II SAB/Ke 48/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 31 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Rady Powiatu w przedmiocie działań Starosty p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność m.in. Rady Powiatu w przedmiocie działań Starosty, w związku ze skargą wniesioną do Ministerstwa Środowiska w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2014r., decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] oraz niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 listopada 2013r. sygn. II SA/Ke 794/13. W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Powiatu wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że w dniu 9 czerwca 2014r. do Rady Powiatu wpłynęła skarga J. G. na działania Starosty w sprawie funkcjonowania P. W rezultacie organ, po zapoznaniu się z zebraną w sprawie dokumentacją, uchwałą z dnia 18 września 2014r. skargę tą uznał za bezzasadną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Podkreślić należy, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu, przy czym nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych. Z akt sprawy wynika, że J. G. wniósł skargę na bezczynność Rady Powiatu w przedmiocie nierozpoznania wniosku złożonego w trybie skargowym (dział VIII K.p.a, art. 221-240). W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, wobec czego nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 227 K.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W sytuacji, gdy przepisy szczególne nie określają organów właściwych do rozpatrywania skarg, według art. 229 pkt 4 k.p.a. organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności starosty, z wyjątkiem zadań określonych w pkt 2, jest rada powiatu. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z art. 237 § 3 K.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 K.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545). Tego typu akty lub czynności muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Warszawa 2006, s. 29-30). Zawiadomienie z art. 238 § 1 k.p.a. nie posiada tej ostatniej cechy, co przesądza o niezaskarżalności tego typu czynności. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że tryb ,,ogólnoskargowy" (art. 221-240 K.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998r. sygn. II SA 1636/97, LEX nr 37138, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000r., sygn. III SAB 108/99, LEX nr 48017). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r. III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27, LEX nr 40203; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011r., sygn. II OSK 1961/11, postanowienie NSA z dnia 1 marca 2010 r., sygn. II OSK 478/09). W świetle powyższego należało uznać, że będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie bezczynność Rady Powiatu w w przedmiocie nierozpoznania wniosku złożonego przez J. G. w trybie skargowym przewidzianym w dziale VIII K.p.a., nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych, wobec czego w myśl art. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Rozpoznanie skarg i wniosków w trybie przewidzianym w dziale VIII K.p.a. nie mieści się w katalogu aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. – nie jest bowiem działaniem organu w indywidualnej sprawie wynikającej ze stosunku administracyjnoprawnego, podjętego w formie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy P.p.s.a. Wobec powyższego nie może ona podlegać zaskarżeniu do sądu w ramach skargi na bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 K.p.a. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy P.p.s.a.