II SAB/Ke 57/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2018r. sprawy ze skargi A.S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej wniosku A.S. z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej o lokalu socjalnym znajdującym się w K. na ulicy G. w zakresie: 1. czy od maja 2017 r. lokal był zamieszkiwany, 2. czy od 10 maja 2017 r. lokal czekał na zasiedlenie i nikt w nim nie mieszkał, 3. czy w lokalu jest zainstalowany zlewozmywak, 4. czy kaloryfery w lokalu są w odpowiednim stanie technicznym z dokumentami z ich przeglądu technicznego; II. odrzuca skargę w pozostałej części; III. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, lecz nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala wniosek o ukaranie organu grzywną; V. zasądza od Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach na rzecz A.S. kwotę 15,10 zł (piętnaście złotych dziesięć groszy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z 13 lipca 2018 r., A. S.zwróciła się do Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach o udzielenie informacji publicznej dotyczącej lokalu socjalnego na ulicy Grunwaldzkiej 443a/106 w Kielcach w postaci przekazania dokumentów potwierdzających: - wykonanie remontu lokalu w latach 2017-18 wraz z dokumentacją potwierdzającą stan techniczny łazienki i instalacji elektrycznej, - ocenę stanu technicznego lokalu, - kiedy były wymieniane drzwi, okna i kaloryfer, - kiedy remont się rozpoczął, a kiedy zakończył, - czy od maja 2017 r. lokal był zamieszkiwany, czy też od 10 maja 2017 r. (przesłanie skierowania z UM), lokal czekał na zasiedlenie i nikt w nim nie mieszkał (razem z zanonimizowanymi dokumentami to potwierdzającymi), - czy w lokalu zainstalowany jest zlewozmywak, - czy kaloryfery są w odpowiednim stanie technicznym. Wskazała, że dane te są jej potrzebne do przedstawienia do sprawy sądowej. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze z 2 sierpnia 2018 r. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach, A. S. zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, 2 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, domagała się zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni, od daty doręczenia akt organowi, orzeczenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny. W uzasadnieniu podniosła, że 14 lipca 2018 r. wysłała wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Jednak do dnia złożenia niniejszej skargi organ ani nie udostępnił żądanych informacji, ani nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach wniósł o umorzenie postępowania bądź odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Wniosek o odrzucenie skargi organ argumentował tym, że żądane przez skarżącą informacje nie mają charakteru informacji publicznej, lecz charakter indywidualny. Skarżąca żąda informacji dotyczących konkretnego lokalu socjalnego, do którego miała się wprowadzić w związku z realizacją wyroku eksmisyjnego w sprawie VIII C 1107/12, w której jest stroną. Informacje żądane przez skarżącą nie mają charakteru zbiorczego dotyczącego zasobu mieszkaniowego, a odnoszą się w zasadzie do opisu ewentualnych czynności (tj. remontu i jego zakresu), podjętych przez organ w tym konkretnym lokalu. Dlatego złożony przez skarżącą wniosek należy potraktować jako pismo w sprawie indywidualnej. Uzasadniając wniosek o umorzenie postępowania sądowego organ podał, że choć żądane informacje nie mają charakteru informacji publicznej, to udzielił skarżącej odpowiedzi jeszcze przed złożeniem skargi w piśmie z 28 maja 2018 r. W piśmie tym został wyszczególniony zakres prac w lokalu, jakie elementy zostały w nim wymienione, a także określono termin remontu - marzec 2018 r. Według organu wszystkie informacje były udzielane skarżącej na bieżąco również telefonicznie, z czego zostały sporządzone notatki służbowe. Zdaniem organu, w przedstawionych okolicznościach faktycznych nie ma podstaw do uznania, że bezczynność, czy też przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ nie zignorował wniosku o udzielenie informacji publicznej, lecz udzielił informacji na temat przeprowadzonego remontu w lokalu, który skarżąca miała objąć. Początkowo te informacje były udzielane na bieżąco drogą telefoniczną, zaś w formie pisemnej 25 maja 2018 r. Ponadto skoro nie doszło do rażącego naruszenia prawa, to wniosek skarżącej w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga częściowo zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że jak wynika z dostępnej na stronie BIP Miasta Kielce uchwały z dnia 18 grudnia 2008 r. Nr XXXI/720/2008 w sprawie likwidacji zakładu budżetowego o nazwie Miejski Zarząd Budynków w Kielcach i utworzenia jednostki budżetowej o nazwie Miejski Zarząd Budynków w Kielcach, jest on jednostką budżetową Miasta Kielce. Jak z kolei wynika ze stanowiącego załącznik do tej uchwały statutu MZB, do tej jednostki, stosownie do § 3 statutu należy zarządzanie wchodzącymi do mieszkaniowego zasobu Gminy Kielce lokalami mieszkalnymi i budynkami wraz z gruntami i urządzeniami przynależnymi, a także lokalami użytkowymi, stanowiącymi własność, współwłasność lub pozostającymi w posiadaniu samoistnym Gminy Kielce, a także, stosownie do § 5 pkt 7 i 8 statutu - planowanie robót remontowych i modernizacyjnych wynikających z okresowych przeglądów technicznych i innych potrzeb nieruchomości, czynności w zakresie inwestycji, modernizacji i remontów lokali, infrastruktury i budynków. Jak z powyższego wynika, nie może budzić żadnych wątpliwości to, że Dyrektor Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330), dalej u.d.i.p. Również informacje, których domaga się skarżąca, co do zasady są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c i f, zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz majątku, którym dysponują. Informacje, których udostępnienia domaga się skarżąca dotyczą lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji MZB i przeprowadzonego w tym lokalu remontu oraz innych prac, a więc ogólnie rzecz ujmując majątku, którym dysponuje jednostka budżetowa jednostki samorządu terytorialnego oraz przedmiotu jej działalności, w którego zakres wchodzi przeprowadzanie remontów lokali. Osoba, która domaga się udostępnienia informacji publicznej nie musi uzasadniać, dlaczego występuje z takim wnioskiem, chyba że chodzi o informację przetworzoną, której udostępnienie może nastąpić wówczas, gdy jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Nie oznacza to jednak, że w sytuacji, gdy taka osoba uzasadni wniosek istnieniem swojego prywatnego interesu, to organ nie jest obowiązany do udostępnienia takiej informacji. Sam fakt bowiem, że podmiot występujący o udostępnienie informacji publicznej ma prywatny interes w jej uzyskaniu nie pozbawia tej informacji publicznego charakteru. W niniejszej sprawie część wnioskowanych informacji została udostępniona skarżącej pismem z 9 października 2018 r., doręczonym 26 października 2018 r. W piśmie tym wskazano, że w lokalu nie wymieniano kaloryfera, ponieważ dotychczasowy kaloryfer jest w dobrym stanie technicznym. Ponadto do tego pisma została dołączona kserokopia dokumentacji w postaci: kosztorysu powykonawczego, protokołu z badań instalacji elektrycznej, protokołu sprawozdawczo-opiniodawczy zakładu usług kominiarskich oraz protokołu zdawczo-odbiorczego lokalu. Z tego ostatniego protokołu wynika, że w lokalu brak jest zlewozmywaka. Ponadto w piśmie z 26 października 2018 r., organ poinformował skarżącą, że przez cały czas oczekiwania na przyznanie skierowania i czas remontu, przedmiotowy lokal był pustostanem, przez nikogo nie zamieszkałym. Zatem stwierdzić należy, że przed rozpoznaniem niniejszej skargi organ udzielił odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z 13 lipca 2018 r. w zakresie: czy od maja 2017 r. lokal był zamieszkiwany, czy od 10 maja 2017 r. lokal czekał na zasiedlenie i nikt w nim nie mieszkał, czy w lokalu jest zainstalowany zlewozmywak, czy kaloryfery w lokalu są w odpowiednim stanie technicznym. Skarżącej została także udostępniona dokumentacja z przeglądu technicznego lokalu. Ponieważ celem skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku, z chwilą udostępnienia żądanej informacji postępowanie w tej części staje się bezprzedmiotowe. W związku z tym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej P.p.s.a., postępowanie sądowo administracyjne w części dotyczącej wniosku A. S. z 13 lipca 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej o lokalu socjalnym znajdującym się w Kielcach na ulicy Grunwaldzkiej 43a/106 w zakresie odpowiedzi na pytania: czy od maja 2017 r. lokal ten był zamieszkiwany, czy od 10 maja 2017 r. lokal czekał na zasiedlenie i nikt w nim nie mieszkał, czy w lokalu jest zainstalowany zlewozmywak, czy kaloryfery w tym lokalu są w odpowiednim stanie technicznym zgodnym z dokumentami z ich przeglądu technicznego – podlegało umorzeniu, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku. W dacie bowiem wyrokowania organ nie pozostawał już bezczynny w omówionym wyżej zakresie, skoro żądaną informację udostępnił w sposób wskazany we wniosku. Powyższa okoliczność nie zwalnia jednak Sądu od obowiązku rozpoznania skargi w zakresie orzeczenia, czy organ dopuścił się bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.), a jeśli tak, to czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Otóż w świetle zawartej w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. regulacji, zgodnie z którą organ powinien udostępnić informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku, nie może budzić wątpliwości to, że skarżony organ dopuścił się bezczynności. Jednak w ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa jest bowiem postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami rozpatrywanej indywidualnie sprawy. W niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej, chociaż z uchybieniem ustawowych terminów, został jednak załatwiony. Wprawdzie przekroczony został termin udostępnienia żądanej informacji publicznej, to jednak nie zachodzi przypadek oczywistego braku woli załatwienia sprawy, który można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zauważyć należy, że przed wpłynięciem skargi organ wielokrotnie udzielał skarżącej informacji o stanie technicznym lokalu. Nie bez znaczenia pozostaje też okoliczność, że organ pozostawał w błędnym przekonaniu, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, lecz są to informacje dotyczące indywidualnej sprawy skarżącej. W konsekwencji stanowisko to spowodowało, że organ pozostawał w bezczynności odnośnie udzielenia odpowiedzi na wniosek. Podkreślić wypada, że regulacje ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie mechanicznego stosowania. Tak więc niewłaściwa interpretacja tych przepisów czy błędne zastosowanie mogą, tak jak w rozpatrywanym przypadku stanowić o braku rażącego naruszenia prawa przy stwierdzonej bezczynności organu. Takie stwierdzenia pozwalają też Sądowi na oddalenie zawartego w skardze wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie III i IV wyroku. Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie II wyroku należy zauważyć, że stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została prawomocnie osądzona. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Sąd z urzędu stwierdził, że treść części skargi w zakresie dotyczącym bezczynności Dyrektora Miejskiego Zarządu Budynków w Kielcach w udostępnieniu informacji publicznej dotyczącej: wykonania remontu lokalu w latach 2017-18 wraz z dokumentacją potwierdzającą stan techniczny łazienki i instalacji elektrycznej, oceny stanu technicznego lokalu, kiedy były wymieniane drzwi, okna i kaloryfer oraz kiedy remont się rozpoczął, a kiedy zakończył, jest tożsama ze skargą zarejestrowaną pod sygnaturą II SAB/Ke 48/18, która również dotyczy bezczynności powyższego organu w sprawie nieudzielenia skarżącej informacji publicznej dotyczącej lokalu socjalnego na ulicy Grunwaldzkiej 443a/106 w Kielcach w postaci przekazania dokumentów potwierdzających: wykonanie remontu w lokalu w latach 2017-2018 wraz z dokumentacją, potwierdzającą stan techniczny łazienki i instalacji elektrycznej, ocenę stanu technicznego lokalu, kiedy były wymieniane w lokalu okna, drzwi i kaloryfery, kiedy remont się rozpoczął i kiedy się zakończył. Powyższe, zdaniem Sądu oznacza, że skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie pozostaje tożsama zarówno przedmiotowo (tożsamość przedmiotu sprawy) jak i podmiotowo (tożsamość stron) z rozpoznaną już skargą w sprawie II SAB/Ke 48/018. Ponieważ skarga ze sprawy II SAB/Ke 48/18 została wniesiona do WSA w Kielcach 8 czerwca 2018 r., a więc wcześniej niż skarga rozpatrywana w tej sprawie, niniejsza skarga podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w punkcie II wyroku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Należy przy tym podkreślić, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest uzyskanie przez stronę takiej informacji, dlatego też jeśli wnioskodawca, do daty wyrokowania już żądaną informację uzyskał, to nie może żądać ponownego udostępnienia tej samej informacji publicznej w takiej samej formie. O zwrocie kosztów postępowania w wysokości 15,10 zł, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 211 oraz na podstawie art. 206 P.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyły się poniesione przez stronę koszty sądowe w postaci częściowego - z uwagi na uwzględnienie skargi tylko w części - zwrotu wydatków poniesionych ściśle w związku z niniejszą sprawą. Należy bowiem zauważyć, że w zestawieniu wydatków zamieszczonym w piśmie strony z 5 listopada 2018 r. (k. 33), znalazły się kwoty nie dotyczące niniejszej sprawy, lecz innej skargi, a także koszty, których poniesienie nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy (koszt płyty DVD i jej wypalenia, wydruk zdjęć, koszt ksera 50 kartek w sytuacji, gdy żadna płyta i zdjęcia nie zostały do niniejszej sprawy złożone, a liczba stron, a nie kartek dokumentów złożonych przez skarżącą do akt niniejszej sprawy wynosi 13).