II SAB/Ke 47/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy I. zobowiązuje Wojewodę Świętokrzyskiego do rozpatrzenia wniosku S. K. z 14 kwietnia 2025 r., w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz S. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze z 6 marca 2026 r. obywatel [...] S. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność i opieszałość Wojewody Świętokrzyskiego w rozpoznaniu jego wniosku z 14 kwietnia 2025 r. o udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 8, 12, 35 § 1 i 36 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Zażądał natomiast zobowiązania organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, przyznania skarżącemu na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości [...] zł oraz zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 125 § 1 skarżący wniósł o rozważenie przez Sąd zawieszenia niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny skargi z dnia 9 września 2024 r. o sygnaturze TS 176/24 oraz zapytania skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygnaturze II SAB/Gl 19/25. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że 14 kwietnia 2025 r. złożyła wniosek o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący wniósł następnie ponaglenie do Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców za pośrednictwem organu I instancji. Mimo tego, do dnia wniesienia skargi organ nie rozpoznał wniosku. Powołując się na art. 112a ustawy o cudzoziemcach skarżący wywiódł, że decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Wojewoda jednak nie załatwił sprawy w tym terminie. W toku dalszego postępowania nie podejmował czynności w sposób ciągły, konsekwentny i ukierunkowany na niezwłoczne zakończenie sprawy. Organ nie dopełnił też obowiązku określonego w art. 36 § 1 k.p.a., ponieważ nie zawiadomił strony o zwłoce w załatwieniu sprawy, nie podał przyczyn opóźnienia i nie wskazał nowego, realnego terminu załatwienia sprawy. Skarżący, powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych wyraził też zapatrywanie, że norma art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, nie powinna - wbrew jej literalnemu brzmieniu - znajdować zastosowania do spraw innych cudzoziemców niż obywatele Ukrainy, którzy przybyli na teren Polski w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy. Nadzwyczajne okoliczności nie mogą stanowić kolejnego – czwartego z rzędu - przedłużenia obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. W związku z tym należy odmówić zastosowania art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej tę ostatnią ustawę w zakresie, w jakim przedłużono obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d u.p.o.U. jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Uzasadniając żądanie stwierdzenia rażącego naruszenia przez organ przepisów prawa skarżący podniósł, że przyczyny bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu, termin załatwienia sprawy został wielokrotnie i w sposób rażący przekroczony. Mimo upływu kolejnych miesięcy, a następnie lat, organ nie podjął skutecznych działań zmierzających do zakończenia postępowania. Motywując żądanie przyznania sumy pieniężnej skarżący powołał się na to, że z powodu przewlekłości postępowania i bezczynności organu napotyka realne i konkretne trudności życiowe. Brak ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy ogranicza jego możliwości zmiany zatrudnienia na lepiej płatne i bardziej odpowiadające jego kwalifikacjom. Skarżący nie może też swobodnie wyjechać do kraju pochodzenia w celu odwiedzin najbliższych. Stan ten wywołuje stałe poczucie niepewności, stresu i niepokoju o przyszłość. W tych warunkach żądana suma 6.000 zł nie jest ani wygórowana, ani nadmierna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że S. K. 15 kwietnia 2025 r. złożył wniosek o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek ten zawierał braki formalne. W aktach sprawy nie było oryginału udzielonego pełnomocnictwa. Dnia 21 maja 2025 r. S. K. został wezwany na wskazany we wniosku adres, czyli W., ul. [...]. [...], do osobistego stawiennictwa w Oddziale ds. Cudzoziemców Ś. Urzędu Wojewódzkiego w dniu 11 sierpnia 2025 r. Dnia 10 czerwca 2025 r. przesyłka została zwrócona z powodu nieodebrania awizowanej przesyłki. W tym samym dniu do organu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, R. K., z uzupełnieniem braków formalnych wniosku oraz pisemnym pełnomocnictwem. W związku z tym 24 czerwca 2025 r. na adres tego pełnomocnika zostało wysłane wezwanie do osobistego stawiennictwa skarżącego w Świętokrzyskim Urzędzie Wojewódzkim w dniu 11 sierpnia 2025 r. W tym dniu S. K. stawił się w Oddziale ds. Cudzoziemców Ś. Urzędu Wojewódzkiego, gdzie pobrano jego linie papilarne i uzupełniono brakujące dane. 15 września 2025 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne z wniosku S. K. o udzielenie pozwolenia na pobyt czasowy. W tym samym dniu wniosek został przekazany do opiniowania do służb: ABW, Straży Granicznej i Policji. Dnia 26 września 2025 r. organ otrzymał informację z Policji, że S. K. nie zamieszkuje pod wskazanym adresem W., ul. [...]. [...] 17, przez co brak jest możliwości sporządzenia opinii w miejscu zamieszkania. W dniu 30 października 2025 r. pełnomocnik strony zawiadomił organ o zmianie adresu S. K. na ul. [...], [...]. W dniu 6 lutego 2026 r. do organu wpłynęło ponaglenie pełnomocnika S. K., a w dniu 6 marca 2026 r. wpłynęła skarga na bezczynność i opieszałość Wojewody Świętokrzyskiego. Następnie organ wyjaśnił, że w związku z niezamieszkiwaniem przez stronę pod adresem podanym we wniosku, o czym świadczy nieodebranie korespondencji i informacja z Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji oraz z uwagi na uzyskanie informacji od pełnomocnika strony o zmianie przez cudzoziemca adresu, organ zwrócił się 18 marca 2026 r. do Komendanta Karpackiego Oddziału Straży Granicznej z prośba o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i ustalenie miejsca pobytu cudzoziemca. W tym samym dniu organ zwrócił się do pełnomocnika strony o "wyjaśnienie sytuacji, ponieważ pracodawca w/w cudzoziemca – Innovations [...] Sp. z o.o., jako przedmiot przeważającej działalności prowadzi działalność Agencji Pracy Tymczasowej. Adres podmiotu powierzającego wykonanie pracy to W., a miejsce wykonywania pracy to W.. Powołując się na stanowisko Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców organ wyraził pogląd, że przepisy art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, powinny być wykładane w sposób prowadzący do wniosku, że ich zakresem są objęte wymienione w tych przepisach postępowania prowadzone wobec wszystkich cudzoziemców, a nie tylko wobec obywateli Ukrainy, którzy przybyli do Polski w związku z działaniami wojennym prowadzonymi na terytorium Ukrainy. W związku z tym organ uznał skargę za niezasadną, ponieważ przywołane regulacje prawne jednoznacznie wskazują na zachowanie terminu, którego bieg zawieszony jest do dnia 4 marca 2027 r. Organ wyjaśnił też, że od 2022 r., tj. od rozpoczęcia wojny, do końca 2025 r. notuje się w województwie świętokrzyskim trzykrotne zwiększenie ilości składanych wniosków przy tym samym stanie osobowym pracowników odpowiedzialnych za prowadzenie postępowań. Nawet więc gdyby przyjąć, że terminy załatwienia sprawy nie są zawieszone, a organ pozostaje w zwłoce, to nie jest ona podyktowana niedochowaniem należytej staranności, lecz wynikiem problemów kadrowych. Odnosząc się do żądania przyznania sumy pieniężnej, organ uznał, że nie ma podstaw sądzić, by skarżący napotykał realne i konkretne trudności życiowe z powodu przedłużonego postępowania. Posiadał on bowiem zezwolenie na pracę wystawione przez Wojewodę Małopolskiego z terminem ważności do 18 września 2025 r., a zgodnie z art. 21 ust. 1 i 3, jeżeli w okresie ważności zezwolenia na pracę cudzoziemca podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi złożył wniosek o wydanie kolejnego zezwolenia na pracę cudzoziemca w celu kontynuacji pracy na tym samym stanowisku lub w tym samym rodzaju pracy i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pracę cudzoziemca na warunkach określonych w wydanym zezwoleniu na pracę uważa się za legalną od dnia, w którym upłynął okres ważności wydanego zezwolenia, do dnia, w którym decyzja w sprawie wydania kolejnego zezwolenia na pracę stała się ostateczna (ust. 1). Do cudzoziemca, który złożył wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1 lub 1a, art. 126 ust. 1, art. 127, art. 137a lub art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, w celu kontynuowania pracy wykonywanej zgodnie z posiadanym przez siebie zezwoleniem na pracę lub zezwoleniem na pobyt czasowy, lub który złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, stosuje się przepis ust. 1 (art. 21 ust. 3). Cudzoziemiec może więc pracować legalnie dalej w oczekiwaniu na wydanie decyzji zezwalającej na pobyt na terytorium RP. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawił natomiast żadnych wiarygodnych dowodów na poparcie słów o problemach skarżącego ze zmianą pracy na lepiej płatną i braku możliwości wyjazdu do kraju pochodzenia. W odniesieniu do wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, organ zwrócił uwagę, że niniejsza sprawa jest sztampowa, a wielość spraw, które wpłynęły do organu wskazuje, że sporządzenie skargi nie wiązało się ze zwiększonym nakładem pracy. Zgodnie z informacją z Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach z 23 czerwca 2026 r., w sprawie wniosku S. K. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie wydano jeszcze decyzji (notatka urzędowa k.38). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejszą sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Odnosząc się do wniosku skarżącego o rozważenie zawieszenia postępowania z przyczyn wskazanych w skardze, Sąd wyraża pogląd, że dla oceny bezczynności organów w rozpoznawanej sprawie pozostaje aktualne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w: wyrokach z 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, II OSK 2498/24, II OSK 2737/24 i 2926/24, w wyroku z 28 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2945/24, w wyroku z 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 3096/24, a także w wyrokach z 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2234/24 i II OSK 2243/24, odnoszące się do odmowy zastosowania art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie specustawy w zakresie, w jakim przedłużono do 4 marca 2027 r. obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d specustawy jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Dlatego Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie zaś do art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalne wówczas, gdy strona przed wniesieniem skargi wniosła do organu ponaglenie, wyczerpując przysługujący jej środek zaskarżenia (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już w chwili złożenia ponaglenia w organie (por. postanowienia NSA z 8 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2654/13, Lex nr 1398173; z 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18, Lex nr 2520783). W niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi spełnił powyższy wymóg formalny (ponaglenie z 5 lutego 2026 r.). Terminy do wniesienia skargi, ustalone w art. 53 p.p.s.a., nie mają zastosowania do skargi na bezczynność lub przewlekłość organu (por. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11, LEX nr 1081047; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11, LEX nr 1081061). Oznacza to, że skarga taka może być skutecznie wniesiona do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności (por. wyroki NSA: z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10, LEX nr 1080508; z 21 czerwca 2017 r., II OSK 853/17, LEX nr 2345709; z 10 maja 2018 r., II OSK 895/18, LEX nr 2493166; z 3 lipca 2018 r., II OSK 3036/17, LEX nr 2633252; z 24 stycznia 2019 r., I GSK 3149/18, LEX nr 2646298; z 5 czerwca 2019 r., II OSK 3747/18, LEX nr 2724257; z 15 września 2020 r., II OSK 1271/20, LEX nr 3090864; z 19 lutego 2021 r., II OSK 2346/20, LEX nr 3280175; z 17 marca 2021 r., II OSK 2616/19, LEX nr 3284755; uchwały składu 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19 i z 7 marca 2022r., II OPS 1/21, Opublikowano: ONSAiWSA 2020/6/79 i ONSAiWSA 2022/3/34; por. także: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 7 wyd., Warszawa 2021, Nb 11 do art. 149). W rozstrzyganej sprawie z informacji udzielonej przez pracownika Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego w dniu 23 czerwca 2026 r. wynika, że ani w momencie wniesienia skargi, ani też do daty jej rozpatrzenia przez WSA w Kielcach, postępowanie administracyjne z wniosku S. K. o udzielenie pozwolenia na pobyt czasowy toczące się przed Wojewodą Świętokrzyskim, nie zostało zakończone. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, w uzasadnieniu wniosku o jej oddalenie organ powołał się na aktualną treść art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 337 ze zm.) - dalej: "ustawa pomocowa". W związku z wynikającym z tych przepisów nierozpoczynaniem biegu terminów na załatwienie spraw dotyczących między innymi udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy oraz zawieszeniem biegu rozpoczętych terminów na załatwienie takich spraw – Wojewoda Świętokrzyski uznał, że skarga jest bezzasadna, gdyż przywołane regulacje prawne jednoznacznie wskazują na zachowanie terminu, którego bieg zawieszony jest do 4 marca 2027 r., a więc jeszcze nie upłynął. Odnosząc się do takiego zarzutu, który w istocie sprowadza się do kwestionowania dopuszczalności skargi, należy podzielić ocenę tego zagadnienia zaprezentowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych. Regulacje tamujące lub zawieszające bieg terminów załatwiania spraw administracyjnych w sprawach dotyczących pozwoleń na pobyt cudzoziemców w Polsce datują się od zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 830). Prolongowano je kolejnymi ustawami, przy czym ostatnia z nich przedłużyła termin do dnia 4 marca 2027 r. (art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2026 r. poz. 203). Już pierwsza ze wskazanych regulacji budziła kontrowersje w doktrynie i orzecznictwie pod względem zgodności z zasadami państwa prawa. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął jednak, że art. 100d, a wcześniej także 100c ww. ustawy nie naruszają Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej KPP), jak również art. 6 i 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (dalej EKPCz) (zob. np. wyroki NSA z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 801/24; z 30 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1961/24; z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1287/24; z 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2470/24; z 2 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 2316/24;z 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1280/24 dostępne w CBOSA). Stanowisko to zachowało aktualność do 30 czerwca 2024 r. W aktualnym orzecznictwie odnoszącym się do stanów faktycznych po dniu 30 czerwca 2024 r. przyjmuje się, że ponad dwuletni okres - od dnia 15 kwietnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2024 r. należy uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. Problem bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowań w określonej kategorii spraw mający swoje źródło w liczbie tych spraw, powinien być rozwiązywany przez dostosowanie organizacyjne i kadrowe organów do bieżących potrzeb. Rozwiązanie tej kwestii nie powinno natomiast polegać na wielokrotnym prolongowaniu obowiązywania regulacji ograniczającej przysługujące cudzoziemcom uprawnienia i środki prawne (art. 100d ustawy o pomocy). Tym bardziej, że chodzi w tym przypadku o regulację szczególną, która w swoim założeniu miała mieć jedynie epizodyczny charakter (por. wyroki NSA z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, sygn. akt II OSK 2498/24, sygn. akt II OSK 2737/24; 28 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2945/24; 12 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 3096/24; 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2234/24 i sygn. akt II OSK 2243/24;z 25 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 3109/24 dostępne w CBOSA). W przywołanych wyrokach podkreśla się, że wielokrotne przedłużanie obowiązywania przepisów epizodycznych może prowadzić do sytuacji, w której w dłuższej perspektywie stanowią one nie tylko "szczególne" - dopuszczalne ze względu na wyjątkowe okoliczności, lecz stałe ograniczenie praw, w tym również prawa do sądu. Takie rozwiązanie należy zaś ocenić krytycznie nie tylko przez pryzmat art. 45 ust. 1 Konstytucji, lecz również z punktu widzenia konstytucyjnej zasady pewności prawa wywodzonej z art. 2 Konstytucji. I z tych względów przyjmuje się, że nadzwyczajne okoliczności, o których mowa powyżej, nie mogły stanowić podstawy do kolejnego - czwartego z rzędu - przedłużenia obowiązywania art. 100d ustawy pomocowej po dniu 30 czerwca 2024 r. (wyrok WSA w Łodzi z 20 maja 2026 r., III SAB/Łd 30/26). Powyższe poglądy, aktualnie już jednolite, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach również podziela i uwzględnia w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw, odmawiając zastosowania art. 100d ustawy pomocowej, jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Tym samym nie było podstaw do odrzucenia lub oddalenia skargi z tej przyczyny. Przechodząc do merytorycznej oceny skargi wyjaśnić należy, co w istocie było jej przedmiotem; bezczynność, czy "opieszałość organu w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy", jak to określił w skardze profesjonalny pełnomocnik skarżącego. W tym zakresie wyjaśnić trzeba, że o bezczynności organu można mówić wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Z przewlekłością postępowania administracyjnego mamy natomiast do czynienia wtedy, gdy postępowanie w sprawie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Dokonując wykładni tych ustawowo zdefiniowanych pojęć należy wyjaśnić, że bezczynność jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Przewlekłość postępowania natomiast to stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). Przewlekłość występuje w postępowaniu prowadzonym w sposób, który przez czas dłuższy niż wymagany do jego zakończenia i bez uzasadnionej i ważnej przyczyny nie zmierza do bezpośredniego załatwienia sprawy (art. 12 k.p.a.). Bezczynność jest związana z naruszeniem terminów załatwienia sprawy, zarówno terminów określonych w ustawach, jak i wskazanych przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. - zachodzi wówczas, gdy terminy ustawowe oraz wskazane przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, zaś przewlekłość występuje wtedy, gdy terminy ustawowe oraz wskazane na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. jeszcze nie upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, mimo że z uwagi na swój charakter mogła być już załatwiona. Przewlekłość obejmuje zatem przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania. Dla samego stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia, z jakich powodów akt nie został wydany, ponieważ bezczynność jest stanem faktycznym. Okoliczności takie jak braki kadrowe, duży wpływ spraw, trudności organizacyjne, a nawet ciężka choroba orzecznika rozpatrującego sprawę, pozostają bez wpływu na sam fakt zaistnienia bezczynności. Tego typu czynniki obiektywne (lub subiektywne po stronie urzędników) organ może podnosić jedynie w kontekście oceny, czy bezczynność miała charakter "rażącego naruszenia prawa", a nie na etapie ustalania, czy organ w ogóle popadł w zwłokę (por. wyroki WSA w Poznaniu z 8 października 2025 r., IV SAB/Po 171/25 i z 7 maja 2026 r., II SAB/Po 58/26). Odnosząc takie poglądy do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że jej przedmiotem była bezczynność organu, a nie przewlekłe prowadzenie postępowania (niepoprawnie określone w skardze jako "opieszałość organu w zakresie rozpoznania wniosku"). O takiej ocenie przesądza to, że sprawa nie została załatwiona w terminie 60 dni określonym w przepisie szczególnym (art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach), ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. W toku całego postępowania bowiem, Wojewoda Świętokrzyski ani razu nie skorzystał z możliwości przedłużenia terminu załatwienia sprawy wskazanego w tym przepisie, choć jest to warunkiem uniknięcia zarzutu bezczynności wynikającym z ustawowej definicji tego pojęcia zawartej w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie chroni też organu przed zarzutem bezczynności norma art. 35 § 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 i 1841), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Analiza stanu faktycznego sprawy pokazuje bowiem, że wskazane w tym przepisie zdarzenia nie miały miejsca. Aby to ocenić, należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. W myśl art. 112a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń: 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych, lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie. Przy czym z ww. przepisu wynika, że bieg terminu na załatwienie sprawy przez organ rozpoczyna się dopiero po wystąpieniu ostatniego z wymienionych w nim zdarzeń, tj. upraszczając, od momentu skompletowania wniosku poprawnego pod względem formalnym. W tym miejscu wskazać należy, że sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że nie każde przekroczenie przez organ wskazanych wyżej terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności. Konieczne jest tutaj poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron (por. np. wyroki NSA z 13 maja 2011 r., I OSK 711/11; z 24 lipca 2018 r., II OSK 3021/17). Nawet jednak w sprawach o skomplikowanym charakterze organ powinien działać wnikliwie i szybko (art. 12 § 1 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a.). W nawiązaniu do poglądu wyrażonego w skardze Sąd zauważa dalej, że w ostatnim czasie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się jednolity pogląd, w myśl którego przepisy art. 100c i art. 100d ustawy pomocowej mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, a nie tylko przybyłych na terytorium Polski w związku z działaniami wojennymi w Ukrainie (por. m.in. wyroki NSA: z 5 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2059/22; z 4 lipca 2023 r., sygn. akt II OSK 2421/22; z 10 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2521/22, z 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 2362/23, z 25 lipca 2024 r., sygn. II OSK 206/24, z 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 1301/24). NSA wskazał, że przywołane przepisy stanowią rozwiązania generalne dotyczące wszystkich cudzoziemców - niezależnie od ich narodowości, a nie tylko tych, których pobyt w Polsce jest wywołany wojną w Ukrainie. W orzeczeniach tych wskazano, że szerokie rozumienie pojęcia "cudzoziemiec" jest spójne z szerokim zakresem spraw, których dotyczą przepisy art. 100c i art. 100d specustawy. Znaczna część tych spraw nie ma bowiem jakiegokolwiek związku z pomocą udzielaną obywatelom Ukrainy w związku z wojną - np. zezwolenia na pobyt stały czy cofnięcia posiadanych już zezwoleń. Zauważyć trzeba, że w odniesieniu do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE jednym z warunków udzielenia takiego zezwolenia jest - zgodnie z art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - legalny i nieprzerwany pobyt na terytorium RP co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Jeśli zatem przyjąć, że przepisy art. 100c i art. 100d specustawy dotyczą wyłącznie osób przybyłych do Polski w związku z działaniami wojennymi w Ukrainie, to żadna z tych osób nie byłaby uprawniona do skutecznego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Objęcie zakresem unormowań art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. c) i art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy pomocowej tych cudzoziemców, którzy z natury rzeczy nie mogą być osobami, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, świadczy o jasnym zamiarze ustawodawcy objęcia zakresem także art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a) nie tylko osób przybyłych na terytorium RP w związku z konfliktem zbrojnym na Ukrainie, ale wszystkich cudzoziemców ubiegających się o udzielenie zezwolenia na pobyt, zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu. Podzielając takie poglądy w okolicznościach niniejszej sprawy należy przyjąć, że miały w niej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. W dalszym ciągu należy wyjaśnić, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami, prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do treści art. 35 § 1 i § 3 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Istotne jest również w kontekście rozpoznawanej sprawy, że przepisy szczególne mogą przewidywać inne niż wymienione w k.p.a. terminy rozpoznania sprawy przez właściwe organy administracji publicznej. Takim przepisem jest art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. W niniejszej sprawie, jak wynika z przedstawionych sądowi akt, wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę wpłynął do Wojewody Świętokrzyskiego 14 kwietnia 2025 r. Następnie 5 maja 2025 r. skarżący został sprawdzony w wykazie cudzoziemców i jego wniosek został wprowadzony do systemu rejestracji pobytu cudzoziemców. Pismem z 21 maja 2025 r. organ wezwał stronę do stawienia się w siedzibie organu oraz do uzupełnienia braków formalnych, przy czym termin stawiennictwa wyznaczył na 11 sierpnia 2025 r., a więc blisko 3 miesiące później. Braki formalne wniosku zostały uzupełnione pismem pełnomocnika skarżącego z 28 maja 2025 r. W wyznaczonym terminie cudzoziemiec stawił się na wezwanie organu i uzupełnił pozostałe braki wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (pobrano jego linie papilarne i uzupełniono brakujące dane). Po upływie kolejnego miesiąca, bo dopiero 15 września 2025 r., Wojewoda Świętokrzyski zawiadomił pełnomocnika skarżącego o toczącym się postępowaniu. W tym samym dniu wniosek został przekazany do opiniowania do służb: ABW, Straży Granicznej i Policji. 26 września 2025 r. organ otrzymał informację z Policji, że S. K. nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, t.j. W., ul. [...]. [...] 17, przez co brak jest możliwości sporządzenia opinii w miejscu zamieszkania. 30 października 2025 r. pełnomocnik strony zawiadomił organ o zmianie adresu S. K. na ul. [...], [...]. Od tej daty, mimo otrzymania informacji o aktualnym miejscu zamieszkania skarżącego i mimo zawiadomienia organu o ustanowieniu przez niego w dniu 2 kwietnia 2025 r. profesjonalnego pełnomocnika w osobie R. K., organ nie podjął żadnych czynności, aż do 18 marca 2026 r. W tej dacie natomiast Wojewoda Świętokrzyski zwrócił się do Komendanta Karpackiego Oddziału Straży Granicznej z prośbą o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego i ustalenie miejsca pobytu cudzoziemca oraz wezwał pełnomocnika skarżącego do dostarczenia dokumentu potwierdzającego aktualne miejsce zamieszkania, choć miejsce to było organowi znane od 30 października 2025 r. Mimo ponaglenia złożonego przez pełnomocnika skarżącego w dniu 5 lutego 2026 r. na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz złożenia w dniu 6 marca 2026 r. rozpatrywanej obecnie skargi, wniosek S. K. o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy - w dalszym ciągu nie został załatwiony. Oceniając taki sposób procedowania należy zauważyć, że w wyniku uzupełnienia przez stronę na wezwanie organu braków formalnych wniosku przy piśmie z 28 maja 2025 r. oraz w czasie osobistego stawiennictwa strony w Świętokrzyskim Urzędzie Wojewódzkim w dniu 11 sierpnia 2025 r., dla organu otworzył się przewidziany w art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach 60-dniowy termin do wydania w sprawie decyzji. Mimo upływu tego terminu w dniu 11 października 2025 r. Wojewoda Świętokrzyski nie załatwił sprawy i stan ten trwał aż do dnia rozstrzygania sprawy przez WSA w Kielcach. Organ nie zawiadomił również w tym czasie strony w trybie art. 36 k.p.a. o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie podał przyczyny zwłoki, nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy, ani nie pouczył o prawie do wniesienia ponaglenia, choć ten obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Zamiast tego organ podejmował niektóre czynności w sposób nie znajdujący dostatecznego uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Chodzi tu o wzywanie do podania aktualnego miejsca zamieszkania strony oraz do dostarczenia dokumentu potwierdzającego aktualne miejsce zamieszkania, choć adres ten został podany już w dniu 30 października 2025 r., strona od 28 maja 2025 r. działała w sprawie przez pełnomocnika (art. 32 k.p.a.), do którego powinny być kierowane wszystkie wezwania przeznaczone dla strony, a żądanie dostarczenia dokumentu potwierdzającego ten adres nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach. Stwierdzić zatem należy, że w kontrolowanej sprawie doszło do bezczynności organu trwającej ponad 8 miesięcy. W związku z tym, że do dnia rozpatrzenia sprawy Sąd nie powziął informacji o wydaniu żądanego aktu, należało zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z 14 kwietnia 2025 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jednocześnie, działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd nie stwierdził, aby bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Pojęcie "rażące" znaczy tyle, co "szczególnie jaskrawe", "ponad miarę". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie zwłoka organu w załatwieniu sprawy nie wyniknęła z celowego unikania jej załatwienia, lecz błędnego przekonania, że znajdują do niej zastosowanie art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, tzn. że bieg terminu na jej załatwienie zostaje zawieszony do 4 marca 2027 r. , przemawiały za stwierdzeniem braku rażącego charakteru naruszenia prawa. Ponadto Sąd wziął pod uwagę znane z urzędu okoliczności związane z istotnie zwiększoną liczbą wpływających wniosków cudzoziemców oraz uwarunkowania organizacyjno-kadrowe organu, na które powołał się również organ w odpowiedzi na skargę. Nie mogły one wprawdzie usprawiedliwiać zaistniałej zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdyż są to okoliczności leżące po stronie administracji publicznej, jednakże należy je uwzględniać przy ocenie, czy stwierdzona zwłoka w załatwieniu sprawy naruszała prawo w stopniu rażącym – co też Sąd w niniejszej sprawie uczynił. Sąd na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. oddalił wniosek strony o przyznanie sumy pieniężnej. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej, przy czym dotyczy to szczególnie drastycznych przypadków (wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1662/16, CBOSA). Stwierdzenie bezczynności organu w niniejszej sprawie stanowiło wystarczający środek dyscyplinujący, a tym samym nie zachodziła potrzeba zastosowania innych instrumentów przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Wprawdzie skarżący wskazał w skardze, że w związku z bezczynnością organu, miał mieć problemy z utrzymywaniem więzi rodzinnych, a stan niepewności rodzi u niego dyskomfort, jednak w świetle okoliczności sprawy należy mieć na uwadze, że stan niepewności prawnej niewątpliwie jest dyskomfortowy, jednakże skarżący nie wykazał żadnych konkretnych i wymiernych szkód oraz krzywd, które spowodowała stwierdzona przewlekłość. Ponadto, jak to trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, pobyt skarżącego w Polsce przez cały okres postępowania był legalny. Brak zatem było podstaw do przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Środki prawne z art. 149 § 2 p.p.s.a. powinny być stosowane w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z 23 lipca 2021 r., I SAB/Po 29/20; wyrok WSA w Gliwicach z 24 maja 2024 r., sygn. akt III SAB/Gl 28/24 - dostępne w CBOSA). Taki naganny przypadek zwłoki organu nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie z przyczyn opisanych powyżej. Z tych względów Sąd w punkcie III wyroku we wskazanym zakresie skargę oddalił. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na kwotę tę złożył się cały uiszczony wpis sądowy od skargi (100 zł), opłata skarbowej od dokumentu udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz 240 zł tytułem połowy wynagrodzenia reprezentującego stronę skarżącą radcy prawnego. Wynagrodzenie to Sąd zmiarkował na podstawie art. 206 p.p.s.a. Zamieszczona w art. 206 p.p.s.a. regulacja umożliwia sądowi, w uzasadnionych przypadkach uznaniowe odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. Niewątpliwym jest, że "uzasadniony przypadek", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a. nie jest ograniczony do przykładowego przypadku częściowego uwzględnienia skargi i możliwe jest zastosowanie tego przepisu także w sytuacji uwzględnienia skargi w całości. Przepis art. 206 p.p.s.a. dotyczy kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, o których jest mowa w art. 200 p.p.s.a. i obejmuje swoim zakresem także miarkowanie wysokości wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika procesowego. Określając wysokość wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika sąd uwzględnia stopień zawiłości sprawy, nakład pracy pełnomocnika, przyczyniający się do wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym oraz długotrwałość postępowania. W orzecznictwie podkreśla się, że wywiedzenie skarg i reprezentowanie strony w sprawach o podobnym stanie faktycznym oraz objętych jednolitą regulacją prawną uzasadnia miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika, czyli dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy (por. postanowienia NSA z dnia 7 czerwca 2016 r.; sygn. akt I OZ 544/16; z dnia 25 stycznia 2019 r.; sygn. akt I GZ 502/18; z dnia 18 czerwca 2020 r.; sygn. akt I OSK 2407/19, II OSK 2057/20). W realiach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że zachodzi "uzasadniony przypadek" przemawiający za częściowym odstąpieniem od zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Dokonując miarkowania wysokości tych kosztów Sąd uwzględnił, że skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest jedną z kilku skarg wniesionych przez tego samego pełnomocnika na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach o wydanie zezwoleń na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy. Skargi wniesione w tych sprawach zawierały te same zarzuty, we wszystkich sprawach występował ten sam problem prawny, skargi wpłynęły w zbliżonym czasie, a trzy z nich zostały rozpoznane na jednym terminie posiedzenia niejawnego w postępowaniu uproszczonym. W sytuacji, w jakiej pełnomocnik zastępował wprawdzie różnych skarżących, ale w analogicznych sprawach charakteryzujących się powtarzalnością rodzajową, zbieżnymi zarzutami i problemami prawnymi, sporządzenie skargi i reprezentowanie skarżącego niewątpliwe wymagało od pełnomocnika mniejszego nakładu pracy niż przeciętnie wymagany w sprawach tego rodzaju. Uzasadniało to zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w adekwatnej wysokości, ocenionej przez Sąd na połowę stawki minimalnej - wynikającej z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2026.118 t.j.).