II SAB/Ke 49/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 23 marca 2011 roku sprawy ze skargi L.S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy C. w przedmiocie zapewnienia bezpieczeństwa użytkownikom drogi p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. L. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy polegającą na niewywiązywaniu się z obowiązków służbowych mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa użytkownikom drogi gminnej w S.. W uzasadnieniu podniósł, że jeden z mieszkańców tej miejscowości postawił płot betonowy niezgodnie ze znakami geodezyjnymi, powodując w ten sposób utrudnienia w ruchu drogowym i zagrażając bezpieczeństwu kierowców, którzy chcą włączyć się do ruchu na drodze powiatowej. Burmistrz Miasta i Gminy pomimo pism oraz wizyt w Urzędzie nie podjął żadnych działań w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o jej oddalenie wskazując, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 14.09.2007r. wizji lokalnej ustalono, iż przedmiotowe ogrodzenie powstało w 2001r., nie stwarza zagrożenia w ruchu drogowym, ani nie powoduje ograniczeń dla pojazdów. Stan prawny przedmiotowej drogi wewnętrznej oznaczonej w ewidencji gruntów miejscowości S. numerem 153 jest nieuregulowany, zaś w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej brak materiałów niezbędnych do wznowienia granic. Do chwili obecnej Burmistrz Miasta i Gminy nie otrzymał informacji z ww. Ośrodka, w jaki sposób i na jakiej podstawie można będzie ustalić i zastabilizować granice przedmiotowej drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządy terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków inne niż określone w pkt 5, podejmowanie w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz 8) skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Analiza treści art. 3 § 2 z uwzględnieniem brzmienia punktu 4 wskazuje, iż przedmiotem innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, na które służy skarga na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8) mogą być tylko takie (inne niż decyzje i postanowienia) akty, które w odniesieniu do konkretnie zindywidualizowanego adresata (strony) zawierają wynikające z przepisów prawa uprawnienia lub obowiązki. Do rozstrzygnięcia pozostaje zatem kwestia, czy Burmistrz Miasta i Gminy był zobowiązany do wydania w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie, postanowienia kończącego postępowanie albo rozstrzygającego sprawę co do istoty, lub też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Taka sytuacja w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzi. W przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy nie był uprawniony do władczego działania w drodze aktu indywidualnego w rozumieniu przepisów prawa administracyjnego. Przedmiotowa droga, przy której postawiono sporne ogrodzenie, nie ma charakteru drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Zgodnie z art. 8 ust. 2 tej ustawy budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym zlokalizowana jest droga, a w przypadku jego braku do właściciela tego terenu. Wydane w oparciu o delegację ustawową wynikającą z art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729) w § 1 ust. 1 określiło szczegółowe warunki zarządzania ruchem na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania. Adresatem tego rozporządzenia są wyłącznie skonkretyzowani użytkownicy drogi. Z przepisu § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia wynika, iż działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez: 1) podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, 2) obsługę systemów sterowania ruchem, sterowanie ruchem za pomocą znaków świetlnych, znaków o zmienionej treści i innych zmiennych elementów, 3) wprowadzenie tymczasowych zakazów lub ograniczeń w ruchu w przypadku zdarzeń, w wyniku których może nastąpić zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Działania, o których mowa w ust. 1, realizują, odpowiednio do kompetencji, organ zarządzający ruchem, Zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe (§ 2 ust. 2). W myśl § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia organ zarządzający ruchem w szczególności: 1) rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu; 2) opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu; 3) zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów; 4) przekazuje zatwierdzone organizacje ruchu do realizacji; 5) przechowuje projekty organizacji ruchu do realizacji; 6) opiniuje geometrię drogi w projektach budowlanych; 7) prowadzi kontrolę prawidłowości zastosowania i funkcjonowania znaków drogowych sygnalizacji świetlnej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ich zgodności z zatwierdzoną organizacją ruchu; 8) współpracuje w zakresie organizacji ruchu i jego bezpieczeństwa z innymi organami zarządzającymi ruchem, zarządami dróg i kolei, Policją oraz innymi jednostkami. Organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem (§ 3 ust. 2): 1) dokonuje oceny organizacji ruchu w zakresie: a) zgodności z obowiązującymi przepisami b) bezpieczeństwa ruchu drogowego 2) rozstrzyga w sprawach spornych dotyczących istniejącej lub projektowanej organizacji ruchu, biorąc pod uwagę interes ogólnospołeczny oraz konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego. Nie ulega wątpliwości, że wniosek skarżącego nie jest wnioskiem o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia i nie wszczyna on postępowania administracyjnego. Czynności dotyczące zarządzania ruchem nie mają bowiem charakteru władczej decyzji administracyjnej. Żaden z przepisów ustawy o drogach publicznych, a także ww. rozporządzenia nie nakłada na zarządcę drogi obowiązku rozstrzygania kwestii dotyczących zarządzania ruchem w formie decyzji administracyjnej, postanowienia albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z analizy skargi oraz akt sprawy wynika, że ewentualne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego nie stanowi indywidualnej sprawy administracyjnej, której rozstrzygnięcie wymaga wydania aktu władczego ze strony administracji publicznej, w tym przypadku Burmistrza Miasta i Gminy (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2004r., sygn. IV SAB/Wr 23/04, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 29 stycznia 2010r., sygn. II SAB/Ol 87/09). Sprawa ta nie mieści się zatem w kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd. Mając powyższe na uwadze Sąd odrzucił skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.