II SAB/Ke 5/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A w [...] na bezczynność Komendanta Hufca [...] Związku Harcerstwa Polskiego Chorągiew [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Komendanta Hufca [...] Związku Harcerstwa Polskiego Chorągiew [...]do załatwienia wniosku A w [...] z dnia 26 sierpnia 2024 r.; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Hufca [...]Związku Harcerstwa Polskiego Chorągiew [...] na rzecz A w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stowarzyszenie [...] (zwane też dalej "skarżącym" lub "W.") skierowało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Komendanta Hufca [...] Związku Harcerstwa Polskiego Chorągiew [...] (nazwa zgodnie z KRS) w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, poprzez niezrealizowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 26 sierpnia 2024 r.; 2) zasądzenie od organu na rzecz stowarzyszenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że w dniu 26 sierpnia 2024 r. złożył w imieniu reprezentowanego Stowarzyszenia za pośrednictwem poczty elektronicznej na adres skarżonego podmiotu ujawniony w wykazie Głównego Inspektora Sanitarnego wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "(...) Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (ogłoszonej w Dz.U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.) zwracamy się z uprzejmą prośbą o spowodowanie udostępnienia aktualnej “Analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji", sporządzonej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 roku o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (ogłoszonej w Dz.U. z 2011 nr 208 poz. 1240, z późn. zm.) we współpracy z policją i podmiotami ratownictwa wodnego posiadających stosowną zgodę i działającymi na Państwa terenie - w odniesieniu do organizowanego miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli Przebrno - zgodnie z art. 4.2.2.". Jednocześnie zwrócono się o udostępnienie powyższej informacji w formacie PDF pocztą elektroniczną na podany adres internetowy ([...]@gmail.com) lub wskazanie strony internetowej, na której jest udostępniona. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej – jak dalej podniesiono – upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił wnioskowanej odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej wobec podjęcia działań zmierzających do udostępnienia informacji oraz wobec faktu, iż żądanie udzielenia informacji zostało skierowane do błędnego podmiotu. Ponadto wniósł o niezasądzanie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, ponieważ opóźnienie w udostępnieniu informacji wynikało z przyczyn niezależnych od organu. Uzasadniając swe stanowisko organ wyjaśnił, że wniosek Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej został przesłany za pośrednictwem poczty elektronicznej. Niestety, wiadomość e-mail z wnioskiem wpłynęła do folderu "spam" skrzynki elektronicznej Hufca, co uniemożliwiło zapoznanie się z jej treścią w terminie przewidzianym ustawą. Dopiero po otrzymaniu skargi dokonano szczegółowej analizy skrzynki pocztowej, w wyniku czego zidentyfikowano wskazaną wiadomość. W dniu 28 listopada 2024 r. Stowarzyszenie otrzymało e-mail od skarżącego z informacją o braku odpowiedzi na zapytanie w trybie dostępu do informacji publicznej. Na skutek tego natychmiast wystosowano pisemną odpowiedź do W. Po zapoznaniu się z treścią wniosku z dnia 9 grudnia 2024 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach udzielono odpowiedzi pisemnej W.. W dniu 7 stycznia 2025 r. udostępniono aktualną "Analizę zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji" w formacie PDF na adres e-mail wskazany przez skarżącego ([...]@gmail.com). Dokument ten został sporządzony zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 roku o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (t.j. Dz.U. 2023 poz. 714 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o bezpieczeństwie", i uwzględnia wszystkie wymagane współprace z policją oraz podmiotami ratownictwa wodnego. Organ dalej wyjaśnił, że opóźnienie w udostępnieniu informacji wynikało wyłącznie z przyczyn niezależnych od niego, tj. automatycznej klasyfikacji wiadomości jako "spam". Nadmienił, że funkcja komendanta Hufca jest sprawowana w ramach wolontariatu jako praca społeczna, w czasie wolnym, po wypełnieniu obowiązków zawodowych. Komenda Hufca ZHP [...] nie posiada pracownika na etacie, który codziennie mógłby zająć się sprawami administracyjno-biurowymi, np. systematycznym sprawdzaniem poczty e-mail, szczególnie "spamu". Niezwłocznie po ujawnieniu tej okoliczności podjęto działania naprawcze, w tym zmianę procedur zarządzania pocztą elektroniczną, aby uniknąć podobnych sytuacji w przyszłości. Wprowadzono zatem procedurę regularnego sprawdzania folderów "spam" w celu monitorowania potencjalnych wiadomości zawierających wnioski o udostępnienie informacji publicznej oraz zaktualizowano system zarządzania korespondencją elektroniczną, aby zapewnić automatyczne przekierowywanie e-maili z określonych do dedykowanego folderu. Poza tym organ podniósł, że lokalizacja, której dotyczy wniosek objęta jest analizą zagrożeń, która sporządzona została przez właściwą Gminę. W konsekwencji uznać należy, że taki stan rzeczy stanowi o spełnieniu warunków, jakie wynikają z przepisów ustawy o bezpieczeństwie. Zwrócono uwagę, że skoro analiza zagrożeń została wykonana przez Gminę, a więc przez podmiot wymieniony w art. 4 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, a dodatkowo analiza ta obejmuje lokalizację objętą wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2024 r., to na gruncie przepisów ww. ustawy brak jest podstaw do uznania, że także na Hufcu spoczywa obowiązek sporządzenia dodatkowej analizy zagrożeń, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie. Przy tej okazji nie można pomijać i tego, że z przepisów ustawy nie wynika żaden termin "ważności" analizy zagrożeń, sporządzonej przez zobowiązany do tego podmiot. Niezależnie od powyższego organ podniósł, że sprawa bezpieczeństwa dzieci i młodzieży, korzystających z różnych form wypoczynku organizowanego przez Hufiec, ma dla Hufca znaczenie priorytetowe. Hufiec jest organizatorem miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli i są one tworzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie wymaganiami, wynikającymi z przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. 2017, poz. 1566 ze zmianami). W szczególności, tworzone przez Hufiec miejsca okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli spełniają wszystkie warunki wynikające z art. 39 i nast. ww. ustawy, a cały proces tworzenia tych miejsc odbywa się w ramach procedury, która zakłada zaangażowanie organów administracji publicznej. W konsekwencji należy rozważyć czy Komendant Hufca [...] Związku Harcerstwa Polskiego miał obowiązek udzielić informacji i czy stanowiła ona informację publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyjaśnić przy tym trzeba, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 u.d.i.p. wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016). Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. W przypadku żądania udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu "u.d.i.p.", a żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przepisów tej ustawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie ze swoim statutem Związek Harcerstwa Polskiego jest ogólnopolskim, patriotycznym stowarzyszeniem i prowadzi działalność pożytku publicznego. Misją ZHP jest wychowywanie młodego człowieka, czyli wspieranie go we wszechstronnym rozwoju i kształtowaniu charakteru przez stawianie wyzwań. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1491 ze zm.) działalnością pożytku publicznego jest działalność użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych określonych w ustawie. Terenowymi jednostkami organizacyjnymi ZHP są hufce i chorągwie. Hufiec jest terytorialną wspólnotą gromad, drużyn, kręgów i innych jednostek organizacyjnych. Komendant hufca kieruje pracą komendy hufca, bieżącą działalnością hufca, reprezentuje hufiec, wydaje rozkazy oraz prowadzi gospodarkę finansową hufca przy pomocy skarbnika hufca. W ocenie Sądu w świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że Komendant Hufca [...] Związku Harcerstwa Polskiego Chorągiew [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Organ ten sam zresztą tego faktu nie kwestionował. Podobnie nie było podważane to, że informacja żądana we wniosku Stowarzyszenia z dnia 26 sierpnia 2024 r. stanowi informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W szczególności, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 udostępnieniu podlega informacja publiczna w postaci danych publicznych, w tym dokumentów urzędowych. Żądaniem wniosku z dnia 26 sierpnia 2024 r. objęto analizę zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji, sporządzaną zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie. W ocenie Sądu tego rodzaju informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie zapewnienie bezpieczeństwa na obszarach wodnych polega w szczególności na dokonaniu, we współpracy z policją i działającymi na danym terenie podmiotami, o których mowa w art. 12 ust. 1, analizy zagrożeń, w tym identyfikacji miejsc, w których występuje zagrożenie dla bezpieczeństwa osób wykorzystujących obszar wodny do pływania, kąpania się, uprawiania sportu lub rekreacji. Ust. 2 art. 4 stanowi, że za zapewnienie bezpieczeństwa, o którym mowa w ust. 1, odpowiada: 1) na terenie parku narodowego lub krajobrazowego - dyrektor parku, 2) na terenie, na którym prowadzona jest działalność w zakresie sportu lub rekreacji - osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która prowadzi działalność w tym zakresie, 3) na pozostałym obszarze - właściwy miejscowo wójt (burmistrz, prezydent miasta) - zwani dalej "zarządzającym obszarem wodnym". Zadania, o których mowa w ust. 1, wykonywane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) na obszarze, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, należą do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 3 ww. ustawy). Żądana informacja stanowiła zatem informację publiczną, a organ był zobowiązany do jej udostępnienia. Nie ulega zarazem wątpliwości, że nie udzielił jej w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie można uznać za okoliczność wyłączającą bezczynność organu fakt przekierowania wiadomości przesłanej w formie elektronicznej do tzw. "spamu". Jeżeli bowiem wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, oznacza to, że dotarła ona do adresata (czego zresztą ten nie kwestionuje). Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę na ugruntowane i dominujące orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesłanych na ten adres podań (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 23 października 2024 r., sygn. II SA/Bk 97/24). Po drugie, z treści art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że adresat wniosku jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, jeżeli ją posiada, bez względu na to, czy wiąże się ona z zakresem jego kompetencji i została przez niego wytworzona, czy też jest informacją uzyskaną od innych podmiotów, a w związku z tym obowiązek informacyjny podmiotu zobowiązanego nie musi być adekwatny do zakresu jego działania, ale jest tylko i wyłącznie konsekwencją faktu dysponowania daną informacją. Oznacza to, że zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji. Tak więc dla realizacji obowiązku informacyjnego istotne jest to, czy dany podmiot posiada informacje żądane przez stronę. Nie ma natomiast znaczenia to, czy istniała podstawa prawna do ich wytworzenia, a także, jakie przepisy prawa materialnego i czy w ogóle zobowiązują organ do gromadzenia takich informacji. Innymi słowy, obowiązek przekazania dotyczy nie tylko tych informacji, które podmiot sam wytworzył i zobowiązany jest posiadać, ale także takich, które uzyskał i przechowuje, mimo braku konieczności prowadzenia dokumentacji (por. wyrok WSA w Łodzi z 14 stycznia 2025 r., sygn. II SAB/Łd 142/24 oraz przywołana tam literatura i orzecznictwo). O tym, że organ nie sporządzał i w związku z tym nie posiada żądanej (sporządzonej przez siebie – na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie) analizy zagrożeń, poinformował on W. w piśmie z dnia 28 listopada 2024 r. W sytuacji zaś gdy żądana informacja nie jest w posiadaniu organu, organ jest zobowiązany jedynie do poinformowania o tym fakcie wnioskodawcy pismem informującym. Zarazem jednak organ był w posiadaniu ww. analizy przewidzianej w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie sporządzonej przez Gminę (w odniesieniu do lokalizacji objętej wnioskiem z 26 sierpnia 2024 r.), co sam przyznał, podnosząc w piśmie z dnia 9 grudnia 2024 r., że okoliczność ta zwalnia Hufiec z obowiązku sporządzenia dodatkowej analizy zagrożeń, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie. Jak wynika z odpowiedzi na skargę (a czemu Stowarzyszenie nie zaprzeczyło w toku postępowania sądowego) ww. analiza sporządzona przez Gminę (taka, jaką organ posiadał w odniesieniu do przedmiotowego obszaru) została udostępniona w formie i na adres wskazany przez W. w dniu 7 stycznia 2025 r. W tej sytuacji Sąd uznał, że jakkolwiek organ dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, bezczynność ta ustała po wniesieniu skargi do Sądu. Żądanie zobowiązania organu do załatwienia wniosku stało się zatem bezprzedmiotowe, w związku z czym Sąd orzekł o umorzeniu niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd po analizie akt sprawy stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Za wiarygodne należy uznać twierdzenia organu, że opóźnienie zostało spowodowane tym, że wiadomość zawierająca wniosek nie została od razu zlokalizowana i odczytana z uwagi na fakt, że trafiła do folderu "spam". Nie ulega zaś wątpliwości, że organ zareagował niezwłocznie po otrzymaniu ponaglenia, udzielił stosownych wyjaśnień, a ostatecznie udzielił informacji w postaci takiej, jaką posiadał. W żadnym razie nie można zatem dopatrzeć się złej woli po stronie organu. O kosztach postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi (100 zł) orzeczono w pkt III wyroku na podstawie art. 200 i art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.