakowie prawomocnego wyroku w przedmiocie rozbiórki tego obiektu. Akta sprawy dotyczącej rozbiórki obiektu, którego dotyczy skarga znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie pod sygn. akt II SA/Kr 1695/03. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę ( w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Jak wynika z akt, skarżąca zachowując tryb z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżyła bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego zażaleniem składając je w piśmie w dniu 3 sierpnia 2006r. do organu II-ej instancji (d:akta administracyjne), przed wniesieniem w dniu 27 grudnia 2006r. skargi do Sądu. Analiza akt administracyjnych dotyczących samowoli budowlanej i uciążliwej dla skarżącej działalności gospodarczej prowadzonej przez S. W. daje podstawę do stwierdzenia bezzasadności skargi E. A. wniesionej na Inspektora Nadzoru Budowlanego. Jak wynika z akt Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymaną w mocy decyzją ostateczną Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2 znak: [...] nakazał S. W., jako inwestorowi, wykonać rozbiórkę samowolnie wykonanej rozbudowy budynku gospodarczo - garażowego o parterowy budynek warsztatowy z poddaszem użytkowym o wymiarach 24x8,1 Om na terenie posesji przy ul. W. P. w K. Skarga na powyższą decyzję wniesiona przez S. W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie nie została dotychczas rozstrzygnięta, a sprawa znajduje się obecnie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie i jak wynika z notatki urzędowej (k.60), pod sygn. akt II SA/Kr 1315/06. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z dnia 25.11.2003r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie nakazania rozbiórki samowolnie zbudowanego obiektu przez S. W. Z przyczyn obiektywnych, a zatem niezależnych od organu I instancji nie może być wszczęte na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.05.229.1954 ze zm.) postępowanie egzekucyjne w tym przedmiocie. Aktualnie bowiem, przeszkodą do podjęcia takich czynności jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanowieniem wydanym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez Sąd I instancji. Zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Czynności egzekucyjne, których żąda skarżąca, na wypadek braku dobrowolnego wykonania nałożonego obowiązku rozbiórki obiektu, mogą być podjęte dopiero z chwilą wydania przez Sąd I instancji wyroku oddalającego skargę inwestora S. W. na ostateczną decyzję z dnia [...]. W obecnym stanie faktycznym i prawnym należy stwierdzić, że zarzuty skargi E. A. skierowane do Inspektora Nadzoru Budowlanego, a dotyczące braku działania w zakresie wykonania rozbiórki samowolnie wzniesionego przez jej sąsiada obiektu są nieuzasadnione. W aktualnym stanie prawnym brak jest również możliwości aby w stosunku do S. W., niewątpliwie prowadzącego uciążliwą dla skarżącej działalność gospodarczą, podjąć czynności dla których podstawą prawną byłyby przepisy obowiązującego Prawa budowlanego dotyczące nałożenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu. W sytuacji bowiem, gdy organy nadzoru budowlanego wydały decyzję ostateczną nakazującą rozbiórkę wybudowanego 3 samowolnie obiektu budowlanego przez S. W., nie ma żadnych podstaw prawnych do wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania tego obiektu w trybie art. 57 ust. 7 w związku z art. 59 f ustawy z dnia 7 lipca 1993r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 ze zm.) Rozważania na okoliczność legalnego bądź nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego mogą dotyczyć, zważywszy na brzmienie cytowanych przepisów obowiązującego Prawa budowlanego, wyłącznie tych obiektów, które zrealizowane zostały na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podzielając stanowisko organów nadzoru budowlanego, należy stwierdzić, że orzekanie o sankcji finansowej w niniejszym przypadku za użytkowanie obiektu budowlanego jako warsztatu blacharstwa i lakiernictwa samochodowego, który sam w sobie stanowi samowolę budowlaną obciążoną już sankcją administracyjną w postaci nakazu przymusowej rozbiórki, jest w świetle obowiązującego Prawa budowlanego niedopuszczalne. Przepisy obowiązującego Prawa budowlanego nie dają również organom nadzoru budowlanego uprawnień do podejmowania działań w sprawach emisji hałasu, drgań, wibracji, pól elektromagnetycznych oraz zanieczyszczeń powietrza, wody, gleby i innych uciążliwości, niewątpliwie spowodowanych prowadzoną przez S. W. działalnością w zakresie napraw i lakierowania samochodów w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej. Właściwymi w tych sprawach, o czym skarżąca była informowana przez organ I instancji, jest Inspekcja Ochrony Środowiska - Wojewódzki Inspektorat Ochrony środowiska w Kielcach, Al. IX Wieków Kielc 3 i tam może kierować swoje interwencje i monity. Brak jest również podstaw do zakwestionowania twierdzeń organu I instancji, iż S. W. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej w budynku, którego nie dotyczy nakaz rozbiórki, jednakże prowadzi on działalność, co wynika z twierdzeń skargi oraz z akt administracyjnych w budynku objętym nakazem rozbiórki usytuowanym na terenie tej samej posesji. Jednakże, co wynika z akt, nie można organowi I instancji zarzucić bezczynności w podejmowaniu działań do innego obiektu (legalnego) w stosunku do którego Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] decyzję nakazującą S. W. zaniechać użytkowania wybudowanego budynku gospodarczego na posesji przy ul. W. P. w K. jako warsztatu samochodowego blacharsko-lakierniczego i przywrócić obiekt do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem i warunkami udzielonego 4 pozwolenia na budowę. Decyzja ta w postępowaniu odwoławczym została w części zreformowana i utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] znak: [...] przez Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tej to sprawie wyrok z dnia 26.05.2006r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalający skargę inwestora stał się prawomocny z dniem 7.07.2006r. Okoliczność kwestionowana w skardze, jednakże nieudokumentowana w przeciwieństwie do stanowiska organu, to taka iż inwestor S. W. w wyniku nakładanych na niego grzywien i wystąpienia przeciwko niemu z oskarżeniem do Sądu Rejonowego - Wydział Grodzki w K. zrezygnował z użytkowania budynku (legalnego) o wymiarach 8,10x12,75m jako warsztatu samochodowego, a to oznacza że wykonał dobrowolnie obowiązek wynikający z decyzji ostatecznej z dnia [...]. Jednakże nie oznacza to, że zrezygnował z użytkowania w ten sposób budynku o wymiarach 8,10x24m objętego nakazem rozbiórki. Prowadzone przez organy nadzoru liczne kontrole działalności S. W. na terenie jego posesji, wskazują również na brak podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w stosunku do obiektu nie objętego nakazem rozbiórki, a to oznacza iż zarzuty skargi o bezczynności organu I instancji w tym przedmiocie są nieuzasadnione. W tym stanie rzeczy, uznając skargę za bezzasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.