II SAB/Ke 6/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym skargi S.N. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. S.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., w uzasadnieniu wskazując, że w wyniku prac wykonywanych przez Urząd Gminy w W. doszło do zagrożenia podtopieniem jego działki położonej w G. 71. Pomimo interwencji kierowanych do organu, nieprawidłowości tych organ nie usunął, wobec czego nieruchomość jest w dalszym ciągu podtapiana. W odpowiedzi na skargę z dnia 7 lutego 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej odrzucenie, argumentując, że S.N. nie składał skargi na bezczynność do organu wyższego stopnia. Ponadto w niniejszej sprawie nie wydawano żadnej decyzji administracyjnej, a jedynie postanowienie z dnia 1 października 2009r. nakładające na Gminę W. obowiązek przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego drogi gminnej nr 004392T, który został wykonany, a prowadzone w tym zakresie postępowanie zakończono. Zarządzeniem z dnia 19 lutego 2013r. tut. Sąd wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy składał zażalenie na zaskarżoną w niniejszej sprawie bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. do organu wyższego stopnia oraz do nadesłania tego pisma wraz z dowodem nadania. W odpowiedzi z dnia 21 lutego 2013r. S.N. wskazał jedynie, że w niniejszej sprawie w 2010r. składał skargę do Prokuratury Rejonowej. W załączeniu strona przedstawiła także kopię skierowanego do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. pisma z dnia 14 lutego 2013r. – zawierającego polemikę z twierdzeniami przedstawionymi w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sytuacjach, gdy nie wydano: 1) decyzji administracyjnej; 2) postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) innego niż określonego w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach. Jak wynika z kolei z art. 149 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpocznie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu, jej wniesienie dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a., to znaczy złożyła zażalenie do organu wyższego stopnia (w niniejszej sprawie jest to Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego) na niezałatwienie sprawy w terminie. Zażalenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest tu ze środkiem zaskarżenia, spełniając zarazem kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 ustawy P.p.s.a. W niniejszej sprawie opisany wyżej warunek wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony – co czyni przedmiotową skargę niedopuszczalną. Jak wynika bowiem z odpowiedzi na skargę oraz wyjaśnień S. N. nadesłanych przy piśmie z dnia 21 lutego 2013r. przed wniesieniem skargi do tut. Sądu strona nie wniosła zażalenia na kwestionowaną w niniejszej sprawie bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.