II SAB/Ke 62/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie wskazania granic i drogi dojazdowej do działki postanawia odrzucić skargę. Z. L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie braku wskazania przez organ drogi dojazdowej do działki oraz granic działki nr [...], obręb K., gmina S., stanowiącej przedmiot dzierżawy. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wskazał, że Z.L. został dzierżawcą nieruchomości gruntowej nr [...] położonej w K. w wyniku przetargu. Do zawarcia umowy dzierżawy doszło 24 czerwca 2015 r. W punkcie 5. tej umowy postanowiono, że wydanie nieruchomości dzierżawcy nastąpiło z dniem zawarcia umowy. Organ zaznaczył, że treść tej umowy była znana skarżącemu przed przystąpieniem do przetargu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego Z kolei z art. 3 § 2 wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzuca Burmistrzowi niewykonania umowy dzierżawy w zakresie dotyczącym wskazania drogi dojazdowej do nieruchomości oraz jej granic. W związku z tak określonym przedmiotem zaskarżenia stwierdzić należy, że zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność jednostek samorządu terytorialnego zostały określone w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1174). W myśl art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę. Natomiast zawarcie umowy dzierżawy nieruchomości będącej własnością gminy następuje w drodze bezprzetargowej albo, tak jak to miało miejsce w tej sprawie, w drodze przetargu. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Następnie po ustaleniu osoby dzierżawcy nieruchomości w drodze przetargu zainteresowane strony zawierają umowę cywilnoprawną. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości Sądu, że przyjęcie przez ustawę formy umowy nie daje podstaw do rozstrzygania w przedmiocie jej wykonania decyzją administracyjną lub postanowieniem. Nie ma również podstaw do kwalifikacji podejmowanych przez organ działań jako aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie ma tu bowiem miejsca na władcze działanie administracji publicznej, określające wynikające z przepisów prawa uprawnienia i obowiązki stron. W rozpoznawanej sprawie skarżący domaga się w istocie rozwiązania zaistniałego między stronami sporu co do realizacji postanowień zawartej z Gminą cywilnoprawnej umowy dzierżawy, a umowy cywilnoprawne, a także bezczynność w sprawach dotyczących tych umów, nie podlegają rozpoznaniu przez sąd administracyjny. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na marginesie należy podnieść, że w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2009 r., sygn. akt I OPS 1/09 (dostępnej na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślono, że unormowania ustawy o gospodarce nieruchomościami, w zakresie dotyczącym obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, regulują czynności cywilnoprawne w sposób szczególny w stosunku do ogólnych zasad określonych w kodeksie cywilnym. Publicznoprawny charakter tych podmiotów oraz przeznaczenie mienia, którym dysponują na zaspokojenie potrzeb wspólnoty stanowi uzasadnienie wprowadzenia ograniczeń w zakresie wynikających z kodeksu cywilnego fundamentalnych zasad swobody dysponowania mieniem i swobody zawierania umów. Ograniczenia te, dokonywane na przykład poprzez procedurę przetargową, nie powodują jednak, że spory w tym zakresie tracą cywilnoprawny charakter (tak też WSA w Gliwicach w postanowieniu z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/GI 978/13).