II SAB/Ke 64/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2017r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Końskich w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Końskich do załatwienia wniosku M. K. z dnia 11 lipca 2017r.; II. stwierdza, że Dyrektor Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Końskich dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Końskich na rzecz M. K. kwotę 222,20 (dwieście dwadzieścia dwa 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 14 września 2017 r. do Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Końskich wpłynęła skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarga M.K. na bezczynność w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z 11 lipca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Organowi zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), dalej "u.d.i.p." poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądaniem. Na tej podstawie skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt; 2. zasądzenie kosztów postępowania w łącznej kwocie 602,20 zł, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w kwocie 480 zł; W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że 11 lipca 2017 r. M.K. złożyła do organu za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytanie: "czy organ w latach 2014-2016 zawierał umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego". W wypadku odpowiedzi pozytywnej skarżąca wniosła o przesłanie kopii tych umów. Powołując się na wyrok NSA w sprawie I OSK 1729/15 skarżąca podniosła, że doręczenie w powyższy sposób wniosku organowi należy uznać za skuteczne. Dalej podkreśliła, że żądana informacja stanowi informację publiczną, a organ, jako podmiot sektora finansów publicznych, jest obowiązany do jej udostępnienia. Zauważyła, że umowy zawierane pomiędzy organem samorządu terytorialnego (wójtem), a podmiotem świadczącym na rzecz wójta samej gminy obsługę prawną stanowią informację publiczną i analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku jednostek organizacyjnych Skarbu Państwa (stationes fisci), czy też samorządu (stationes communi), albowiem oba te rodzaje podmiotów gospodarują majątkiem publicznym i wydatkują środki publiczne. Przywołując treść art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., skarżąca stwierdziła, że organ w przepisanym terminie nie udostępnił żądanej informacji, nie zawiadomił też o zaistnieniu okoliczności z art. 13 ust. 2 tej ustawy, ani też nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 u.d.i.p.. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Końskich wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego oraz o obciążenie skarżącej kosztami postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że nie udzielono odpowiedzi w wymaganym prawem terminie z powodu nieodczytania wniosku na platformie ePUAP, co z kolei było spowodowane tym, że był to okres urlopowy, pracownicy ze względu na zastępowanie pracowników przebywających na urlopie mieli więcej obowiązków, a pracownik obsługujący ePUAP po prostu przeoczył wniosek. Po wpłynięciu do organu skargi na bezczynność, niezwłocznie, bo już 15 września 2017 r. przygotowano odpowiedź, którą wysłano 18 września 2017 r. Skarżąca otrzymała ją 26 września 2017 r., co wynika z dowodu potwierdzenia przez nią odbioru tego pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:. W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane przez organ, że wpłynął do niego w dniu 11 lipca 2017 r. wniosek o udostępnienie informacji, która jest informacją publiczną i którą co do zasady Powiatowa Stacja Sanitarno – Epidemiologicznej w Końskich, jako podmiot, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. powinna udostępnić. W świetle dołączonego do odpowiedzi na skargę dowodu doręczenia skarżącej pisma z 15 września 2017 r., stanowiącego odpowiedź na żądaną informację, a mianowicie informującego, że Stacja w latach 2014 – 2016 nie zawierała umowy z podmiotami zewnętrznymi o świadczenie usług w zakresie obsługi prawnej, w tym zastępstwa procesowego, nie ulega wątpliwości, że w dacie orzekania przez Sąd organ nie pozostawał już w bezczynności. Dlatego też w części, w jakiej skarżąca domaga się zobowiązania organu do rozpoznania jej wniosku, postępowanie stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym podlegało umorzeniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a. Jednocześnie jednak z uwagi na fakt, że niewątpliwie informacja została udostępniona przez organ z uchybieniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., należało stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności. Jednakże, w ocenie Sądu, bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. Nie wynikała ona bowiem ani ze złej woli organu ani też z jego opieszałości, ale z przyczyn natury ogólno – organizacyjnych związanych z okresem urlopowym i co za tym idzie mniejszą kadrą pracowników i ich większym obciążeniem pracą, co z kolei spowodowało, że wniosek, przesłany za pośrednictwem platformy ePUAP nie został odpowiednio wcześnie odczytany. Orzeczenie w tej części zostało wydane na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto na podstawie art. 205 § 2 P.p.s.a w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), przy jednoczesnym uwzględnieniu dyspozycji zawartej w art. 206 P.p.s.a., zgodnie z którym to przepisem sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Zawarte w tym przepisie określenie "w szczególności" świadczy o tym, że może on mieć także zastosowanie w innych okoliczności. Zdaniem składu orzekającego zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie uzasadnia znana Sądowi z urzędu (na podstawie internetowej bazy orzecznictwa sądów administracyjnych a także skarg, jakie wpłynęły do tut. Sądu) okoliczność, że ten sam pełnomocnik reprezentuje skarżącą w wielu innych, prawie identycznych (różniących się tylko podmiotem zobowiązanym) sprawach, zapoczątkowanych prawie identycznej treści skargami. Dlatego też Sąd uznał, że wynikający z powyżej wskazanej okoliczności niewielki nakład pracy reprezentującego skarżącą pełnomocnika uzasadnia miarkowanie jego wynagrodzenia. W związku z powyższym w niniejszej sprawie wniosek o zasądzenie kosztów został uwzględniony do kwoty 222, 20 zł, na którą składają się: wpis sądowy (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł), koszty korespondencji (5,20 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (100 zł).