II SAB/Ke 56/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. P. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie zaniechania podjęcia czynności zmierzających do przejęcia i dalszej eksploatacji wodociągu postanawia odrzucić skargę. K. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na niezgodne z prawem działanie Wójta Gminy w przedmiocie braku wykonania obligatoryjnego obowiązku przejęcia od Nadleśnictwa urządzeń wodnych i kanalizacyjnych oraz ujęcia wody jako swojego mienia komunalnego i zlikwidowanie sieci Nadleśnictwa wraz z przyłączami wody do budynków ulicy K. i P. Skarżąca wskazała, że w związku z nieporadnym sporządzeniem przez nią skargi, wnosi o ustanowienie dla niej pełnomocnika celem właściwego doprecyzowania złożonej skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako nieuzasadnionej i wyrażającej subiektywny interes faktyczny skarżącej, który nie znajduje ochrony w obiektywnym porządku prawnym i dotyczy przyłącza wodociągowego a nie sieci do posesji skarżącej. Ustanowiony z urzędu w niniejszej sprawie pełnomocnik w piśmie z 30 stycznia 2017 r. doprecyzował, że skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy, polegającą na niepodjęciu, wynikających z mocy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz ustawy o samorządzie gminnym czynności zmierzających do zachowania trwałości i czynnej obsługi w zaopatrywaniu w wodę mieszkańców ul. K. i P. w Z., wodociągu będącego uprzednio tj. do grudnia 2013 r. we władaniu Nadleśnictwa Z. Tym wodociągiem bowiem dostarczana była woda do budynków mieszkalnych, po nieruchomościach zakupionych od Nadleśnictwa przez poszczególnych mieszkańców, w tym w szczególności skarżącej, na długo przed ich zakupem, jak i po roku 2013, kiedy to wskutek decyzji Nadleśnictwa o braku ubiegania się o dalsze pozwolenie wodnoprawne, ujęcie wody, a co za tym idzie cała infrastruktura wodociągowa dostarczająca wodę m. in do posesji skarżącej została zamknięta. Wówczas powstał po stronie Gminy, reprezentowanej przez Wójta obowiązek przejęcia i dalszego eksploatowania tego ujęcia i całej infrastruktury, który, wskutek zaniechania i bezczynności organu pozostał niezrealizowany. Pełnomocnik zaznaczył, że z art. 7 pkt 3 art. 43 i 44 ustawy o samorządzie gminnym, art. 3 ust 1 i 2 oraz art. 31 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, wynika, iż wodociąg oraz ujęcie wody wykorzystywane przez Nadleśnictwo do 2013 r. stało się własnością Gminy i jako takie winno być dalej eksploatowane i dostarczać wodę bieżącą skarżącej. Dodał, że do skarżącej, wbrew twierdzeniom organu nie ma zastosowania art. 15 ust 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, albowiem nie jest ona ubiegającą się o włączenie do sieci wodnokanalizacyjnej, z uwagi na uprzednie istnienie wodociągu i uprzednie włączenie do tej sieci. W zaistniałych okolicznościach pełnomocnik wskazał, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi skarżąca wnosi skargę na bezczynność organu — Gminy reprezentowanej przez Wójta, w zakresie zaniechania podjęcia czynności zmierzających do przejęcia i dalszej eksploatacji wodociągu, który to obowiązek wynikał z mocy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz., 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 tego przepisu. Oznacza to, iż bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu) oraz nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; a także jak wynika z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepis ten wymienia akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4 oraz 9 p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z pisma pełnomocnika skarżącej wynika, że skarga dotyczy bezczynności Wójta w zakresie zaniechania podjęcia czynności zmierzających do przejęcia i dalszej eksploatacji wodociągu, który to obowiązek po stronie organu wynika z mocy prawa. W opinii pełnomocnika powyższy obowiązek wynika w szczególności z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz.U.2017.328), który stanowi, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U.2016.446), który z kolei stanowi, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji. Mając na uwadze treść powyższych przepisów podnieść przede wszystkim należy, że stanowią one klauzule generalne stwierdzającej jedynie, że określone zadania leżą w kompetencji określonego organu administracji. Idąc dalej wskazać również należy, że z nałożenia przez powołane przepisy na gminę zadań związanych z wodociągami i zaopatrzeniem w wodę, nie wynika obowiązek gminy do realizacji czynności faktycznej jaką w istocie jest przejęcie i eksploatacja wodociągu, a ponadto nie prowadzi do powstania po stronie mieszkańca gminy uprawnienia, na podstawie którego przysługiwałoby mu żądanie wykonania przez gminę takich czynności. Zobowiązanie organu do podjęcia określonych działań musi bowiem wynikać z konkretnego przepisu ustawy, który mógłby stanowić podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia, nie zaś tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie z klauzuli generalnej. Reasumując skoro brak jest stosownej regulacji w sferze prawa publicznego dającej podstawę do działania organu w formie władczej, to nie można mówić o bezczynności organu objętej kontrolą Sądu. W sytuacji gdy skarga dotyczy braku działania organu w sprawie, w której podmiot indywidualny nie ma podstaw prawnych do żądania od organu konkretnie określonej czynności uznać należy, że jest ona niedopuszczalna. Nie występuje bowiem w takiej sytuacji bezczynność organów w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.