II SAB/Ke 4/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. W skardze z 17 grudnia 2014r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, S. wniosło o stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 6 stycznia 2014r. W uzasadnieniu podniesiono, że 6 stycznia 2014r. skarżące S. złożyło drogą elektroniczną do wszystkich 102 gmin woj., w tym do Burmistrza Miasta i Gminy (na adres [...] pobrany z BiP) wniosek o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2013r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt? z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2013 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom? ilu bezdomnym psom/kotom zapewniono opiekę na koszt gminy w 2013r.? (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się w latach poprzednich) jaki był w 2013 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, dokarmianie, inne)? Ponadto S. zwróciło się o udostępnienie treści i postaci umowy (umów) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom w 2013 r. Do dnia wniesienia skargi, mimo ponaglenia, Burmistrz Miasta i Gminy nie udzielił odpowiedzi na powyższą informację, przez co – w ocenie skarżącego – dopuścił się rażącego naruszenia prawa. W dniu 29 grudnia 2014r. organ złożył odpowiedź na skargę, w której wyjaśnił, że skrzynka poczty elektronicznej którą posiada gmina jest to bezpłatne konto e-mail i prawdopodobnie błędna praca serwera na początku roku było powodem nie otrzymania wniosku, aktualnie organ nie jest w stanie ocenić czy wniosek skarżącego faktycznie wpłynął. Obecnie organ korzysta z e-PUAP z którego nadawca uzyskuje automatycznie urzędowe poświadczenie przedłożenia złożonego pisma. Równocześnie ze złożeniem odpowiedzi na skargę organ udzielił przedmiotowej informacji. Na rozprawie w dniu 19 lutego 2015r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i podkreślił, że Gmina nie posiada własnego serwera i korzysta z publicznego, który mógł nie przyjąć wniosku jako nie pożądanego z uwagi na skierowanie go do dużej ilości adresatów. Prawdopodobnie przesłana informacja została odrzucona przez filtr antywirusowy albo antyspamowy na serwerze lub w systemie informatycznym Urzędu Miasta i Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w punktach 1 - 4a. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w art. 35 k.p.a. bądź w innych ustawach i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Nie ulega wątpliwości, że na dzień wniesienia skargi, wniosek S. z dnia 6 stycznia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej, nie został rozpatrzony przez Burmistrza Miasta i Gminy, co oznaczałoby, że organ ten pozostawał w bezczynności tylko wówczas, gdyby fakt złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej nie budził wątpliwości. Dokonanie prawidłowego złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej do właściwego organu jest bowiem warunkiem przeprowadzenia oceny, czy w danej sprawie mamy do czynienia z bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jednocześnie przyjąć należy, że ciężar wykazania powyższej okoliczności - ciąży na skarżącym jako podmiocie, który wywodzi z niej określone skutki prawne. Przedstawione przez strony stanowiska zawarte w skardze i w odpowiedzi na skargę przemawiają – w ocenie Sądu – za przyjęciem, że S. nie wykazało, ażeby przesłany drogą mailową wniosek z dnia 6 stycznia 2014r. o udzielenie informacji publicznej dotarł do adresata, czyli Burmistrza Miasta i Gminy . Należy stwierdzić, że sam fakt wysłania pisma drogą elektroniczną nie może stanowić sam w sobie dowodu potwierdzającego jego prawidłowe doręczenie właściwemu organowi. Najczęściej winą nie dojścia maila może być oprogramowanie antyspamowe wgrane na danym serwerze u danego odbiorcy. Powszechnie wiadomo, że wszystkie instytucje publiczne posiadają aktualnie systemy zabezpieczające pocztę mailową przed niepożądanymi treściami, tak więc skarżący wysyłający wniosek do wszystkich – 2479 – gmin w Polsce winien dołożyć wyjątkowej staranności w zapewnieniu doręczenia przedmiotowego wniosku. Większość programów zarządzających pocztą na serwerach internetowych posiada możliwość sprawdzenia, czy wiadomość jaka została wysłana na ich serwer odnosi się do jednej, czy kilku odbiorców. Jeśli adresatem jest grupa adresów, to może być traktowana jako spam a co za tym idzie blokowana. Jeżeli taka czynność jest powtarzana adres nadawcy jest wpisywany na listę spamerów. Drugim zagrożeniem dla braku dostarczenia wiadomości jest kontrola prawidłowości adresu. Jeśli w grupie odbiorców jest błędny lub nie utrzymywany adres email to serwet zwraca informacje o braku dostarczenia. Dostarczenie dotyczy wszystkich docelowych adresów następujących po błędnie nadanym. W przedmiotowej sprawie jak wynika z treści skargi, S. wystąpiło z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej do wszystkich gmin, co tym bardziej mogło spowodować fakt nie doręczenia wniosku do którejś z gmin. Skarżący poza złożeniem skargi i zawartym stwierdzeniem, że wniosek wysłał nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego fakt prawidłowego doręczenia wniosku do organu. Biorąc to pod uwagę Sąd przyjął, że skarżący nie wykazał, aby wniosek o udzielenie informacji publicznej został skutecznie doręczony Burmistrzowi Miasta i Gminy, a co za tym idzie, aby na datę wniesienia skargi organ ten pozostawał w bezczynności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że informacja jakiej domagało się S. została udzielona (pismo z 29 grudnia 2014r.) w terminie 14-tu dni od daty, w której Burmistrz Miasta i Gminy otrzymał wniosek (czyli w dniu wpływu skargi do organu tj. 17 grudnia 2014r.). Termin z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2014.782 t.j.) został zatem zachowany. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.