II SAB/Ke 4/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2008 r. w Wydziale II na rozprawie sprawy ze skargi D. K. -S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie uzupełnienia decyzji p o s t a n a w i a: I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić D. K. -S. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. II SAB/Ke 4/08 Uzasadnienie W dniu 31 grudnia 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła skarga D. K.- S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy "trwającą w okresie od dnia 22 lutego 2007 r. do chwili obecnej, polegającą na niewypełnieniu obowiązku określonego przepisem art. 113 § 2 w zw. z art. 111 § 1 kpa w postępowaniu administracyjnym prowadzonym od dnia 14 czerwca 2005 r. znak: [...]". W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że żądała uzupełnienia decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], która to decyzja została następnie uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 27 marca 2007 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę ponieważ decyzja, która miała być zgodnie z jego wnioskiem uzupełniona, została wycofana z obrotu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w zdaniu drugim cytowanego przepisu, a zatem cofnięcie skargi było w świetle art. 60 p.p.s.a. dopuszczalne i skuteczne. Stosownie zatem do treści art. 161 §1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie sądowe podlegało umorzeniu. Rozstrzygniecie zawarte w punkcie II postanowienia zostało oparte na art. 232 § 1 pkt 1a p.p.s.a.