II SAB/Ke 5/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 31 maja 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie legalności prowadzonej działalności gospodarczej i jej oddziaływania na środowisko p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. W dniu 4 lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła skarga J. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy, dotycząca zbadania zgodności lokalizacji prowadzonej działalności gospodarczej P. z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – gdyż C. znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazu Chronionego, na terenach zabudowy jednorodzinnej i usług podstawowych nieuciążliwych oraz zbadanie, czy Urząd Miasta i Gminy wydał pozwolenia na zabudowę i rozbudowę zakładu stolarskiego, suszarni budynku socjalnego z pomieszczeniami magazynowymi, spalarni odpadów oraz szamba bezodpływowego zgodnie z Prawem Budowlanym, Prawem Ochrony Przyrody, Prawem Ochrony Środowiska, Prawem Wodnym - na podstawie przesłanej pełnej dokumentacji z UMiG, jak również wydanie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej P. na terenie C. lub zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy by podjął taką decyzję. W uzasadnieniu skargi J. G. wskazał, że od kilku lat domaga się wyjaśnienia, dlaczego wydano pozwolenie na zabudowę i rozbudowę zakładu stolarni i zmianę w sposobach użytkowania bezpodstawnie i niezgodnie z prawem. W kolejnych pismach uzupełniających skargę podtrzymywał zgłoszone zarzuty o bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy . W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wnosząc o nieuwzględnienie skargi przedstawił tok czynności podjętych w niniejszej sprawie i podniósł, że sprawy licznych skarg J. G. na uciążliwość zakładu usytuowanego w sąsiedztwie rozpatrywane były przez różne instytucje w tym także Urząd Miejski (Wydział Budownictwa i Wydział Ochrony Środowiska). W ramach tych działań przeprowadzono kontrolę na terenie przedmiotowego przedsiębiorstwa, wystąpiono do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z wnioskiem o wyegzekwowanie sankcji karnych wobec właściciela P., przeprowadzono wizje na terenie nieruchomości, wystąpiono do Powiatowego Inspektora Nadzoru w sprawie naruszeń przepisów z zakresu ustawy prawo budowlane jak również udzielano odpowiedzi J. G. na jego pisma. W piśmie z dnia 29 marca 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy poinformował, o wydaniu w dniu 25 marca 2013 r. decyzji o odmowie nakazania A. W.– właścicielowi P. – wykonania czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko na nieruchomości położonej pod adresem C. Na rozprawie w dniu 31 maja 2013 r. skarżący J. G. wyjaśnił, że złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji z dnia 25 marca 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i do chwili obecnej nie zostało ono rozpoznane. Ponadto oświadczył, że jego zdaniem bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy polega na wydawaniu decyzji nie załatwiających pozytywnie jego wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., bezczynność organów administracji podlega kontroli sądowej, jeżeli polega ona na braku wydania decyzji administracyjnej, niektórych kategorii postanowień, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, względnie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie podjął je, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie wydał w terminie decyzji administracyjnej. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. W rozpatrywanej sprawie, J. G. wniósł do tut. Sądu skargę na przewlekłość postępowania, bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy , ignorowanie zaleceń i wniosków Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, Starostwa Powiatowego Wydziału Ochrony Środowiska, domagając się: 1. zbadania zgodności lokalizacji prowadzonej działalności gospodarczej P. z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – gdyż C. Góra znajduje się na terenie [...] Parku Krajobrazu Chronionego, na terenach zabudowy jednorodzinnej i usług podstawowych nieuciążliwych, 2. zbadanie, czy Urząd Miasta i Gminy wydał pozwolenia na zabudowę i rozbudowę zakładu stolarskiego, suszarni budynku socjalnego z pomieszczeniami magazynowymi, spalarni odpadów oraz szamba bezodpływowego zgodnie z Prawem Budowlanym, Prawem Ochrony Przyrody, Prawem Ochrony Środowiska, Prawem Wodnym - na podstawie przesłanej pełnej dokumentacji z UMiG. Zauważyć należy, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, bowiem przed jej wniesieniem do Sądu, skarżący stosownie do art. 52 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyczerpał tryb zaskarżenia, wnosząc w trybie art. 37 K.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze zażalenie (K-I-108) na przewlekłość postępowania i bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia zgodności lokalizacji prowadzącego działalność przemysłową P. i wydania decyzji – nakazu wstrzymania produkcji przez ww. przedsiębiorstwo. Na wstępie wyjaśnić należy, że celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu administracji publicznej do podjęcia działań, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 149 tej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie, decydujące znaczenie ma okoliczność, czy faktycznie – jak twierdzi strona skarżąca – Burmistrz pozostaje w bezczynności w zakresie spraw przywołanych w niniejszej skardze. Z przekazanych Sądowi akt dotyczących przeprowadzonego postępowania dotyczącego wniosku J. G. z dnia 22 marca 2011r. (uzupełnionego pismem z dnia 11 maja 2011r.) o zakazanie P. wykonywania działalności gospodarczej z uwagi na prowadzenia jej z naruszeniem przepisów ochrony środowiska w sposób uciążliwy dla właścicieli nieruchomości sąsiedniej (hałas, zanieczyszczenia środowiska) w sprawie wybudowania budynku gospodarczego stanowiącego zaplecze budowy wynika, że: - po postanowieniu SKO z dnia 25 maja 2012r. (K-I-111), w którym wyznaczono Burmistrzowi dodatkowy termin do załatwienia niniejszej sprawy (do dnia 25 czerwca 2012r.) organ ten decyzją z dnia 25 czerwca 2012r. umorzył prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie (K-I-115). Decyzją z dnia 31 października 2012r. (K-I-119) SKO, po rozpatrzeniu odwołania J. G., uchyliło to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpoznaniu decyzją z dnia 25 marca 2013r. Burmistrz Miasta i Gminy , mając na uwadze wyniki kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska odmówił nakazania A. W. – właścicielowi P. wykonania czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko na nieruchomości położonej pod adresem C. Jak wyjaśnił skarżący J. G. na rozprawie w dniu 31 maja 2013 r. od przedmiotowej decyzji złożył odwołanie. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Burmistrz tak w momencie składania przez J. G. skargi na bezczynność jak również w dniu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie nie pozostawał w bezczynności, albowiem wydał ww. decyzje o odmowie nakazania wykonania czynności , zaś odstęp czasowy pomiędzy nimi był spowodowany koniecznością zwrotu akt przez SKO i przeprowadzeniem kontroli przez WIOŚ. Rozpatrując skargę na bezczynność wojewódzki sąd administracyjny ustala stan faktyczny na datę własnego orzekania i w zależności od tego wydaje stosowne rozstrzygnięcie. Jak wyżej wskazano, już po złożeniu przez J. G. skargi, Burmistrz Miasta i Gminy w dniu 25 marca 2013 r. wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. Decyzja ta została doręczona skarżącemu, i zostało złożone od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i do dnia rozprawy nie zostało ono rozpatrzone. Tym samym przedmiot postępowania sądowego – jakim jest bezczynność organu – przestał w dacie orzekania istnieć, powodując konieczność umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wyjaśnienia przy tym wymaga, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie nie mogła być zgodność z prawem wspomnianej wyżej decyzji z dnia 25 marca 2013 r. Decyzja ta może być przedmiotem kontroli sądowej, w odrębnym postępowaniu, jeżeli zainteresowana strona wniosłaby – po wyczerpaniu trybu odwoławczego - w terminie ustawowym skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.