II SAB/Ke 44/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, wskazując że "od czerwca 2014r., a więc od ponad 11 miesięcy, prosiła o wznowienie postępowania z urzędu w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego na rodzinę S., przyznanego na wniosek ojca A. S. z dnia 23 listopada 2009r. (lokal przy ul[...])", gdyż "przy wydaniu decyzji została pominięta w wyniku zaniedbań urzędników w MOPR-u oraz fałszywego oświadczenia rodziców". Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2015r. tut. Sąd wezwał skarżącą do wyjaśnienia, czy składała do organu wyższego stopnia – w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej "sprawy dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego na rodzinę S., przyznanego na wniosek A. S. z dnia 23 listopada 2009r. (lokal przy ul. [...])" – w terminie 7 dni od doręczenia niniejszego wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. W odpowiedzi z dnia 17 sierpnia 2015r. A. S. opisała szczegółowo stan faktyczny niniejszej sprawy wyjaśniając – odnośnie ww. wezwania, że w zażaleniu do Kolegium z 18 sierpnia 2014r. pisała cyt. "prosiłam o sprostowanie decyzji i o ujęcie mnie w decyzji z grudnia 2009r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego (...) w piśmie z lipca 2014r. podnosiłam, że mam podwójny interes prawny i że podważałam całą decyzję MOPR-u z grudnia 2009 roku, która była wydana w oparciu o niepełna dokumentację (...) Bardzo bym prosiła o wznowienie postępowania administracyjnego i sprostowanie decyzji w oparciu o poniższy zestaw dokumentów". W tym zakresie skarżąca wyjaśniła, że "jej skarga na odpowiedzi SKO dotyczy tej samej prośby powielanej wielokrotnie w kilku wnioskach wysyłanych do MOPR-u, począwszy od: - wniosku z 23 czerwca 2014r. (na który SKO odpowiedziało połowicznie, bo nie odniosło się w ogóle do prośby o wszczęcie postępowania administracyjnego – w dodatku nie poinformowano o możliwości odwołania od tej decyzji); - 18 sierpnia 2014r. – zażalenie wysłane do SKO na odpowiedź na mój wniosek z lipca 2014r., - poprzez wniosek z listopada 2014r., - wniosek z grudnia 2014 roku, - wniosek do MOPR z dnia 20 maja 2015r., przy którym przesłano dokumenty, potwierdzające jej zamieszkiwanie na ul. [...] oraz dodatkowo oświadczenie o jej zarobkach w 2009r." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Jak wynika z kolei z art. 149 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpocznie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu, złożonej w niniejszej sprawie przez A. S., jej wniesienie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 K.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie opisany wyżej warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony – co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. W tym zakresie, odnosząc się do wyjaśnień skarżącej, należy zwrócić uwagę, że wniesione w niniejszej sprawie zażalenia nie zostały złożone w trybie art. 37 K.p.a. w zakresie zaskarżonej w niniejszej sprawie bezczynności organu w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego dotyczyły bowiem: - zażalenie z dnia 19 lipca 2014r. (k. 37 akt administracyjnych) – decyzji organu I instancji z dnia 30 czerwca 2014r. o odmowie przesłania żądanych przez A. S. dokumentów, - zażalenie z dnia z dnia 5 grudnia 2014r. (k. 52 akt administracyjnych) – postanowienia organu I instancji z dnia 19 listopada 2014r. o odmowie umożliwienia A. S. przejrzenia akt i wykonania odpisów. Tymczasem, aby wyczerpać środki zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a., A. S. powinna była wnieść zażalenie na niezałatwienie przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta, sprawy w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego w terminie, bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w tym zakresie. Wówczas organ wyższego stopnia miałby prawną możliwość wydania postanowienia bądź w trybie art. 37 § 2 K.p.a., bądź uznając zażalenie za nieuzasadnione. Dopiero wtedy zostałyby spełnione wymogi formalne niezbędne do wniesienia skargi na bezczynność ww. organu w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.