II SAB/Ke 40/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Starosty W. i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego postanawia: odrzucić skargę. H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Starosty W. i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie jego wniosku z dnia 2 kwietnia 2013 r. dotyczącego cofnięcia decyzji Starosty z dnia 14 grudnia 2007 r. znak: [...] udzielającej K. J., R. S., A. J. i M. G., prowadzącym działalność związaną z produkcją rybacką pod nazwą Gospodarstwo Rybackie s.c. "W.", pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dla potrzeb kompleksu stawów rybnych "W." w C., gm. K. Skarżący wyjaśnił, że w dniu 7 maja 2013 r., stosownie do art. 37 k.p.a., przesłał skargę na bezczynność Starosty W. do Marszałka Województwa. Ten jednak przekazał pismo do Starosty W. wg właściwości. Skarżący wskazał ponadto, że wniosek z dnia 2 kwietnia 2013 r. przesłał do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej (RZGW) w W., lecz nie otrzymał odpowiedzi. W związku z powyższym wniósł o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego z dnia 14 grudnia 2007 r. W odpowiedzi na skargę Starosta W. wyjaśnił, że RZGW w W. w ramach swoich kompetencji przeprowadził w dniu 6 listopada 2012 r. na wniosek skarżącego kontrolę obiektu stawów rybnych "W." w C. nie stwierdzając żadnych nieprawidłowości. Wobec powyższego organ nie miał podstaw do zastosowania art. 136 ust. 1 ustawy Prawo wodne i cofnięcia decyzji z dnia 14 grudnia 2007 r. Dodatkowo wyjaśnił, że w myśl art. 138 ust. 1 Prawa wodnego skarżący nie był stroną postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, a zatem nie może złożyć wniosku o cofnięcie tego pozwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. nr 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, w tym m. in. zażalenie (art. 52 § 2 p. p. s. a.). W rozpoznawanej sprawie skarga podlega odrzuceniu, ponieważ skarżący w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie nie wniósł zażalenia przysługującego mu stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem że - jak stanowi art. 52 § 1 p.p.s.a. - zażalenie takie przysługiwało stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z art. 140 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) organem właściwym w sprawie wydawania pozwoleń wodnoprawnych, a także w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia, cofnięcia lub ograniczenia tego pozwolenia jest starosta. Skarżącemu przysługiwało zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k. p. a., ponieważ w stosunku do starostów funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. pełni dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej (art. 4 ust. 4 Prawa wodnego). W niniejszej sprawie w stosunku do Starosty W., który zdaniem skarżącego pozostaje w bezczynności, organem wyższego stopnia jest Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. (§ 5 pkt 6 rozporządzenia z dnia 27 czerwca 2006 r. w sprawie przebiegu granic obszarów dorzeczy i regionów wodnych; Dz.U. nr 126, poz. 878 ze zm.). Przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Starosty W. w rozpatrzeniu wniosku o cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego skarżący był więc obowiązany wnieść zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k. p. a. na niezałatwienie sprawy w terminie, które to zażalenie powinno być wniesione do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. H. K. podniósł w skardze, że w piśmie z dnia 7 maja 2013 r. składał w trybie art. 37 k.p.a. skargę na Starostę do Marszałka Województwa. Powyższego pisma nie można jednak potraktować jako zażalenia w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. Po pierwsze nie zostało ono wniesione do organu właściwego, a po drugie z jego treści nie wynika, aby można je było potraktować jako zażalenie, o którym mowa w cyt. przepisie. W piśmie tym skarżący opisuje bowiem stan sprawy i wnosi o wszczęcie postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia wodnoprawnego z dnia 14 grudnia 2007 r. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, skoro stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skarżący nie wyczerpał w sprawie wszystkich środków zaskarżenia (w administracyjnym toku instancji), tj. nie wniósł do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na bezczynność Starosty W., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.