II SAB/Ke 4/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie samowoli budowlanej postanawia: odrzucić skargę. W piśmie datowanym na dzień 2 grudnia 2009 r. A. B. wniosła skargę na bezczynność urzędników "organu I instancji INB i organu II instancji WINB". W uzasadnieniu skargi podała, że sprawa "samowoli budowlanej nr 7" D.K. dotyczącej stodoły o pow. 167 m² położonej w miejscowości S., gmina S., którą zgłosiła w piśmie z dnia 13 czerwca 2008 r., nie została rozstrzygnięta przez Inspektorat Nadzoru Budowlanego, jak również żadnego postanowienia i decyzji nie wydał Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego, który nie wyegzekwował od urzędników I instancji fachowych badań i odpowiedzi, szczegółowej inwentaryzacji budynku, obliczeń statycznych starych fundamentów, jak również nie wyznaczono rozprawy administracyjnej celem przekazania dokumentów pomocniczych. Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2010 r. skargi A. B. zawarte w jednym piśmie z dnia 2 grudnia 2009 r. zostały rozdzielone na skargę na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę dotyczącą bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ ten wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że zbadał działanie organu I instancji i stwierdził, że było ono prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 u.p.p.s.a. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, A.B. przed wniesieniem skargi do Sądu nie zaskarżyła bezczynności Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażaleniem do organu administracji wyższego stopnia, którym w niniejszym przypadku dotyczącym sprawy z zakresu nadzoru budowlanego jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (art. 17 pkt 3 kpa oraz art. 88a ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity Dz. U. Nr 156/06 poz. 1118 ze zm.). Należy przy tym zauważyć, że za zażalenie, o jakim mowa w art. 37 kpa, nie może być uznane pismo A.B. datowane na 27 lutego 2009 r., które w dniu 20 marca 2009 r. wpłynęło do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego (przy pomocy którego to urzędu swoje zadania wykonuje Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - art. 88b ust. 1 prawa budowlanego). Z jego treści (która przy braku jakiegokolwiek oznaczenia rodzaju tego pisma przesądza o jego charakterze) wynika bowiem, że nie dotyczy ono w żaden sposób działalności czy bezczynności WINB, ale działań i zaniechań INB W piśmie tym bowiem strona kwestionuje wyniki kontroli dokonanej w 2008 roku i w dniu 16 stycznia 2009 r. przez pracowników nadzoru budowlanego w S. i zwraca się z prośbą do "Pani naczelnik Urzędu Wojewódzkiego" o dokonanie rzetelnej, wnikliwej i bezwzględnej kontroli budynków pod względem ich legalności i użyteczności". Świadczy to o braku w tym piśmie jakichkolwiek zarzutów pod adresem organu nadzoru budowlanego szczebla wojewódzkiego. Istotne dla oceny charakteru tego pisma jest również i to, że identyczne w formie i treści pismo A.B. datowane na dzień 27 lutego 2009 r., zostało skierowane również do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego Pani U. M. i w dniu 12 marca 2009 r. wpłynęło do Urzędu Wojewódzkiego oraz w dniu 13 marca 2009 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Ponieważ pismo to nie było poprzedzone jakimikolwiek pismami czy wnioskami dotyczącymi sprawy "samowoli budowlanej nr 7" D.K., skierowanymi do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, należy zauważyć, że pierwszym sygnałem, który trafił do WINB, dotyczącym zarzucanej przez A.B. samowoli budowlanej popełnionej przez D.K., było właśnie pismo datowane na dzień 27 lutego 2009 r. W tej sytuacji w żadnym razie nie można uznać, że w dacie składania przez skarżącą takiego samego pisma do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, WINB pozostawał w jakiejkolwiek bezczynności w sprawie wspomnianej samowoli, skoro pierwszą informację o niej uzyskał 7 dni wcześniej. Należy bowiem wyrazić pogląd, że zażalenie na bezczynność określone w art. 37 kpa, nie może być złożone równocześnie z żądaniem podjęcia czynności przez organ, na którego bezczynność strona się żali, ani też nie może być złożone w takim czasie, który – przy zachowaniu terminów załatwiania spraw określonych w art. 35 kpa - uniemożliwia organowi skarżonemu o bezczynność, podjęcie jakichkolwiek działań w sprawie objętej żądaniem strony. Na ocenę pisma A. B. datowanego na dzień 27 lutego 2009 r. skierowanego do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego wskazuje też pośrednio sposób zakwalifikowania go przez ten organ. Jak wynika bowiem z treści pisma Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 30 marca 2009 r., pismo A. B. z dnia 27 lutego 2009 r. zostało na podstawie art. 231 kpa przesłane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jako skarga na działanie Inspektora Nadzoru budowlanego według właściwości i do merytorycznego załatwienia. Zostało więc ono uznane za skargę, o jakiej mowa w Dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego, a nie za zażalenie z art. 37 kpa. Z powyższych rozważań wynika, że wymóg dopuszczalności skargi, o jakim mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 kpa nie został spełniony, co czyni skargę A.B. niedopuszczalną. Dlatego podlegała ona odrzuceniu bez badania merytorycznej zasadności jej zarzutów, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.