II SAB/Ke 63/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016r. sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie samowoli budowlanej I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. do rozpoznania wniosku H. K. z dnia [...] r. - w terminie 14 dni od daty doręczenia akt administracyjnych organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata G. M. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych VAT, oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych opłaty skarbowej - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SAB/Ke 63/15 UZASADNIENIE Pismem z [...] r. H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach. Skarżący wskazał na pismo Starosty W. z 29 listopada 2014 r. dotyczące wyrębu drzew na obszarze 4 ha lasu mieszanego w miesiącu październiku i listopadzie 2014 r. i dokonania rozbudowy, przebudowy i budowy stawów rybnych nr 5 i 6 na obiekcie [...]". Wyjaśnił, że w piśmie PINB z 13 lutego 2015 r. został poinformowany, że nie przysługuje mu prawo strony, a w piśmie z 29 lutego 2015 r. podtrzymano stanowisko z 13 lutego 2015 r. Po złożeniu zażalenia otrzymał odpowiedź z organu odwoławczego, że ten nie stwierdził wykonania robót budowlanych. Skarżący podniósł, że uczestniczenie w prowadzonym postępowaniu administracyjnym opiera na przepisach ochrony środowiska i "ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udziale społeczeństwa w ochronie środowiska". Wniósł o stwierdzenie przez Sąd bezczynności i przewlekłości prowadzonego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że "zarzuty skarżącego nie znajdują potwierdzenia" z uwagi na to, że w dniu 26 stycznia 2015 r. Starosta Włoszczowski przekazał do PINB we W. wniosek H.a K. dot. wydania decyzji w sprawie wyburzenia samowoli budowlanych na obiekcie "Kuźnica Nowa". W dniu 13 lutego 2015 r. PINB poinformował skarżącego o braku przesłanek do uznania go za stronę z uwagi na brak oddziaływania obiektów na nieruchomość skarżącego, albowiem jego działka znajduje się ok. 2300 m od obiektu "[...]". W dniu 13 lutego 2015 r. PINB przeprowadził kontrolę na terenie stawów rybnych nr 5 i 6 "[...]", w wyniku której ustalono, że stawy te są objęte pozwoleniem wodnoprawnym wydanym przez Starostę W. z 16 listopada 2007 r. PINB nie stwierdził faktu samowolnej budowy lub przebudowy stawów rybnych "[...]". W odpowiedzi na otrzymane w dniu 20 kwietnia 2015 r. przez PINB we Włoszczowie pismo skarżącego, organ podtrzymał pismem z 10 czerwca 2015 r. swoje stanowisko zawarte w piśmie z 13 lutego 2015 r. W związku z zażaleniem H.a K. skierowanym do Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach, organ ten udzielił odpowiedzi pismem z 18 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zakres przedmiotowy skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego postępowania organu administracji publicznej jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym w kpa terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt lub czynność) nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu. Terminy załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym określają przepisy art. 35 kpa i przekroczenie tych terminów lub terminów przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 kpa oznacza stan bezczynności podlegający zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podstawową zasadą skargi na bezczynność jest zatem ochrona strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 35 § 1 kpa stanowi, że organy administracji obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). O każdym zaś przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 kpa). Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( art. 52 § 2 ustawy). Z akt niniejszej sprawy tj. pisma Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z 18 sierpnia 2015 r. oraz z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący pismem z 27 lipca 2015 r. wniósł zażalenie na bezczynność PINB we Włoszczowie. Złożenie przez stronę zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa wyczerpuje przysługujące środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, a zatem umożliwiało skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem skargi na bezczynność w niniejszej sprawie jest wniosek H. K. z dnia 19 stycznia 2015 r., zaadresowany do Starostwa Powiatowego we Włoszczowie, w którym skarżący domagał się wydania decyzji "do wyburzenia samowoli budowlanych" na obiekcie "Kuźnica Nowa", albowiem wydana decyzja z 16 listopada 2007 r. nie obejmuje samowoli budowlanej. Wniosek powyższy został przekazany w oparciu o art. 65 § 1 kpa w zw. z art. 83 ust. 1 i art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Włoszczowie, jako organu właściwego w sprawie. W związku z powyższym PINB zobowiązany był załatwić wniosek skarżącego poprzez: 1) wszczęcie postępowania w sprawie w oparciu o art. 61 § 1 kpa i wydanie decyzji co do istoty sprawy bądź 2) odmowę wszczęcia postępowania w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanek z art. 61a § 1 kpa w formie postanowienia. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, PINB we W. pismem z 13 lutego 2015 r. poinformował skarżącego, że w sprawie stanowiącej przedmiot wniosku nie przysługuje mu prawo strony. Powyższe powoduje, że zasadnym jest przyjęcie, iż w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny organ ten nie wydając aktu przewidzianego w kpa, pozostawał w bezczynności, co spowodowało konieczność uwzględnienia skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Orzekając w pkt II w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, Sąd miał na uwadze okoliczność, iż choć wniosek skarżącego nie został rozpatrzony we właściwej formie, to organ nie pozostawał bierny i udzielił odpowiedzi. Orzeczenie w pkt III oparto na art. 250 § 1 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Na zasądzoną kwotę składają się koszty nieopłaconej pomocy prawnej wraz z Vat oraz kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa substytucyjnego.