II SAB/Ke 7/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 roku sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 11 października 2010 roku oddala skargę. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na bezczynność Wójta Gminy N., "polegającą na braku rozpatrzenia do chwili obecnej – pomimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego – wniesionego przez skarżącego wniosku z dnia 11 – 10 - 2010 roku w sprawie bezprawnego zbudowania zjazdu z drogi gminnej w miejscowości S. na działkę nr ewidencyjny 279 w Gminie N." J.M. domagał się zobowiązania Wójta Gminy N. do udzielenia mu odpowiedzi i zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu swojego żądania wskazał, że zjazd został wykonany przez M. M., który nie posiada pełnomocnictwa do działania w jego imieniu, że w piśmie z dnia 11.10.2010r. podniósł, że lokalizacja zjazdu wymaga uzyskania przez właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi decyzji administracyjnej, w której zarządca drogi wyraża zgodę. Tym zarządcą jest Wójt Gminy N. W ocenie skarżącego zostało naruszone jego prawo, jako właściciela działki nr 279 z uwagi na fakt, że został wykonany zjazd w wyżej wymienionej drodze gminnej. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że na podstawie skierowanego do Starostwa Powiatowego zgłoszenia robót budowlanych z dnia 28.09.2010r., niewymagających pozwolenia na budowę, był wykonywany remont drogi obejmujący wzmocnienie podbudowy i uzupełnienie poboczy kruszywem drogowym, wykonanie nawierzchni asfaltowej, oczyszczenie rowów przydrożnych oraz wykonanie przepustów na zjazdach do posesji utwardzonym kruszywem. W budynku nr 83a położonym na działce nr 279 w S. zamieszkuje Z. M. i M. M. z rodziną. Przed remontem dojazd do posesji nr 83a odbywał się z prawej i lewej strony budynku. Było to możliwe, ponieważ na tym odcinku drogi rów był całkowicie zamulony. Zgodnie z art. 29 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych przebudowę zjazdów wykonywał zarządca drogi, w związku z czym nie było wymagane uzyskanie decyzji administracyjnej na przebudowę zjazdów przez właściciela lub użytkownika nieruchomości, przylegającej do drogi. M. M. i Z. M. jako użytkownicy nieruchomości wyrazili zgodę na wykonanie zjazdu z prawej i z lewej strony budynku w miejscu istniejących zjazdów oraz przejścia do budynku o szer. 1 metra. Natomiast w czasie prowadzonych robót J. M. nie wyraził zgody na wykonanie przepustu na zjeździe z prawej strony budynku posesji nr 83a, w związku z czym wykonawca robót odstąpił od wykonania przepustu w tym miejscu w celu uniknięcia konfliktu. Przepust ten we własnym zakresie wykonał M. M.. M. M. i Z. M. oświadczyli, że są w trakcie prawnego regulowania części działki wraz z zabudowaniem, w którym zamieszkują od 1977r. W dniu 18.02.2011r.oświadczyli oni, że są skłonni do usunięcia spornego przepustu w terminie do 21.02.2011, ale muszą zasypać wykonany rów, aby powstała możliwość dojazdu na posesję i do szamba. Takie rozwiązanie spowoduje w czasie roztopów wiosennych i opadów deszczu zalewanie działki 279 oraz podtopienie nawierzchni drogi. Organ podkreślił, że wszelkie podnoszone w piśmie przez J. M. argumenty nie mogły zostać zrealizowane przez Wójta Gminy w trybie czynności administracyjnych, gdyż naruszenie prawa własności podlega ochronie w trybie procesu cywilnego. Na rozprawie przed sądem J. M. wskazał, że bezczynność Wójta polega na tym, że nie wydał on decyzji nakazującej rozbiórkę przepustu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności rozważenia wymagała okoliczność, czy skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1-4a, a więc w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ze złożonej do WSA skargi, jak i z wniosku J. M. z dnia 11 października 2010r. wynikałoby, że domagał się on od Wójta Gminy N., jako zarządcy drogi, tylko wyjaśnienia okoliczności, na podstawie których podjęto działania mające na celu wykonanie zjazdu. Jeśliby więc uznać, że przedmiotem żądania było udostępnienie informacji publicznej, skarga na bezczynność organu polegającą na nieudzielaniu takiej informacji byłaby dopuszczalna, ale pod warunkiem, że do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił tej informacji. Tymczasem z akt sprawy wynika, że w dniu 21 lutego 2011r. Wójt Gminy wystosował do J. M. pismo, zawierające wyjaśnienie o treści zbliżonej do tej, jaka została zawarta w odpowiedzi na skargę, a więc wyjaśniające okoliczności budowy zjazdu. To, że udzielona odpowiedź nie satysfakcjonuje skarżącego, nie otwiera mu drogi do skarżenia bezczynności organu. Tym niemniej Sąd merytorycznie rozpoznał skargę, uznając - w oparciu o analizę pism skarżącego znajdujących się w aktach administracyjnych - że domagał się on od Wójta Gminy, jako zarządcy drogi, także wydania decyzji nakładającej na M. M. karę na podstawie art. 29 a ustawy o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. Nr 19 z 2007r. poz. 115 ze zm.). Już bowiem we wniosku z dnia 11 października 2010r. skarżący powoływał się na przepisy art. 19 ust. 2 pkt 4, art. 20 pkt 8 oraz art. 29 ustawy o drogach publicznych, zaś w skierowanym do SKO w Kielcach zażaleniu na bezczynność Wójta wprost wskazał, że jego zdaniem zachodzą podstawy do zastosowania przepisu, zgodnie z którym za wybudowanie lub przebudowę zjazdu bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną. Ponieważ decyzja nakładająca na podstawie art. 29 a ustawy o drogach publicznych karę pieniężną niewątpliwie jest decyzją, o jakiej mowa w art. 3 ust. 2 pkt 1 p.p.s.a., tym samym bezczynność organu w przedmiocie wydania takiej decyzji podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Rozpoznając merytorycznie skargę należało ustalić, czy zachodzą przesłanki do uznania, że organ pozostaje w bezczynności i czy skarżący ma interes prawny w zaskarżeniu takiej bezczynności. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej może być wszczęte tylko z urzędu i skarżący jako właściciel nieruchomości sąsiadującej z drogą nie jest legitymowany do żądania od zarządcy drogi wydania na podstawie art. 29 a ustawy o drogach publicznych decyzji nakładającej taką karę na inną osobę. To powoduje, że nie ma on także interesu prawnego do zaskarżenia ewentualnej bezczynności organu w tym przedmiocie. Poza tym w sytuacji, gdy inwestorem robót budowlanych, polegających na remoncie drogi, obejmującym zgodnie z dokonanym zgłoszeniem także oczyszczenie rowów przydrożnych oraz wykonanie przepustów na zjazdach do posesji utwardzonym kruszywem był zarządca drogi, stosownie do art. 29 ust. 2 tej samej ustawy, nie było wymagane wydanie decyzji zezwalającej na wykonanie takiego zjazdu, a co za tym idzie brak było podstaw do wszczynania z urzędu postępowania na podstawie art. 29 a ust. 1. Na rozprawie przed sądem J. M. wskazał, że bezczynności Wójta Gminy upatruje w tym, że nie wydał on decyzji nakazującej rozbiórkę przepustu. Pomijając kwestię, że Wójt Gminy nie jest organem nadzoru budowlanego i nie ma uprawnień do wydawania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, to przede wszystkim zauważyć należy, iż skarżący przed organem administracji takiego żądania nie zgłaszał. To zaś powoduje, że obecnie nie może skutecznie zarzucać temu organowi bezczynności w przedmiocie nakazania takiej rozbiórki. Mając powyższe na uwadze, skoro skarga okazała się nieuzasadniona, podlegała ona oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.