II SAB/Ke 70/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi D. Z. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji; II. stwierdza, że Prezydent Miasta dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w pozostałej części; IV. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz D. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 30 lipca 2025 r. D. Z. działając przez pełnomocnika M. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Prezydenta Miasta w sprawie dotyczącej wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego, nie więcej niż dwukondygnacyjnego, budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy do 70 m2 na działce nr ewid. [...], obręb 0025, położonej w K. przy ul. [...]. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: - art. 64 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewydanie decyzji w terminie 21 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku; - art. 35 § 1 i art. 36 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie oraz niewskazanie przyczyn zwłoki i nowego terminu jej zakończenia; - działanie sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, wyrażoną w art. 8 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że 21 maja 2025 r. do Urzędu Miasta K. złożono wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla ww. budynku. W wyniku wezwania organu z 26 maja 2025 r. uzupełnienie braków formalnych zostało złożone osobiście w urzędzie 4 czerwca 2025 r. Tym samym od tej daty należy liczyć bieg terminu, o którym mowa w art. 64 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wynosi 21 dni na wydanie decyzji. Skarżąca zarzuciła, że pomimo upływu ustawowego terminu oraz kolejnych tygodni organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Nie poinformował o przyczynach zwłoki, ani nie wskazał nowego terminu zakończenia postępowania, co narusza obowiązki wynikające z art. 36 § 1 k.p.a. Prezydent Miasta nie tylko nie załatwił sprawy w ustawowym czasie przewidzianym w art. 35 § 1-3 k.p.a., ale także nie przejawia rzeczywistej aktywności w kierunku zakończenia postępowania. Organ ogranicza się do rozproszonego, niestarannie skoordynowanego prowadzenia sprawy. Przykładowo, 13 czerwca 2025 r. wystąpił do Miejskiego Zarządu Dróg (dalej "MZD w K.") o opinię, którą uzyskano już 18 czerwca 2025 r., a kolejne uzgodnienia z Wodami [...], Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, a nawet Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym - zostały wysłane dopiero 21 lipca 2025 r., a więc półtora miesiąca po uzupełnieniu wniosku. Zaniechanie równoczesnego wystąpienia do wszystkich instytucji skutkowało nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i świadczy o przewlekłym jego prowadzeniu. Skarżąca zaznaczyła, że 18 lipca 2025 r. złożyła do Prezydenta Miasta ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., które nie doprowadziło do wydania decyzji ani rzeczywistego przyspieszenia postępowania. Organ ograniczył się jedynie do wskazania, że rozesłał część zapytań, bez odniesienia się do przyczyn opóźnienia, nie wskazując nowego terminu załatwienia sprawy. Takie działanie stanowi nie tylko bezczynność, ale także rażące naruszenie obowiązków proceduralnych ciążących na organie. W tym stanie rzeczy skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie, że Prezydent Miasta dopuścił się bezczynności oraz przewlekłości postępowania; 2. zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym przez Sąd terminie; 3. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta poinformował, że 21 maja 2025 r. wydał decyzję nr [...], znak: [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Organ szczegółowo przedstawił przebieg prowadzonego postępowania i wyjaśnił, że niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie spowodowane było m.in. jej szczególnie skomplikowanym charakterem oraz wielością prowadzonych postępowań administracyjnych wynikających ze zmiany stanu prawnego tj. przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) zwanej dalej "ustawą" oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418), zwanej dalej "ustawą Prawo budowlane". Odnośnie do braku informacji w sprawie przebiegu niniejszego postanowienia organ wskazał, że inwestor był w stałym kontakcie z osobą prowadzącą postępowanie zarówno telefonicznie jak i osobiście w siedzibie urzędu, zapoznawał się z aktami i na każdym etapie był informowany o jego przebiegu. W piśmie procesowym z 7 października 2025 r., doprecyzowanym pismem z 14 października 2025 r., skarżąca wniosła o przyznanie od organu na jej rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy jednokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w październiku 2025 r. Wskazała, że zasądzenie tej kwoty będzie stanowiło realny środek dyscyplinujący wobec organu, skłaniający go do należytej staranności, rzetelnego wykonywania obowiązków oraz respektowania przepisów prawa w przyszłych postępowaniach administracyjnych. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., zakres przedmiotowy skarg na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przed merytorycznym rozpoznaniem wniesionej w niniejszej sprawie skargi Sąd stwierdził, że spełnia ona wymogi formalne, gdyż została poprzedzona ponagleniem wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (pismo z 18 lipca 2025 r.). W świetle art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Wniesienie ponaglenia oznacza, że wyczerpano przewidziane w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia, co otwiera drogę do sądowej kontroli zarzucanej organowi bezczynności i przewlekłości (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Sąd ustalił również, że skarga została wniesiona przed wejściem do obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta z 29 lipca 2025 r. (błędnie opisanej w odpowiedzi na skargę jako decyzja z 21 maja 2025 r.) kończącej postępowanie w I instancji. Jest to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na treść uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19 oraz z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21 (dostępnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA), wedle których skarga na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego), poprzedzona ponagleniem, wniesiona po jego zakończeniu, w przypadku bezczynności - stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (uchwała z 22 czerwca 2020 r.), zaś w razie przewlekłości - podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (uchwała z 7 marca 2022 r.). Z akt administracyjnych wynika, że 29 lipca 2025 r. Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...], znak: [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego, nie więcej niż dwukondygnacyjnego, budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy do 70m2, na działce nr ewid. [...] obręb 0025 przy ul. [...] w K.. Decyzja ta została doręczona D. Z. 1 sierpnia 2025 r. (k. 50 akt sądowych) i od tej daty organ był nią związany, co oznacza, że w tym dniu weszła ona do obrotu prawnego kończąc postępowanie w I instancji (art. 110 § 1 k.p.a.). Przesłany Sądowi wydruk ze śledzenia przesyłki poleconej zawierającej skargę wskazuje natomiast na to, że przesyłka ta została nadana w urzędzie pocztowym 30 lipca 2025 r., a więc 2 dni przed wejściem do obrotu prawnego decyzji organu I instancji (k. 58 i 62 akt sądowych). Zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Tym samym skarga została wniesiona przed zakończeniem - w I instancji - postępowania zainicjowanego wnioskiem z 21 maja 2025 r., w związku z czym brak jest podstaw do jej odrzucenia. Przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy, wskazać należy na wstępie, że z treści przywołanych wyżej definicji normatywnych bezczynności i przewlekłości (art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.) wynika, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Uwzględniając treść art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. i zawarte w nich definicje bezczynności i przewlekłości, przyjąć trzeba, że skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Z kolei skarga na przewlekłość jest skargą na stan postępowania, w którym opieszałość organu powoduje niezałatwienie sprawy niezwłocznie lub szybciej, niż to wynika z art. 35 § 1 - 3a k.p.a. lub z przepisów szczególnych. Skarga na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania skierowana jest przeciwko wadliwemu procesowo postępowaniu, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje (por. uzasadnienie uchwały NSA z 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19). W sytuacji, gdy organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawnie wyznaczonych terminach, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, mamy do czynienia z bezczynnością organu. Natomiast pod pojęciem przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuację działania przez organ w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że tylko formalnie organ nie jest bezczynny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 69 - 70). Przewlekłością postępowania będzie również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (zob. J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 238). Przewlekłość postępowania obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, CBOSA). Stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, że organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku - organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2011 r., str. 70). Na podstawie przesłanych akt administracyjnych Sąd ustalił, że: - 21 maja 2025 r. w Urzędzie Miasta K. został złożony osobiście wniosek D. Z. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "budowa wolnostojącego, nie więcej niż dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o powierzchni zabudowy do 70 m2 na działce nr ewid. [...], obręb 0025 przy ul. [...] w K."; - 26 maja 2025 r. Prezydent Miasta wystosował do strony wezwanie (doręczone 29 maja 2025 r.) do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku; - 4 czerwca 2025 r. skarżąca uzupełniła wniosek o ustalenie warunków zabudowy; - bez wskazania daty sporządzenia dokumentu organ sporządził "Analizę urbanistyczno-architektoniczną - część tekstowa", przeprowadzoną w celu ustalenia wymagań dla zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji; - 13 czerwca 2025 r. organ wystąpił do MZD w K. o wyrażenie "opinii" dotyczącej planowanej inwestycji w zakresie wnioskowanej przez inwestora obsługi komunikacyjnej z ul. [...], przesyłając skan wniosku wraz z koncepcją; - Pismem z 18 czerwca 2025 r. (data wpływu do organu 23 czerwca 2025 r.) MZD w K. negatywnie zaopiniował planowaną inwestycję w zakresie wnioskowanej przez inwestora obsługi komunikacyjnej z ul. [...] (działka nr ewid.[...]); - 18 lipca 2025 r. M. Z. jako pełnomocnik D. Z. złożył do Prezydenta Miasta ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. z powodu niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie; - Pismem z 21 lipca 2025 r. Prezydent Miasta przesłał projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji w celu jej zaopiniowania ponownie do MZD w K., a nadto do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Zarząd Zlewni w K., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., Marszałka Województwa Ś. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K.; - 25 lipca 2025 r. organ przekazał ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.; - Pismem z 28 lipca 2025 r. MZD w K. pozytywnie zaopiniował projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. Pozostałe organy opiniujące nie zajęły stanowiska; - 29 lipca 2025 r. Prezydent Miasta wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, która została doręczona stronie 1 sierpnia 2025 r. - Pismem z 30 lipca 2025 r. (nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia – k. 12 akt sądowych; data wpływu do organu 4 sierpnia 2025 r.) M. Z. jako pełnomocnik D. Z. ponownie złożył do organu ponaglenie na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania w tej sprawie; - postanowieniem z 31 lipca 2025 r. SKO uznało ponaglenie z 18 lipca 2025 r. za nieuzasadnione. Dokonując oceny terminowości podejmowanych przez organ czynności procesowych Sąd uznał, że Prezydent Miasta dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, które jednak nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Okoliczność wejścia do obrotu prawnego – po wniesieniu skargi - decyzji z 29 lipca 2025 r. kończącej postępowanie przed organem I instancji, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, ma ten skutek, że bezprzedmiotowe stało się orzeczenie, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Dlatego postępowanie w tym zakresie podlegało umorzeniu, o czym orzeczono w punkcie I wyroku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jeśli chodzi o stwierdzoną przewlekłość postępowania należy wskazać, że wedle art. 64 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 51 ust. 2 ustawy, termin do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, dotyczącej budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy do 70 m2 (art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane), wynosi 21 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji. Z ustalonej przez Sąd chronologii czynności procesowych podejmowanych przez organ wynika niespornie, że sprawa z wniosku złożonego przez skarżącą nie została załatwiona w określonym przez ustawodawcę terminie. Na taką ocenę wpływa przede wszystkim skierowanie 13 maja 2025 r. do MZD w K. wniosku o wydanie opinii w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji z ul. [...] (działka nr ewid.[...]), co nie miało podstaw prawnych w przepisach powołanej ustawy i znacząco przedłużyło postępowanie. Z treści art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy wynika, że decyzje w sprawie ustalenia warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z innymi organami, m.in. z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy). W celu dokonania wymaganych tym przepisem uzgodnień organ prowadzący postępowanie winien przesłać organom opiniującym projekt decyzji w sprawie warunków zabudowy wraz z załącznikami, stanowiącymi wyniki sporządzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej, o jakiej mowa w art. 61 ust. 5a. Z kolei w myśl art. 64 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, termin uzgodnienia wynosi 7 dni od dnia otrzymania przez organ opiniujący projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej budynku mieszkalnego o powierzchni zabudowy do 70 m2 (art. 64 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 53 ust. 5 ustawy). Terminów przewidzianych dla uzgodnień nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy (art. 51 ust. 2c w zw. z art. 64 ust. 1). W tym przypadku zwrócenie się przez organ I instancji do MZD pismem z 13 czerwca 2025 r. nie stanowiło uzgodnienia w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów, gdyż z akt nie wynika, aby do organu uzgodnieniowego przesłany został projekt decyzji wraz z wynikami analizy urbanistyczno-architektonicznej. Dopiero pismem z 21 lipca 2025 r. Prezydent Miasta zwrócił się o wydanie opinii do organów uzgodnieniowych w trybie art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, w tym także do MZD w K., przesyłając tym razem projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Tym samym okresu od 4 czerwca 2025 r. (data uzupełnienia wniosku) do 21 lipca 2025 r. nie można ocenić jako wykorzystanego przez organ do podjęcia czynności niezbędnych do załatwienia sprawy w ustawowym terminie 21 dni, co wyczerpuje znamiona przewlekłości. W ocenie Sądu zaistniała przewlekłość nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14, CBOSA). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem przewlekłości należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy, co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15, CBOSA). W przypadku stwierdzonej bezczynności lub przewlekłości z oczywistym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy brak czynności lub przedłużanie postępowania ponad ustawowe terminy stanowi wyraz oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli organu załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu, taka szczególna sytuacja nie zaistniała w sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, celem zwrócenia się do MZD w K. pismem z 13 czerwca 2025 r. było uzyskanie opinii w zakresie proponowanej przez wnioskodawczynię obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji z wykorzystaniem ulicy [...], która – jak potwierdziło stanowisko MZD zawarte w piśmie z 18 czerwca 2025 r. – nie spełnia parametrów drogi w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518 z późn. zm.). Ta okoliczność była następnie jedną z przesłanek sporządzenia projektu decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, przesłanego do organów uzgodnieniowych. Nie można więc powiedzieć, że naruszenie prawa w zakresie uzyskania przez organ I instancji wymaganej opinii MZD w K., które znacząco przedłużyło postępowanie, było wyrazem lekceważenia strony czy przejawem oczywistego braku woli załatwienia sprawy. Z tych przyczyn Sąd orzekł jak w pkt. II wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 w zw. z § 1a p.p.s.a. Oddalenie skargi w pkt. III wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., obejmuje nieuwzględnienie przez Sąd zarzutu co do bezczynności organu oraz wniosku o przyznanie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej. Sąd uznał, że stan faktyczny kontrolowanej sprawy odpowiada definicji przewlekłości, a nie bezczynności. Nie można bowiem uznać, aby organ nie podejmował żadnych czynności, które zmierzały do rozstrzygnięcia wniosku. Opisane wyżej czynności, związane z uzyskaniem opinii MZD w K. zanim doszło do uzgodnienia przeprowadzonego w trybie art. art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, były wprawdzie nieskuteczne, ale sytuacja taka świadczy o przewlekłym prowadzeniu postępowania, a nie o bezczynności organu. Jeśli zaś chodzi o wniosek dotyczący przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, to kwestia ta została przez ustawodawcę pozostawiona do uznania sądu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art.154 § 6. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że zawarty w skardze wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinien zawierać uzasadnienie, w którym skarżący wskaże na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością lub przewlekłością organu. Ponadto, suma pieniężna powinna być przyznawana wówczas, gdy to jest to potrzebne dla osiągnięcia celu orzeczenia rozstrzygającego skargę na bezczynność lub przewlekłość w celu zwalczenia bezczynności lub przewlekłości organu oraz jego zdyscyplinowania (por. np. wyrok NSA z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1506/16, CBOSA). Zaprezentowane wyżej stanowisko Sąd orzekający w tej sprawie podziela i przyjmuje jako własne. Podstaw do przyznania sumy pieniężnej nie można upatrywać w uzasadnieniu wniosku z 7 października 2025 r., w którym wskazano, że przyznanie żądanej kwoty "będzie stanowiło realny środek dyscyplinujący wobec organu, skłaniający go do należytej staranności, rzetelnego wykonywania obowiązków oraz respektowania przepisów prawa w przyszłych postępowaniach administracyjnych.". W przypadku, gdy organ I instancji załatwił sprawę i wydał decyzję kończącą postępowanie, zdyscyplinowanie organu – poprzez przyznanie sumy pieniężnej - stało się bezprzedmiotowe. Ponadto przyznanie sumy pieniężnej ma służyć konkretnemu postępowaniu i stanowić formę rekompensaty za straty lub krzywdę, doznane przez skarżącego na skutek opieszałości organu w załatwieniu jego sprawy. Celem tego środka nie jest natomiast zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania w innych, przyszłych postępowaniach administracyjnych. Orzeczenie zawarte w pkt IV wyroku oparte zostało na art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Kwotę zasadzonych kosztów stanowi uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w wysokości 100 zł.