II SAB/Ke 42/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2014r. sprawy ze skargi Gminy N. na bezczynność Wójta Gminy Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy Ł. do rozpatrzenia wniosku Gminy N. z dnia 9 stycznia 2014r. o udostępnienie informacji publicznej poprzez doręczenie skarżącej decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] znak: [...] – w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych; II. stwierdza, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Gminy Ł. na rzecz Gminy N. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. W skierowanej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w dniu 28 lutego 2014 r. skardze na bezczynność Gmina domagała się zobowiązania Wójta Gminy do udostępnienia informacji publicznej w postaci wniosku taryfowego, będącego podstawą do podjęcia uchwały o zatwierdzeniu taryf na wodę i ścieki w Gminie Łagów na rok 2013 r. W uzasadnieniu swojego żądania skarżąca wskazała, że pismem z 9 stycznia 2014 r., złożonym do Wójta Gminy, powołując się na ustawę z 6 września o dostępie do informacji publicznej, wniosła o przekazanie kopii uchwały o zatwierdzeniu taryf na wodę i ścieki oraz wniosku taryfowego będącego podstawą do ustalenia taryf. W dniu 3 lutego 2014 r. otrzymała kserokopię uchwały wraz z pismem informującym, że wniosek taryfowy nie zostanie przekazany, ponieważ nie stanowi informacji publicznej. Żądany wniosek nie został zamieszczony ani w Biuletynie Informacji Publicznej ani też na stronie internetowej Gminy. Zdaniem skarżącej wniosek taryfowy jako nośnik konkretnych informacji potwierdzających przestrzeganie prawem normowanej procedury ustalania taryf, a więc dokument, którego gmina używa do zrealizowania powierzonych jej prawem zadań jest zbiorem informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2014 r. skarga została przekazana organowi, do którego wpłynęła w dniu 3 marca 2014 r. W odpowiedzi na skargę, sporządzoną w dniu 26 marca 2014 r. Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz Gminy kosztów postępowania podnosząc, że udostępnienie informacji publicznej w postaci wniosku taryfowego zatwierdzającego alokację kosztów będących podstawą do ustalenia aktualnie obowiązujących stawek i opłat za wodę doznaje ograniczenia na gruncie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Do pisma dołączył decyzję z tego samego dnia, to jest [...], odmawiającą udostępnienia żądanej informacji publicznej. Postanowieniem z [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a., umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, uznając, że bezczynność organu ustała w związku z wydaniem decyzji z dnia [...]. W skardze kasacyjnej z dnia 10 czerwca 2014 r. skarżąca Gmina zarzuciła, że do chwili obecnej nie otrzymała decyzji z [...], odmawiającej udostępnienia informacji, w związku z czym trudno przyjąć, że decyzja ta istnieje i pozostaje w obrocie prawnym. Postanowieniem z dnia [...] Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia skarżącej decyzji jak też odpowiedzi na skargę, co skutkuje uznaniem, że w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, zwłaszcza, że postanowienie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym zalecił doręczenie skarżącej odpowiedzi na skargę wraz z załącznikiem w postaci decyzji z dnia [...], w celu umożliwienia zajęcia przez nią stanowiska w sprawie, a ponadto dokonanie oceny zachowania Wójta Gminy w kontekście jego ewentualnej bezczynności (przewlekłego prowadzenia sprawy) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej tj. potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii wniosku taryfowego zawierającego alokację kosztów będących podstawą do ustalenia aktualnie obowiązujących stawek i opłat za wodę. Polecił także dokonanie przez Sąd I instancji oceny takiego postępowania organu w kontekście pozostałych elementów stanu sprawy (art. 149 p.p.s.a.). W dniu 10 września 2014 r. doręczono reprezentującemu przed sądem Gminę adwokatowi odpowiedź na skargę oraz stanowiącą jej załącznik decyzję Wójta Gminy z dnia [...], odmawiającą udostępnienia wniosku taryfowego. Na poprzedzającej wydanie wyroku rozprawie w dniu 22 października 2014 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że do chwili obecnej Gmina nie otrzymała od organu decyzji z [...] w sposób przewidziany przepisami kpa, przez co celowo uniemożliwia jej w tej sposób zaskarżenie decyzji. W związku z tym domagał się uwzględnienia skargi. W imieniu Wójta Gminy nikt się nie stawił na rozprawie pomimo prawidłowego zawiadomienia ustanowionego przez organ pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważenia wymaga kwestia, czy informacja, której udostępnienia domaga się skarżąca Gmina stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zmianami - na datę wystąpienia z wnioskiem, a na datę orzekania Dz. U z 2014 r. poz. 782), dalej określanej w skrócie u.d.i.p. W przypadku bowiem negatywnej odpowiedzi na to pytanie, udzielenie informacji w formie pisemnej, jak to uczynił organ w dniu 30 stycznia 2014 r. czyniłoby zadość jego obowiązkom, co skutkowałoby oddaleniem skargi. Gmina Nowa domagała się udostępnienia jej poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii wniosku taryfowego, zawierającego alokację kosztów będących podstawą do ustalenia obowiązujących stawek opłat za wodę, a więc wniosku o jakim mowa w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 czerwca 2006 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858 ze zmianami). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym niniejszą ustawą. Stosownie zaś do przepisów art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są między innymi organy samorządu terytorialnego. Zbiorowe zaopatrzenie w wodę stanowi zadanie własne gminy, stosowanie do art. 3 powołanej wyżej ustawy z 2001 r. i niewątpliwie jest sprawą publiczną. Jak wynika z załączonej do odpowiedzi na skargę decyzji z [...] w tym wypadku Gmina jest jednocześnie przedsiębiorcą wodociągowym. W tej sytuacji w ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości, że wniosek, którego udostępnienia domagała się skarżąca stanowi informację publiczną. Dlatego też odmienny pogląd wyrażony przez organ w piśmie z 30 stycznia 2014r. jest niezasadny. Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. W niniejszej sprawie nie występowała żadna z okoliczności, opisanych w ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., dlatego też w tym terminie Wójt Gminy powinien był udostępnić żądaną informację albo też wydać decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, o ile uważał, że z jakiś powodów nie jest możliwe uwzględnienie wniosku. Tymczasem decyzja odmawiająca udostępnienia informacji została wydana dopiero w dniu [...]. Co więcej, w ocenie Sądu do chwili obecnej nie doszło do jej zgodnego z przepisem art. 109 kpa w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. doręczenia. W toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej toczącego się przed organem Gmina była reprezentowana przez jej Wójta, tak więc to jemu decyzja powinna być doręczona – stosownie do przepisu art. 40 § 1 kpa. W toku postępowania przed sądem administracyjnym decyzja ta została doręczona Gminie jako stronie postępowania sądowo - administracyjnego, ale w trybie art. 67 § 5 p.p.s.a., a więc reprezentującemu ją w tej sprawie pełnomocnikowi, jako załącznik do pisma procesowego – odpowiedzi na skargę. Takiego doręczenia nie można uznać za skuteczne w świetle przepisów kpa, skoro przed organem skarżącej Gminy nie reprezentował adwokat. Ponieważ jednak decyzja została przez organ wydana i przesłana sądowi, nie można uznać że nie istnieje. Dlatego też uwzględniając skargę WSA w Kielcach zobowiązał Wójta Gminy do jej doręczenia skarżącej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt, o czym orzeczono zgodnie z art.149 § 1 i art. 286 § 2 p.p.s.a. Wyżej przytoczone okoliczności przemawiają także za uznaniem, że bezczynność Wójta Gminy w zakresie udostępnienia informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 357 złotych składają się: wpis od skargi, opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika, ustalone na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 461).