II SAB/Ke 48/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T. A. o przyznanie wynagrodzenia w sprawie ze skargi K. T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a : przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata T. A. kwotę 146,40 zł (sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym kwotę 26,40 zł (dwadzieścia sześć złote czterdzieści grosze) VAT. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę K. T. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach postanowieniem z dnia 7 października 2008r. ustanowił dla K. T. adwokata z urzędu. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła pełnomocnika dla skarżącego w osobie adwokata T. A. W dniu 18 grudnia 2008r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach złożono opinię prawną sporządzoną przez pełnomocnika skarżącego, w której podniósł, że wydanemu w niniejszej sprawie postanowieniu z dnia 25 listopada 2008r. nie można postawić zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe jego zastosowanie, czy też naruszenia przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając swoją opinię pełnomocnik skarżącego podzielił stanowisko wyrażone w w/w orzeczeniu, iż K. T., przed wniesieniem skargi do tut. Sądu winien był – stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. oraz art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a. – złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Wymogu tego jednakże nie spełnił. W konsekwencji adwokat T. A. stwierdził, iż brak jest podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto w opinii zawarto wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ nie zostało ono w żadnej części uiszczone przez skarżącego. Zgodnie z art. 250 ustawy p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z pkt 2 lit. b oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz.1348 ze zm.), Sąd ustalił wynagrodzenie w przedmiotowej sprawie w kwocie 146,40 zł., w tym VAT 26,40 zł. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.